II FSK 951/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia WSA (del.) Bogusław Wolas (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 302/16 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 302/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2015 r. w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy wynika, że wobec bezskutecznej egzekucji z majątku A. Sp. z o.o. w G. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej J. S. solidarnie ze Spółką za zaległości podatkowe. Następnie, decyzją z dnia 9 lipca 2015 r. organ podatkowy orzekł o odpowiedzialności solidarnej pana J. S., członka zarządu A. Sp. z o.o., za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 rok oraz podatku od towarów i usług za trzeci i czwarty kwartał 2010 r., za maj, czerwiec, lipiec, sierpień wrzesień, październik, listopad i grudzień 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 18 grudnia 2015 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w części dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 rok oraz podatku od towarów i usług za trzeci i czwarty kwartał 2010 r., za maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik i grudzień 2011 r. oraz poinformował, że w zakresie dotyczącym orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatnika ze Spółką A. Sp. z o.o. za zaległości tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień i listopad 2011 r. została wydana w dniu 18 grudnia 2015 r. odrębna decyzja. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w sprawie solidarnej odpowiedzialności podatkowej J. S. z A. Sp. z o.o. za zaległości Spółki zostało wszczęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w dniu 12 maja 2015 r. Decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 8 stycznia 2015 r. określająca Spółce m.in. wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za trzeci i czwarty kwartał 2010 r. oraz za maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik i grudzień 2011 r., została doręczona podatnikowi w dniu 19 stycznia 2015 r., co wypełnia przesłankę określoną w art. 108 § 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej "O.p."). W związku z wystawieniem przez wierzyciela tytułu wykonawczego z dnia 4 grudnia 2012 r. dotyczącego zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 rok, spełniona została także przesłanka, o której mowa w art. 108 § 2 pkt 3 i § 3 O.p.. W dalszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że J. S. pełnił funkcję członka Zarządu A. Sp. z o.o. w okresie, w którym upływał termin płatności podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r., podatku od towarów i usług za trzeci kwartał 2010 r., czwarty kwartał 2010 r., za: maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik oraz grudzień 2011 r., co znajduje potwierdzenie w Rejestrze Przedsiębiorców KRS. Prowadzone przez organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. - w ramach postępowania egzekucyjnego działania, mające na celu wyegzekwowanie nieuiszczonych zaległości podatkowych z majątku dłużnika A. Sp. z o.o., okazały się bezskuteczne. Organ wskazał ponadto, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby J. S. - jako członek Zarządu spółki A. – spełniał przesłanki wynikające z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wyłączające odpowiedzialność za zaległości podatkowe Spółki, w szczególności: skutecznie zgłosił we właściwym terminie wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki ani że zostało wszczęte postępowanie układowe. Organ wskazał, że pomimo faktu, iż nie nastąpiło zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości ani nie zostało wszczęte postępowanie układowe w przypadku Spółki zaistniały okoliczności do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie jej upadłości. Następnie obszernie okoliczności uzasadniające zgłoszenie wniosku omówił i ostatecznie uznał, że termin zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki przypadał na dzień 14 stycznia 2009 r., jednakże J. S. - Prezes Zarządu Spółki, takiego wniosku nie złożył. W dalszej kolejności Dyrektor wyjaśnił, że wskazana przez stronę wierzytelność Urzędu Morskiego nie spełnia wymogów wynikających z art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Strona nie wykazała również, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego we właściwym czasie nastąpiło nie z jej winy. Końcowo Dyrektor wyjaśnił, że kwestionowanie zasadności decyzji wymiarowej nie może odbywać się w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności członków zarządu spółki za jej zaległości podatkowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. S. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku. Zdaniem skarżącego organ oparł zaskarżoną decyzję na błędnych ustaleniach oraz dokonał niekorzystnej dla strony nadinterpretacji prawa oraz okoliczności towarzyszących. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 16 grudnia 2016 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania skarg Spółki A. