II FSK 911/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala Sędziowie Sędzia NSA Marek Olejnik (spr.) Sędzia WSA (del.) Sylwester Golec Protokolant Konrad Kapiński po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2021 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 947/18 w sprawie ze skargi E. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1.Wyrokiem z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. I SA/Gd 947/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę E.K. (dalej jako "Skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 lipca 2018 r., nr 2201-IOD-2.4102.45.2018.6 w przedmiocie wszczęcia postępowania (do wyroku złożono zdanie odrębne). 2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Gdańsku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Skarżąca zaskarżając ten wyrok w całości. Sformułowała także wniosek o : uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania; rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na następujących podstawach: I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 70 § 1 i art. 70 § 6 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2018r. poz. 800 ze zm., dalej "O.p.") poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że w sprawie nie zaistniała przesłanka skutkująca zawieszeniem biegu 5 letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego określona w art. 70 § 6 pkt 2 O.p. oraz polegające na pominięciu zastosowania art. 70 § 6 pkt 2 O.p., co doprowadziło do błędnego uznania, że zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu, podczas gdy na skutek wniesienia przez Skarżącą skargi na decyzję dotyczącą zobowiązania podatkowego tj. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 26 marca 2015 roku nr ITPB2/415-1186/14/MM, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu, a w konsekwencji zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu; 2. art. 79 § 2 w związku z art. 70 § 1 O.p. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że prawo do złożenia wniosku o nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010 wygasło w związku z upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podczas gdy dochód z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego w G. przy ulicy [...]nie jest zobowiązaniem podatkowym i z tych względów nie podlega przedawnieniu na zasadach określonych w art. 70 § 1 O.p.; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 §4 p.p.s.a. oraz w związku z art. 70 § 1 i z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. poprzez nie zbadanie, pomimo że Sąd pierwszej instancji nie był związany zarzutami i wnioskami skargi, czy w sprawie zaistniała określona w art. 70 § 6 pkt 2 O.p. przesłanka skutkująca zawieszeniem biegu 5 letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Na skutek tego naruszenia Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że w sprawie nie zaistniała żadna przesłanka skutkująca zawieszeniem biegu 5 letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podczas gdy na skutek wniesienia przez Skarżącą skargi na decyzję dotyczącą zobowiązania podatkowego tj. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 26 marca 2015 roku nr ITPB2/415-1186/14/MM, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu, a w konsekwencji zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 165a § 1 O.p. w związku z art. 2 Konstytucji RP, art. 45 § 1 Konstytucji RP oraz art. 121 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu zastosowania zasad określonych w tych przepisach tj. konstytucyjnej zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa (art. 2 Konstytucji), prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy (art. 45 § 1 Konstytucji) oraz zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121O.p.). Powyższe naruszenie skutkowało błędnym uznaniem za prawidłową odmowę Skarżącej wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości oraz skutkowało bezzasadnym oddaleniem skargi. W uzasadnieniu podkreślono, że pod pojęciem "decyzji dotyczącej zobowiązania podatkowego" w rozumieniu art. 70 § 6 pkt 2 O.p. należy rozumieć wszelkie decyzje dotyczące zobowiązań podatkowych. Posłużenie się przez ustawodawcę określeniem "decyzja" nie wyklucza możliwości zastosowania tego przepisu do stanu faktycznego niniejszej sprawy, albowiem przedmiotem skargi była interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego niezbędna do ustalenia wysokości zobowiązania. Celem postępowania podatkowego w szerokim znaczeniu jest ustalenie, czy zaistniały okoliczności znamionujące powstanie obowiązku podatkowego oraz ustalenie osoby podatnika, a w dalszym etapie postępowania określenie elementów niezbędnych do określenia wysokości podatku (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 maja 2016r. sygn. akt I SA/Gd 1824/15). Jak słusznie wskazano w zdaniu odrębnym aktualnie obowiązujący art. 2a O.p. zawiera podstawową regułę interpretacyjną, zgodnie z którą niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisu prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. W przekonaniu Sędziego, który zgłosił zdanie odrębne (a Skarżąca podziela to stanowisko), wskazany przepis art. 70 § 6 pkt 2 O.p. nie jest jednoznaczny. Zawieszenie biegu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p. związane jest skorzystaniem przez Skarżącą z możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego na interpretację indywidualną przepisu prawa podatkowego stanowi również gwarancję możliwości przedłużonego o ten czas działania organów podatkowych, jako, że po zawieszeniu bieg terminu przedawnienia biegnie dalej od daty wskazanej w art. 70 § 7 pkt 2 O.p. Dodatkowy argument dotyczący zawieszającego skutku wniesienia przez Skarżącą skargi do sądu administracyjnego na interpretację indywidualną przepisu prawa podatkowego wydaje się wynikać z art. 70 § 6 