II FZ 100/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Dumas, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. W. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1006/14 w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 22 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1006/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie Z. W. z dnia 17 października 2015 r. na postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 28 września 2015 r. w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 22 lipca 2014 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że Przewodniczący Wydziału I w WSA w Gliwicach zarządził w dniu 27 stycznia 2016 r. wezwać skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 22 października 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia z dnia 17 października 2015 r. w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia tego zażalenia. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 5 lutego 2016 r. W dniu 16 lutego 2016 r. skarżący uiścił kwotę należną tytułem wpisu od zażalenia i złożył wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Wniosek ten został załatwiony odmownie postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 marca 2016 r., które stało się prawomocne z dniem 31 grudnia 2016 r. W zaskarżonym postanowieniu WSA w Gliwicach podniósł, że skoro wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia skarżący odebrał w dniu 5 lutego 2016 r., to kwotę należną tym tytułem powinien był zapłacić najpóźniej w piątek 12 lutego 2016 r., czego nie uczyniono. Stwierdzenie zaistnienia tej okoliczności musiało skutkować odrzuceniem zażalenia, a kwalifikacji tej nie mógł zmienić fakt, że wymagana kwota została uiszczona w dniu 16 lutego 2016 r., czyli po terminie, który skarżącemu nie został przywrócony. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć należy, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata - art. 220 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W zdaniu drugim tego przepisu ustawodawca przewidział możliwość wezwania wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Zgodnie z kolei § 3 tego przepisu (w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie) skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że termin do uiszczenia wpisu, liczony od dnia doręczenia skarżącemu wezwania, tj. od dnia 5 lutego 2016 r., upłynął z dniem 12 lutego 2016 r. Wpis nie został we wskazanym terminie uiszczony przez skarżącego. Niewątpliwie zatem Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucił wniesione zażalenie. Okoliczności tych nie zmienia rozpatrywanie przez Sąd (nieuwzględnionego) wniosku o przywrócenie terminu i późniejsze dokonanie opłaty. Zauważyć można, że skarżący nie przedstawia w zażaleniu żadnych argumentów, które mogłyby przekonać o naruszeniu prawa przez Sąd pierwszej instancji w zakresie objętym niniejszą kontrolą. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.