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 24 marca 2016 r. w sprawach sygn. akt I SA/Gd 639-640/16 a także wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 8 stycznia 2015 r. Dodatkowo wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji. Wniósł także o przeprowadzenie dowodów: - z załączonych do pisma dokumentów - na okoliczność nieprzeprowadzenia egzekucji z całego majątku Spółki, posiadania przez Spółkę majątku, składania przez skarżącego wniosków o ogłoszenie upadłości Spółki oraz na okoliczność złożenia przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania, - dokumentów z akt rejestrowych Spółki A. sp. z o.o. w G. w postaci: wniosków składanych przez skarżącego w 2013 roku w imieniu Spółki i dotyczących ich zarządzeń oraz postanowień Sądu rejestrowego - w tym celu wniósł o zwrócenie się do Sądu Rejonowego o przedstawienie poświadczonych kopii tych dokumentów. Wniósł także o połączenie do wspólnego rozpoznania lub rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw sygn. akt I SA/Gd 639-640/16 oraz I SA/Gd 1399/16. W dodatkowym piśmie z dnia 20 grudnia 2016 r. strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 2 grudnia 2016 r. na okoliczność wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia 8 stycznia 2015 r., umowy z 30 czerwca 2011 r., pism Z. w O. z 2 września 2012 r. oraz 8 listopada 2012 r. na okoliczność istnienia wierzytelności Spółki A. wobec B. i Z. w O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. Wskazał, że zarzut skargi dotyczący pominięcia wystąpienia kierowanego do organu I instancji o pomoc w odzyskaniu zaległych należności od Urzędu Morskiego w S. na rzecz A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. nie może być uznany za zasadny. Sąd I instancji podał, że w ocenie skarżącego uzyskanie przez Spółkę zapłaty zgodnej z żądaniem w kwocie kilkuset tysięcy złotych stanowi okoliczność istotną z uwagi na ustalenie subsydiarnej odpowiedzialności członka zarządu po stwierdzeniu bezskuteczności egzekucji. W ocenie Sądu wskazana jako wierzytelność należność nie spełnia istotnej przesłanki zwolnienia skarżącego od odpowiedzialności. Sąd I instancji podzielił w tym zakresie ustalenia organu poczynione w zaskarżonej decyzji, że skarżący nie wykazał, aby wierzytelność była wierzytelnością bezsporną. W konsekwencji Sąd stanął na stanowisku, że organy podatkowe udowodniły wystąpienie przesłanek pozwalających orzec o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Spółki. Sąd stwierdził, że okoliczności podane przez skarżącego nie mają wpływu na wynikający z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 233 ze zm. – dalej w skrócie "p.u.n.") obowiązek członka zarządu sp. z o.o. złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki w razie jej niewypłacalności. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał braku winy w zakresie niezgłoszenia wniosku o upadłość Spółki lub o otwarcie postępowania układowego. Podał w szczególności, że wskazywane przez skarżącego przekonanie o przysługujących Spółce wierzytelnościach, w sytuacji gdy nie były to należności bezsporne nie podlegające możliwościom egzekucyjnym, nie świadczy o braku winy w niepodjęciu czynności prawem przewidzianych w związku z zaniechaniem przez Spółkę rozliczenia należności publicznoprawnych. Sąd I instancji podkreślił, że dla określenia stanu niewypłacalności przyczyna niewykonania zobowiązań nie jest okolicznością istotną. Decyzja wymiarowa nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Sąd I instancji podał, że trwające postępowanie w związku z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją w przedmiocie wymiaru podatku nie uzasadnia zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, nie zachodzi bowiem relacja odpowiadająca treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej określanej jako "p.p.s.a.". Sąd zaznaczył, że rozstrzygnięcie sprawy niniejszej nie jest uzależnione od wyniku postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym, a ewentualne rozstrzygnięcie skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może zostać uwzględnione w odrębnym postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym. Wskazał także, że złożony przez stronę wniosek o zwrócenie się do sądu rejestrowego o nadesłanie poświadczonych kopii dokumentów z akt rejestrowych Spółki w postaci wniosków składanych przez skarżącego w 2013 roku w imieniu Spółki oraz zarządzeń i postanowień sądu rejestrowego nie został uwzględniony, albowiem zakres postępowania dowodowego prowadzonego przez organy podatkowe na okoliczność statusu skarżącego jako członka zarządu w okresie powstania zaległości podatkowych był odpowiedni, co uzasadnia brak celowości prowadzenia w tym zakresie dowodowego postępowania uzupełniającego. Końcowo Sąd zauważył, że w sprawie w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki nie jest dopuszczalna polemika z ustaleniami ostatecznej decyzji w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług od zarządzanej spółki, zatem poza granicami kognicji Sądu są argumenty dotyczące zastosowania