pkt 3 O.p. Zgodnie z tym przepisem bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Skarżąca podkreśliła także, że skoro zobowiązanie podatkowe z tytułu zaistnienia zdarzenia w postaci zbycia lokalu mieszkalnego w G. przy ulicy [...] nigdy nie powstało, to nie istniał termin jego płatności wyznaczający jednocześnie początek biegu 5-letniego terminu przedawnienia prawa do roszczenia o zwrot nadpłaty. Pomimo braku podniesienia tego zarzutu w skardze do WSA w Gdańsku, Sąd pierwszej instancji winien był zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. zbadać czy w sprawie zaistniała określona w art. 70 § 6 pkt 2 O.p. przesłanka skutkująca zawieszeniem biegu 5 letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W ocenie Skarżącej Sąd pierwszej instancji winien był zbadać i ocenić czy na skutek wniesienia przez Nią skargi na decyzję dotyczącą tego zobowiązania podatkowego tj. skargi na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 26 marca 2015 roku nr ITPB2/415-1186/14/MM, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, bieg 5 letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu. 2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. 3. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną na rozprawie, zważył co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 193 zd. drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w sytuacji, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny może sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. 3.2. Mimo sformułowania w skardze kasacyjne szeregu zarzutów naruszenia prawa procesowego jak i materialnego w rozpoznawanej sprawie istotą sporu jest ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia odmawiającego Skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, poprzez błędne - zdaniem Skarżącej - przyjęcie, że prawo do złożenia przedmiotowego wniosku o nadpłatę wygasło w związku z upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W ocenie Skarżącej wniesienia przez Nią skargi na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 26 marca 2015 roku nr ITPB2/415-1186/14/MM, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spełnia przesłankę określoną w art. 70 § 6 pkt 2 O.p. skutkującą zawieszeniem biegu 5 letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, co powoduje, że w przedmiotowej sprawie organ nie mógł powołać się na art.79 §2 O.p. odmawiając wszczęcia postepowania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości. 3.3. Zgodnie z art. 165 § 1 O.p. postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei przepis art. 165a § 1 O.p. stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 165 § 9 stosuje się odpowiednio. W niniejszej sprawie Skarżąca wystąpiła z wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2018r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok wskazując, że nadpłata dotyczy nienależnie zapłaconego podatku w związku z uzyskanym przychodem ze sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w G. przy [...], który korzystał ze zwolnienia od podatku na mocy art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zasadne zatem było zweryfikowanie pod względem formalnym, zgodnie z art. 165a O.p. czy nie wystąpiły jakiekolwiek inne okoliczności uniemożliwiające wszczęcie postępowania. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "nie może być wszczęte" wskazuje, że określona w art. 165a § 1 O.p. przyczyna przedmiotowa musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc w istocie musi ona wynikać z treści wniosku lub też musi być znana organowi z urzędu. Aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania okoliczność uniemożliwiająca jego wszczęcie już w momencie złożenia wniosku musi być oczywista. Czym innym jest istnienie przeszkody do wydania rozstrzygnięcia, a czym innym jest istnienie negatywnej przesłanki określonej w przepisie prawa materialnego, która uniemożliwia uwzględnienie żądania. Rozstrzygnięcie przewidziane w części dyspozytywnej art. 165a § 1 O.p – odmowa wszczęcia postępowania, nie jest uzależnione od uznania organu i stanowi obligatoryjne następstwo stwierdzenia przesłanek w tym przepisie wyszczególnionych. 3.4. Zgodnie z art.79 §2 O.p. prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku o zwrot nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się natomiast z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art.70 §1 O.p.). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że prawo do złożenia przedmiotowego wniosku wygasło z dniem 31 grudnia 2016 r. Nie zasługuje na akceptacje stanowisko Skarżącej, że w realiach przedmiotowej sprawy znajdzie zastosowanie art.70 §6 pkt 2 O.p. w świetle którego bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. W ocenie Sądu kasacyjnego złożenie skargi do sądu administracyjnego na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego nie wywołuje skutku określonego w art.70 §6 pkt 2 O.p. W jurysdykcyjnym postępowaniu podatkowym możemy wyróżnić wydawane przez organy: 1) rozstrzygnięcia podatkowe, 2) quasi-rozstrzygnięcia podatkowe (np. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego) oraz 3) inne akty podatkowe (np. zaświadczenia). Na rozstrzygnięcia podatkowe składają się decyzje i postanowienia. Głównym celem wszczętego i prowadzonego jurysdykcyjnego postępowania podatkowego jest orzekanie przez organ w sprawie w drodze decyzji (art. 207 § 1 O.p.). W O.p. nie zdefiniowano pojęcia decyzji. Stwierdza się jedynie, że organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Wyjaśnienia pojęcia decyzji podatkowej należy zatem poszukiwać w doktrynie prawa finansowego. Obecnie w literaturze przedmiotu podkreśla się, że z pojęciem decyzji podatkowej wiąże się element jej podstawowych cech. Przyjmuje się zatem, że decyzja podatkowa jest opartą na przepisach prawa czynnością prawną właściwego organu administracji publicznej, podejmowaną w sferze zewnętrznej, kształtującą w sposób jednostronny i władczy prawa oraz obowiązki imiennie oznaczonego adresata w indywidualnej sprawie podatkowej (por. Etel Leonard (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2021). 