II FZ 1078/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 1121/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 16 lipca 2015 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia oddalić zażalenie.

Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1121/15, mocą którego oddalono wniosek J. S. (dalej: skarżący, strona) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 16 lipca 2015 r. w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w wysokości 675.172 zł. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji pełnomocnik strony podniósł, że organy podatkowe prowadzą wobec skarżącego postępowanie podatkowe w zakresie zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2010 i 2011. Organy podatkowe "przenoszą" przychody z lat 2010 i 2011 do roku 2009, co ma istotny wpływ na wysokość zobowiązań podatkowych za poszczególne lata. Nie jest też wiadome, jaką wysokość kosztów uzyskania przychodu organy podatkowe przyjmą w poszczególnych latach. W ocenie pełnomocnika to, że organy podatkowe zanegowały wysokość wydatków stanowiących koszty podatkowe roku 2009 nie oznacza, że wydatki te nie mogą być kosztami uzyskania przychodów w innych latach podatkowych. Tym samym w ocenie pełnomocnika w obecnej sytuacji nie można uznać rozstrzygnięcia organu podatkowego za mające walor ostateczności, w związku z czym wykonanie decyzji organu podatkowego skutkowałoby powstaniem niepowetowanej szkody w majątku skarżącego. Postanowieniem z dnia 22 września 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że wniosek nie jest zasadny. Powoławszy się na treść art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Sąd wskazał, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez wnioskodawcę okoliczności dowodzących, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie ze sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik podatnika nie wskazał takich okoliczności, a jego argumentacja jest enigmatyczna. Z uzasadnienia wniosku nie wynika, czy zdaniem pełnomocnika za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji przemawiać ma to, że wobec podatnika prowadzone są inne postępowania podatkowe, których wynik jest nieznany. Jeśli tak, to pełnomocnik nie wyjaśnił, dlaczego ta okoliczność wypełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Niezrozumiałe jest również twierdzenie pełnomocnika, iż zaskarżona decyzja nie ma waloru ostateczności. Z art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa wynika, że ostateczne są te decyzje, od których w postępowaniu podatkowym nie służy odwołanie. Zaskarżona decyzja jest zatem decyzją ostateczną. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik w imieniu skarżącego wniósł o jego uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Powtórzył on argumentację zawartą we wniosku twierdząc, że zaskarżona decyzja nie jest ostateczna, bowiem organy podatkowe "przenoszą" przychody z lat 2010 i 2011 do roku 2009, co ma istotny wpływ na wysokość zobowiązań podatkowych za poszczególne lata. Ponadto, w ocenie pełnomocnika, to że organy podatkowe zanegowały wysokość wydatków stanowiących koszty podatkowe roku 2009, nie oznacza, że wydatki te nie mogą być kosztami uzyskania przychodów w innych latach podatkowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne, a jego uzasadnienie obejmuje głównie nic nie wnoszące do sprawy rozważania ogólne, abstrahujące od argumentacji Sądu pierwszej instancji, która stanęła u podstaw oddalenia wniosku skarżącego. Mimo rzeczowych argumentów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia autor zażalenia, nie wskazując żadnej podstawy prawnej swojego stanowiska, ponownie twierdzi, że zaskarżona decyzja nie jest ostateczna. Takie stanowisko jest wprost sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa, skarga do sądu administracyjnego przysługuje bowiem wyłącznie od decyzji ostatecznych (art. 128 o.p. w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Z tego powodu walor ostateczności posiada również zaskarżona przez skarżącego decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 16 lipca 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. Autor zażalenia nie wyjaśnił natomiast, w jaki sposób wykonanie decyzji za rok 2009 wyrządzi skarżącemu znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki z tego tylko powodu, że organ prowadzi postępowania dotyczące lat 2010 i 2011. Pełnomocnik ani we wniosku, ani w zażaleniu, nie odniósł się do przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dlatego też wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.