zerowej stawki VAT. W skardze kasacyjnej powyższy wyrok został zaskarżony w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", zarzucono mu naruszenie przepisów: 1. postępowania, tj. art. 141§4 p.p.s.a. poprzez niepełne przedstawienie stanowisk stron oraz nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, wyrażające się w przedstawieniu przez Sąd I instancji motywów rozstrzygnięcia w sposób niepełny, niejasny i nie pozwalający na prześledzenie toku rozumowania, który doprowadził Sąd do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, które to naruszenie ma wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwia kontrolę instancyjną orzeczenia i nie daje gwarancji, że Sąd I instancji w pełni zbadał sprawę. Ponadto z ostrożności procesowej pełnomocnik skarżącego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 2. przepisów postępowania, tj. art. 133§1 p.p.s.a. i art. 145§1 pkt 1 ppkt b p.p.s.a. w zw. z art. 240§1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613; dalej "O.p."), poprzez pominięcie istotnych okoliczności wynikających z przedstawionego przez skarżącego dokumentów, świadczących o tym, że przedstawił on nowe okoliczności faktyczne i dowody istniejące w dniu wydania zaskarżonych decyzji, nieznane organowi, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do niesłusznego oddalenia skargi, w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do uchylenia decyzji organów obu instancji z powodu naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3. przepisu prawa materialnego, tj. art. 116§1 O.p., poprzez błędną jego wykładnię wyrażającą się w uznaniu, że dla wykazania bezskuteczności egzekucji wystarczy przeprowadzenie przez organ podatkowy wybiórczej egzekucji w oparciu jedynie o niektóre sposoby egzekucji, podczas gdy z przepisu tego jasno wynika, że dla stwierdzenia bezskuteczności egzekucji koniecznym jest wyczerpanie przez organ wszelkich sposób egzekucji bądź podjęcie innych działań, które nie będą pozostawiać wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki, i w efekcie naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3§1 p.p.s.a., art. 134§1 p.p.s.a. i 106§3 p.p.s.a. w zw. z art. 122 O.p., art. 187§1 O.p. i art. 191 O.p., poprzez niewzięcie pod uwagę przez Sąd wszystkich zarzutów zgłaszanych przez skarżącego i niezbadanie przez Sąd wszystkich okoliczności mających wpływ na ewentualną odpowiedzialność skarżącego, tj. faktów przemawiających za uznaniem, że nie została spełniona (i należycie zbadana przez organ podatkowy) przesłanka bezskuteczności egzekucji za zobowiązania podatkowe spółki oraz nieprzeprowadzenie z urzędu dowodów uzupełniających na okoliczność braku przesłanki bezskuteczności egzekucji, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało niesłusznym oddaleniem skargi. W związku z powyższym wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji ewentualnie o: 2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie decyzji DIAS w Gdańsku z 18 grudnia 2015 r. i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzedu Skarbowego w G. z 9 lipca 2015 r. w części, w jakiej orzeczono o solidarnej odpowiedzialności skarżącego ze spółką A. oraz o: 3. przyznanie, według norm przepisanych, kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej, powiększonych o stawkę podatku od towarów i usług, 4. rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 116 § 1 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają, solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, bądź też nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przepis § 2 tego artykułu stanowi natomiast, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Stosownie do brzmienia art. 116 § 4 O.p. powołane przepisy stosuje się również do byłego członka zarządu. W konstrukcji art. 116 O.p. z jednej strony zawarto obowiązki, do których wypełnienia zobowiązany jest organ i od których spełnienia uzależnione jest orzekanie o odpowiedzialności osób trzecich, tj.: wykazanie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego oraz bezskuteczności egzekucji skierowanej do majątku spółki. Z drugiej strony, ściśle określono w nim tzw. przesłanki egzoneracyjne, które uwalniają członka zarządu - z udziałem którego prowadzone jest postępowanie - od odpowiedzialności, o ile uprzednio wykaże on ich wystąpienie. Do przesłanek tych zalicza się wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też, że wskazał on mienie spółki, z którego egzekucja jest możliwa (wyrok z 8 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 188/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd kasacyjny stwierdza, że WSA w Gdańsku prawidłowo uznał, że organy podatkowe udowodniły wystąpienie przesłanek pozwalających orzec o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki A.. Za chybiony Naczelny Sąd Administracyjny uznaje zarzut naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstaw rozstrzygnięcia. Wskazany przepis nie daje natomiast możliwości polemiki z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji. Nie jest