II FZ 105/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia VT na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 września 2025 r. sygn. akt I SA/Wr 605/25 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi VT na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 13 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2021 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 15 września 2025 r., I SA/Wr 605/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił VT (zwanemu dalej Skarżącym) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że Skarżący nie zaprezentował we wniosku żadnej argumentacji przemawiającej za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. W terminowo wniesionym zażaleniu Skarżący - reprezentowany w postępowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika - zarzucił naruszenie m.in. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 - dalej: P.p.s.a.) przez zdawkowe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia i art. 61 § 3 P.p.s.a. przez niezasadną odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skarżący w postępowaniu był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata). W skardze do WSA zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji DIAS. W uzasadnieniu skargi zawarto wiele zarzutów przemawiających za uchyleniem zaskarżonego aktu, nie zawarto jednak uzasadnienia wniosku przemawiającego za zasadnością wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. WSA jak najbardziej prawidłowo wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że strona w żaden sposób nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu., a przecież ciężar uprawdopodobnienia spełnienia przesłanek spoczywa na stronie, która składa wniosek. Skarżący nie wskazał, ani nie udokumentował okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po jego stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji, Sąd pierwszej instancji nie miał możliwości ustalenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki zastosowania względem Skarżącego środka ochrony tymczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się ze stanowiskiem pełnomocnika Skarżącego, że uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zdawkowe. Poddaje się kontroli instancyjnej, prezentuje w sposób czytelny stanowisko Sądu, jest merytorycznie poprawne i spójne. Wobec nieprzedstawienia stosownej argumentacji popartej dokumentami źródłowymi (obrazującymi sytuację finansową Skarżącego) trudno oczekiwać, by Sąd pierwszej instancji zawarł w uzasadnieniu wielostronicową analizę okoliczności sprawy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.