II FZ 108/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Grażyna Nasierowska, , , po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. S. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2017 r. sygn. akt II FZ 108/17 w sprawie zażalenia M. S. na zarządzenie Przewodniczącego I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt I SAB/Lu 24/16 wzywające do uiszczenia wpisu od zażalenia w sprawie ze skargi M. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie w przedmiocie przesłania skargi na bezczynność organu postanawia: oddalić wniosek o uzupełnienie postanowienia.

Postanowieniem z 10 marca 2017 r., sygn. akt II FZ 108/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M. S. na zarządzenie Przewodniczącego I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt I SAB/Lu 24/16, wzywające do uiszczenia wpisu od zażalenia w sprawie ze skargi skarżącego na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie w przedmiocie przesłania skargi na bezczynność organu. Pismem z 27 marca 2017 r. (data wpływu) skarżący wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego o zwrot kosztów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 166 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. na stronach ciąży obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie. Zasada ta odnosi się do postępowania przed sądami administracyjnymi obu instancji. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami zostały ściśle unormowane w przepisach art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a., poprzez związanie orzekania o zwrocie kosztów postępowania z treścią orzeczenia kończącego postępowanie. Z kolei art. 209 p.p.s.a. jednoznacznie stanowi, w jakich przypadkach sąd rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania między stronami. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń wymienionych w art. 209 p.p.s.a. Brak jest bowiem w tym przepisie podstawy do zamieszczenia orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych rozstrzygnięciach kończących postępowanie w danej instancji. W szczególności dotyczy to orzeczeń wydawanych w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Brak natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami, które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia. Skoro więc przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym, to nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku, tym bardziej, iż zażalenie skarżącego zostało oddalone. W niniejszej sprawie nie ma zatem podstaw prawnych do zamieszczenia dodatkowego orzeczenia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.