też podstawą do podważenia ustaleń stanu faktycznego sprawy. W ramach tej podstawy kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi ze wskazanej normy prawnej (wyroki NSA: z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 1205/16; z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 310/17). W wyroku z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 403/18 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "(...) na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu, niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2243/11; wyrok NSA z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II FSK 2230/11)". Sąd kasacyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni poglądy te podziela. Dlatego sam fakt, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu zawartym w zaskarżonym orzeczeniu, nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia wskazanego przepisu, gdyż uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie elementy w nim wymienione. Z powyższej normy wynika w szczególności, że uzasadnienie wyroku powinno m.in. zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co sprowadza się do przedstawienia przez sąd merytorycznej oceny, która decydowała o treści rozstrzygnięcia. W rozpoznanej sprawie taką ocenę wypowiedział Sąd I instancji. Sąd kasacyjny podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 310/17, że "przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. należy tak interpretować, że wystarczy, gdy z wywodów Sądu I instancji wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze". Sąd II instancji zauważa, że wbrew stanowisku wnoszącego skargę kasacyjną, WSA w Gdańsku odniósł się na stronie 7 uzasadnienia wyroku do przesłanki bezskuteczności egzekucji wobec spółki, wskazując na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 17 czerwca 2015 r. o umorzeniu egzekucji wobec spółki. Sąd I instancji podał, że umorzenie egzekucji nastąpiło po bezskutecznej egzekucji z rachunków bankowych oraz po uprzednim sprawdzeniu, że spółka nie figuruje w elektronicznym rejestrze ksiąg wieczystych i w Centralnej Ewidencji Pojazdów. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie zostało zaskarżone przez spółkę. Sąd I instancji stając na stanowisku, że przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności były wystarczające do ustalenia, że prowadzona wobec spółki egzekucja była bezskuteczna nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. W uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt II FPS 6/08, przyjęto, że "stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że takim dowodem w rozpoznanej sprawie niewątpliwie było postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Nie zachodziła przy tym potrzeba prowadzenia przez organy podatkowe postępowania weryfikującego zasadność tego postanowienia. Ewentualne wadliwości w postępowaniu egzekucyjnym mogą być zwalczane w ramach środków przewidzianych w tym właśnie postępowaniu, nie zaś w postępowaniu podatkowym prowadzonym w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 7 września 2018 r., sygn. akt I FSK 1468/16). Z powyższych względów w sprawie nie doszło także do naruszenia przepisów wskazanych w punkcie 3 skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela także stanowisko Sądu I instancji, iż skarżący nie wykazał w toku postępowania przed organami podatkowymi mienia, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Mienie, aby posiadało walor uwalniający skarżącego od odpowiedzialności musi faktycznie istnieć, przedstawiać realną wartość finansową i nadawać się do egzekucji pozytywnie rokującej wyegzekwowanie znacznych kwot, w odniesieniu do wysokości zaległości podatkowych. Sąd kasacyjny podziela ocenę, że uwolnienie się od odpowiedzialności za podatkowe zaległości spółki nie może nastąpić poprzez wskazanie należności spornych, a taki charakter miały właśnie wskazywane przez skarżącego wierzytelności. W sprawie skarżący nie wykazał również braku winy w zakresie niezgłoszenia wniosku o upadłość spółki lub o otwarcie postępowania układowego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika bowiem, aby skarżący we właściwym czasie skutecznie (a więc poprzez złożenie wniosku do sądu właściwego) zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości spółki A. lub zostało wszczęte postępowanie układowe. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ocena legalności decyzji dokonana przez WSA w Gdańsku okazała się prawidłowa, a zaskarżony wyrok nie naruszał przepisów prawa procesowego i materialnego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik. W rozpoznanej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. oraz podatku od towarów i usług za trzeci i czwarty kwartał 2010 r., za maj, czerwiec, lipiec, sierpień wrzesień, październik, listopad i grudzień 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną uznając ją za bezzasadną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na zasadzie art. 209 oraz art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.