3.5. Natomiast jak zasadnie podkreślił NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 7 lipca 2014 r. sygn. akt II FPS 1/14 "indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego scharakteryzować można jako postać czy też formę zewnętrznego, jednostronnego działania administracji podatkowej, to jest czynność uprawnionych organów wykonujących administrację publiczną, która nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia i nie stanowi załatwienia sprawy w zakresie realizacji praw i obowiązków podatkowych zainteresowanego. Zastosowanie się podmiotu prawa do treści wydanej interpretacji, a nie jej udzielenie i wydanie, tworzy związaną z nią ochronę prawną. Jest do działania niewładcze, informujące o obowiązującym prawie, a mówiąc ściślej: o uzasadnionych możliwościach jego stosowania, które prowadzić ma do jednolitości stosowania oraz do przestrzegania prawa podatkowego, przekonując do tego i przedstawiając w tym zakresie określone propozycje. Interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w specjalnie w tym celu uregulowanej w rozdziale 1a działu II Ordynacji podatkowej procedurze, której prawidłowe przeprowadzenie daje wynik w postaci wydania i następnie doręczenia pisma zwierającego urzędową informację o stosowaniu i wykładni prawa podatkowego. Wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego stanowi czynność uprawnionego organu administracji podatkowej, której wynikiem jest interpretacja zawarta w piśmie sporządzanym przez organ interpretacyjny i doręczanym adresatowi interpretacji. Indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego nie jest niewątpliwie decyzją administracyjną lub postanowieniem, do których znajdują zastosowanie regulacje prawne w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktów administracyjnych (por. J. Borkowski, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, op. cit., s. 612 – 613 oraz 474 – 475; J. Borkowski, Nieważność decyzji administracyjnej, Łódź – Zielona Góra 1997 r., s. 55-57)". Mając na uwadze powyższe nie sposób uznać, że pod pojęciem "decyzji" użytym w art. 70 §6 pkt 2 O.p. mieści się także indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego co czyni niezasadnymi zarzuty naruszenia art.79 §2 w zw. z art.70 §6 pkt 2 O.p. w zw. z art.134 p.p.s.a. 3.6. Nie zasługuje także na uwzględnienie argumentacja autora skargi kasacyjnej jakoby z uwagi na zwolnienie dochodu ze zbycia nieruchomości na podstawie art.21 ust.1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym zobowiązanie podatkowe z tytułu zaistnienia zdarzenia w postaci zbycia lokalu mieszkalnego w G. przy ulicy [...] nigdy nie powstało, a zatem nie istniał termin jego płatności wyznaczający jednocześnie początek biegu 5-letniego terminu przedawnienia prawa do roszczenia o zwrot nadpłaty. Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z art. 72 §1 pkt 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje m.in. podatnikom (art.75 §2 O.p.), przy czym jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji), to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację) (art.75 §3 O.p.). W świetle art. 30e ust.4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać: 1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub 2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131. Stosownie do art.21 §2 O.p. jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. 3.7. Wracając do przepisów regulujących nadpłatę podkreślić należy, że jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę. W takim przypadku korekta wywołuje skutki prawne (art.75 §4 O.p.). W przedmiotowej sprawie Skarżąca złożyła zeznanie PIT-39 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych w roku podatkowym 2010 rok oraz wykazała podatek należny z odpłatnego zbycia nieruchomości, który także wraz z odsetkami za zwłokę zapłaciła. Do ww. wniosku Skarżąca załączyła korektę zeznania PIT-39 za 2010 rok, w której wykazała m.in. podatek należny z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych w wysokości 0 zł. Aby zatem ocenić zasadność złożonego wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz złożonej korekty zeznania podatkowego, a tym samym podważyć domniemanie wynikające z art.21 §2 O.p. organ musiałby mieć prawną możliwość przeprowadzenia stosownego postępowania. W przedmiotowej sprawie było to niedopuszczalne z uwagi na regulacje art.165a §1 w zw. z art.79 §2 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się także naruszenia art. 165a § 1 O.p. w związku z art. 2 Konstytucji RP, art. 45 § 1 Konstytucji RP oraz art. 121 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu zastosowania zasad określonych w tych przepisach tj. konstytucyjnej zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa (art. 2 Konstytucji), prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy (art. 45 § 1 Konstytucji) oraz zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 O.p.). Jak zasadnie podkreślił NSA w wyroku z dnia 8 października 2014 r. sygn. akt I FSK 1512/13 odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty z uwagi na złożenie wniosku i korekt deklaracji po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 165a § 1 w zw. z art. 79 § 2 i art. 70 § 1 O.p.) nie sprzeciwia się zasadom neutralności, efektywności i pewności prawa. 4. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie dostarczyła argumentów pozwalających uznać, że Sąd pierwszej instancji w zakresie w tej skardze określonym naruszył wskazane w niej przepisy zatem skargę należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.204 pkt 1 tej ustawy.