II FSK 836/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Agnieszka Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 785/17 w sprawie ze skargi A. T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 14 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z dnia 8 listopada 2017 r., III SA/Łd 785/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. T. (skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 14 czerwca 2017 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. 2. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Ponadto pismem z dnia 21 lutego 2018 r., pełnomocnik skarżącego złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Strona skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 59 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") w związku z art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: "o.p."). 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Z uwagi na treść i sposób sformułowania jedynego zarzutu skargi kasacyjnej przypomnieć należy pewne zasadnicze kwestie odnoszące się do zakresu kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w analizowanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez jej podstawy i wnioski. Stosownie do art.174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że to autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do uzupełniania zarzutów ani argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstaw kasacyjnych musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na wynikające z art. 183 § 1 p.p.s.a. związanie granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając ten środek zaskarżenia może wziąć pod uwagę tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w jego zarzutach. Sąd kasacyjny nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji naruszył inne przepisy prawa ponad te, które wymienione zostały w skardze kasacyjnej. Ponadto zarzuty kasacyjne powinny zawierać uzasadnienie, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę (por. np. wyroki NSA z 19 lutego 2009 r., II FSK 97/08; z 10 czerwca 2009 r., II FSK 241/08; z 3 listopada 2010 r. I FSK 1663/09; z 26 października 2010 r., II OSK 1667/09; z 10 grudnia 2010 r., II FSK 1387/09 oraz uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09; wszystkie cyt. orzeczenia dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznawana skarga kasacyjna wskazanych powyżej wymogów nie spełnia. W ramach jedynego jej zarzutu podniesiono, w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego, to jest art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. w związku z art. 70 § 4 o.p. Stosownie do pierwszego z nich, postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu. Z kolei w myśl art. 70 § 4 o.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W uzasadnieniu powyższego zarzutu skargi kasacyjnej nie wskazano jednak na czym, w ocenie skarżącego, miała polegać błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie wskazanych powyżej norm przez Sąd w zaskarżonym orzeczeniu. Uzasadnienie skargi kasacyjnej zawiera w przeważającej części przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie. Końcowo strona skarżąca podniosła, że "nie ma mowy o jakimkolwiek przerwaniu terminu przedawnienia" oraz wskazała, że "brak prawidłowo przeprowadzonego postępowania dotyczącego terminów spowodował błąd w ustaleniach ostatecznych co spowodowało wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego". Jednak twierdzeń tych w żaden sposób nie rozwinięto ani nie poparto konkretnymi argumentami, co spowodowało brak możliwości uznania zarzutu naruszenia przez Sąd art. 70 § 4 o.p. za uzasadniony. W podobny sposób należy odnieść się do zarzutu naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 59 § 1 pkt 7 o.p. Również ten zarzut nie został w żaden sposób uzasadniony. Nie wskazano bowiem żadnych okoliczności ani argumentów na poparcie twierdzenia, że Sąd pierwszej instancji oddalając skargę na postanowienie odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego, dopuścił się naruszenia art. 59 § 1 pkt 7 o.p. Wobec powyższego uznać należy, że w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a., podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. w związku z art. 70 § 4 o.p. był nieskuteczny i z tej przyczyny nie zasługiwał na uwzględnienie. Niezależnie od powyższego podnieść należy, że Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku prawidłowo orzekł o oddaleniu skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 14 czerwca 2017 roku w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd w uzasadnieniu tego orzeczenia słusznie ocenił, że wbrew twierdzeniom skarżącego, nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od maja do grudnia 2002 roku, którego egzekucji dotyczy rozpoznawana sprawa. Sąd argumentował, czego w skardze kasacyjnej skutecznie nie podważono, że bieg terminu powyższego zobowiązania podatkowego był pięciokrotnie przerywany, przy czym po raz ostatni miało to miejsce w dniu 19 lipca 2012 roku. Oznacza to, że od 20 lipca 2012 roku termin ten biegł na nowo. Sąd przedstawiając stan sprawy wskazał również, a czego strona wnosząca skargę kasacyjną skutecznie nie zakwestionowała, że zawiadomienie o egzekucyjnym zajęciu nieruchomości wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono skarżącemu i jego żonie w dniu 27 lutego 2017 roku, czyli przed upływem wynikającego z ustawy pięcioletniego okresu przedawnienia. Przypomnieć po raz kolejny wypada, że stosownie do art. 70 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W myśl natomiast art. 70 § 4 o.p., bieg terminu zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Jak wskazano powyżej, strona wnosząca skargę kasacyjną nie przedstawiła żadnych twierdzeń ani okoliczności podważających potwierdzoną przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku prawidłowość zastosowania powyższych reguł przez organy podatkowe wobec podatnika. Nie podniosła też żadnych okoliczności mogących skutecznie podważyć twierdzenie Sądu pierwszej instancji o zasadnej odmowie umorzenia, na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., przez organy podatkowe, wobec skarżącego, postępowania egzekucyjnego dotyczącego zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2002 roku. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 oraz art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.