II FSK 793/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Alicja Polańska, Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 października 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 714/14 w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 16 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od I. P. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku kwotę 1800 (słownie: tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 714/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 16 stycznia 2014 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz B. wydał w dniu 10 października 2013 r. decyzję ustalającą skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne za 2010 r. w kwocie 16.911 zł. Decyzją z dnia 16 stycznia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ podatkowy wskazał, że mąż skarżącej do 2009 r. prowadził na nieruchomości położonej w N. działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej z drugim współwłaścicielem tej nieruchomości K. O.. W dniu 31 grudnia 2009 r. dokonano zmiany wpisu w ewidencji działalności gospodarczej, polegającej na zmianie nazwy przedsiębiorcy z "P. G. C. Ni." na "G. P. I.". Jako miejsce wykonywania działalności przez przedsiębiorcę wskazano "N. 111". W dniu 25 lutego 2010 r. dokonano kolejnej zmiany wpisu w ewidencji działalności gospodarczej dotyczącej miejsca prowadzenia działalności przez podatnika. Organy podatkowe uznały grunty, budynki i budowle znajdujące się na nieruchomości położonej w N. 111 za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w okresie od 1 stycznia do 25 lutego 2010 r., ponieważ były one w tym czasie w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego na nich działalność gospodarczą i w związku z tym ustaliły podatek od nieruchomości według wyższych stawek. 2. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła organom naruszenie szeregu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa") regulujących postępowanie dowodowe, jak również błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 styczni 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej "u.p.o.l."), art. 1, art. 2 art. 3, art. 4, art. 6, art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 ze zm., dalej "u.p.r."). 3. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów podatkowych, że sporna nieruchomość pozostawała w okresie od 1 stycznia do 25 lutego 2010 r. w posiadaniu przedsiębiorcy, tj. G. P.. Z materiału dowodowego nie wynika, aby G. P. został tego posiadania w jakikolwiek sposób pozbawiony. Sąd zauważył, że we wskazanym okresie nieruchomość ta została przez niego ujawniona w ewidencji działalności gospodarczej jako miejsce prowadzenia przez niego działalności. Fakt, że w tym czasie pomiędzy współwłaścicielami toczyła się sprawa sądowa o zniesienie współwłasności nie oznacza, że skarżąca i jej mąż pozbawieni byli posiadania spornej nieruchomości. Dowody przeprowadzone w sprawie w postaci zeznań K. O. a także dokumentów z akt sprawy sądowej o zniesienie współwłasności nieruchomości także nie potwierdziły pozbawienia skarżących jej posiadania. Jak wynika z protokołu zeznań K. O., każdy ze współwłaścicieli miał klucze do nieruchomości i zbywał rzeczy znajdujące się na terenie zakładu. Zeznania te przeczą twierdzeniom podatników, że nie mieli oni dostępu do nieruchomości. Kolejno Sąd wskazał, że nie był kwestionowany fakt, że G. P. nie uzyskiwał w spornym okresie przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej na nieruchomości w N., nie było to jednak spowodowane pozbawieniem go posiadania tej nieruchomości przez pozostałych współwłaścicieli. Z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej jest kryterium posiadania w znaczeniu, o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego. Dla celów podatku od nieruchomości nie ma natomiast znaczenia, czy nieruchomość jest faktycznie w danym okresie czasu wykorzystywana dla celów prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie Sądu pierwszej instancji bezpodstawny jest także zarzut dotyczący pozbawienia skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Wbrew zarzutom skargi zarówno ona jak i jej mąż zostali prawidłowo powiadomieni w dniu 11 kwietnia 2011 r. o wyznaczonym na dzień 26 kwietnia 2011 r. terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu z zeznań K. O. w charakterze strony postępowania. Podatnicy mieli więc możliwość wzięcia udziału w przeprowadzeniu powyższej czynności dowodowej. Sąd nie podzielił także zarzutu błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zdaniem Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza tezę organów, że w okresie od 1 stycznia do 25 lutego 2010 r. G. P. będący przedsiębiorcą był w posiadaniu nieruchomości położnej w N. 111. Fakt, że nie wykorzystał jej w prowadzeniu działalności gospodarczej pozostaje przy tym bez znaczenia, o czym przesądza wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Tym samym, zdaniem Sądu, w sprawie wystąpiły przesłanki, od których wskazany przepis uzależnia zakwalifikowanie przedmiotów opodatkowania do kategorii przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie wystąpiła przy tym wymieniona w tym przepisie przesłanka negatywna odnosząca się do istnienia przeszkód w wykorzystywaniu tych przedmiotów w działalności ze względów technicznych. Zdaniem Sądu wbrew zarzutom skargi organ podatkowy wyjaśnił też kwestię ewentualnego zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 9 u.p.o.l. gruntów określonych symbolem Tr tj. tereny różne. Z poczynionych ustaleń wynikało, że grunty te nie stanowiły gruntów pod wałami ochronnymi i międzywałów, w związku z czym nie mogły zostać objęte zwolnieniem od podatku. Ustalenia te dokonane zostały na podstawie informacji uzyskanej od kompetentnego podmiotu tj. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Województwa Pomorskiego w G. O/Terenowy w B.. Skarżąca ustaleń tych nie zdołała w żaden sposób podważyć. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów art. 1, art. 2, art. 3, art. 4, art. 6 i art. 6c u.p.r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał i wyjaśnił, dlaczego opodatkował grunty określone jako użytki rolne stawką właściwą dla podatku rolnego, wykonując tym samym zalecenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynikające z decyzji z dnia 6 września 2012 r. 4. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj.: - art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. w związku z art. 240 § 1 pkt 4 w związku z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 190 § 1, art. 188, art. 199 w zw. z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżąca wykazała, że w postępowaniu podatkowym wystąpiła kwalifikowana wada stanowiąca przesłankę jego wznowienia tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu podatkowym, - art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1 i § 2, art. 188, art. 190 § 1 i § 2, art. 191, art. 192, art. 199, art. 200 § 1, art. 210 § 1 pkt 5 i 6, art. 210 § 4, art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżąca wykazała, że organy podatkowe nieprawidłowo przeprowadziły postępowanie w przedmiotowej sprawie, - art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku w którym Sąd pierwszej instancji przedstawił stan faktyczny niezgodnie z rzeczywistością poprzez bezzasadną akceptację nieprawidłowych ustaleń organów podatkowych. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. pełnomocnik skarżącej podniósł ponadto zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1, ust. 2 u.p.o.l. i art. 1 u.p.f. w związku z art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię, skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi, - art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1, ust. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 u.p.o.l., art. 1, 2, 3, 4, 6, 6a, 6c ust. 1 u.p.r. w związku z art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi, - art. 7 ust. 1 pkt 9 u.p.o.l. w związku z art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. 5. Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona uzasadnionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu. Istota powstałego w niniejszej sprawie sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy nieruchomość położna w N. w okresie od 1 stycznia do 25 lutego 2010 r. związana była z prowadzeniem działalności gospodarczej przez G. P. i czy w związku z tym organ podatkowy zastosował właściwą stawkę podatku od nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy, mąż skarżącej do 2009 r. prowadził na nieruchomości położonej w N. działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej z drugim współwłaścicielem tej nieruchomości K. O.. W dniu 31 grudnia 2009 r. dokonano zmiany wpisu w ewidencji działalności gospodarczej, polegającej na zmianie nazwy przedsiębiorcy z "P. G. C. N." na "G. P. I.". Jako miejsce wykonywania działalności przez przedsiębiorcę wskazano "N. 111". W dniu 25 lutego 2010 r. dokonano kolejnej zmiany wpisu w ewidencji działalności gospodarczej dotyczącej miejsca prowadzenia działalności przez podatnika. Organy podatkowe uznały grunty, budynki i budowle znajdujące się na nieruchomości położonej w N. 111 za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w okresie od 1 stycznia do 25 lutego 2010 r. W ocenie organów były one w tym czasie w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego na nich działalność gospodarczą i w związku z tym ustaliły podatek od nieruchomości według wyższych stawek. Strona skarżąca zakwestionowała z kolei powyższe stanowisko podnosząc, że w spornym okresie G. P. pozbawiony był posiadania nieruchomości oraz że działalność gospodarcza nie była i nie mogła być na niej prowadzona ze względu na toczący się spór o zniesienie współwłasności tej nieruchomości i ograniczenia w korzystaniu z niej spowodowane przez współwłaściciela. Rozstrzygnięcie zaistniałego w sprawie sporu wymaga w pierwszej kolejności dokonania wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Losy prawne postawionych w skardze kasacyjnej pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania są determinowane wykładnią wskazanego wyżej przepisu prawa materialnego. To bowiem od wyników wykładni przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zależą ramy ustaleń koniecznych do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., pod pojęciem gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zagadnienie materialnoprawne stanowiące istotę sporu w sprawie było już przedmiotem wielu orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyrokach, m.in. z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 2008/16, z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 1665/15 i z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2085/14 składy orzekające w tych sprawach stwierdziły, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest uzależnione od rzeczywistego wykonywania na tych gruntach i w zlokalizowanych na nich budynkach czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Istotne znaczenie dla wywołania określonych skutków podatkowych ma sam fakt posiadania tych nieruchomości przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). W powyższych wyrokach wskazano także, że ustawodawca w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przewidział jednak wyjątek (obok nieruchomości mieszkalnych), w którym przedmiot opodatkowania, mimo że znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, nie będzie obciążany stawką podatku od nieruchomości dotyczącą gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyjątek ten stanowią grunty, budynki oraz budowle, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Powyższe zachodzi wyłączenie w odniesieniu do budynków, w przypadku której istniejąca zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku. Jednocześnie, przeszkody prawne, finansowe, organizacyjne czy faktyczne pozostają bez wpływu na stawkę podatku. Wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny, tj. przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę, i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji i organów podatkowych, że nieruchomość pozostawała w okresie od 1 stycznia do 25 lutego 2010 r. w posiadaniu przedsiębiorcy, tj. G. P.. Z materiału dowodowego nie wynika, aby G. P. został tego posiadania w jakikolwiek sposób pozbawiony. Należy zauważyć, że we wskazanym okresie nieruchomość ta została przez niego ujawniona w ewidencji działalności gospodarczej jako miejsce prowadzenia przez niego działalności. Fakt, że w tym czasie pomiędzy współwłaścicielami toczyła się sprawa sądowa o zniesienie współwłasności nie oznacza, że skarżąca i jej mąż pozbawieni byli posiadania nieruchomości. Prawo żądania zniesienia współwłasności jest czym innym niż prawo do żądania przywrócenia naruszonego posiadania. Z akt sprawy nie wynika, aby strona skarżąca występowała do sądu z roszczeniem posesoryjnym o ochronę posiadania. Żądanie zniesienia współwłasności nie jest zaś, jak twierdzi skarżąca, środkiem prawnym służącym rozwiązaniu kwestii związanych z posiadaniem nieruchomości, a kwestii związanych z prawem własności tej nieruchomości. Dowody przeprowadzone w sprawie w postaci zeznań K. O. a także dokumentów z akt sprawy sądowej o zniesienie współwłasności nieruchomości także nie potwierdziły pozbawienia skarżących jej posiadania. Jak wynika z protokołu zeznań K. O., każdy ze współwłaścicieli miał klucze do nieruchomości i zbywał rzeczy znajdujące się na terenie zakładu. Zeznania te przeczą zatem twierdzeniom podatników, że nie mieli oni dostępu do nieruchomości. Fakt, że małżeństwo Okrój nie chcieli wyrazić zgody na wydzielenie podatnikom części wspólnej nieruchomości do wyłącznego korzystania nie oznacza, że pozbawili oni w ten sposób skarżących prawa do korzystania z nieruchomości w ogóle. Żaden z przeprowadzonych w sprawie dowodów nie potwierdził istnienia ograniczeń w korzystaniu przez skarżących z nieruchomości w N.. Sąd pierwszej instancji nie kwestionował faktu, że G. P. nie uzyskiwał w spornym okresie przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej na nieruchomości w N., nie było to jednak spowodowane pozbawieniem go posiadania tej nieruchomości przez pozostałych współwłaścicieli. Z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej jest kryterium posiadania w znaczeniu, o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego (możność władania rzeczą). Dla celów podatku od nieruchomości nie ma natomiast znaczenia, czy nieruchomość jest faktycznie w danym okresie czasu wykorzystywana dla celów prowadzenia działalności gospodarczej. Obiekt nawet niewykorzystywany faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej uznaje się już za związany z działalnością. Definicja ustawowa nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą W myśl zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, obowiązkiem organu podatkowego prowadzącego postępowanie podatkowe jest dążenie do wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Realizację tej zasady zapewniają gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, a zwłaszcza w art. 187 Ordynacji podatkowej. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu podatkowym oznacza, że organ podatkowy winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, konieczne, jego zdaniem, do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez stronę, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Materiał dowodowy powinien być gromadzony w myśl zasady, wynikającej z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, nakazującej jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie zaś z art. 181 Ordynacji podatkowej dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że postępowanie przeprowadzone przez organy w niniejszej sprawie sprostało w pełni powyższym wymogom. Z art. 181 Ordynacji podatkowej wynika dopuszczalność wykorzystania dowodów i materiałów zgromadzonych w innych postępowaniach podatkowych, stąd też negowanie waloru dowodowego zeznań złożonych przez K. O. w dniu 17 listopada 2009 r. złożonych w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego za 2009 r. jest bezpodstawne. Z przepisu tego wynika, że ustawa nie nakłada na organy podatkowe obowiązku bezpośredniego przeprowadzania dowodów, lecz zasadę pośredniości w postępowaniu dowodowym polegającą na tym, że ustalenie stanu faktycznego jest możliwe na podstawie dowodów przeprowadzonych w innym postępowaniu a także przez inny organ. W konsekwencji tej zasady, materiały zgromadzone w toku innego postępowania są pełnoprawnym dowodem w postępowaniu podatkowym. W tym zakresie ustawodawca odstąpił od zasady bezpośredniości przeprowadzania dowodów, na korzyść zasady prawdy obiektywnej. W tej sytuacji jedyną powinnością organów podatkowych jest poddanie tak uzyskanych dowodów ocenie zgodnej z regułami art. 191 Ordynacji podatkowej. Trafnie Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że skarżąca poza zanegowaniem waloru dowodowego zeznań K. O. nie wskazała żadnych argumentów przemawiających za koniecznością powtórzenia ww. dowodu. Bezpodstawny jest także zarzut dotyczący pozbawienia skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Zarówno ona jak jej mąż zostali prawidłowo powiadomieni w dniu 11 kwietnia 2011 r. o wyznaczonym na dzień 26 kwietnia 2011 r. terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu z zeznań K. O. w charakterze strony postępowania. Podatnicy mieli więc możliwość wzięcia udziału w przeprowadzeniu powyższej czynności dowodowej, co oznacza, że wynikająca z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej zasada zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu nie została naruszona. Słusznie Sąd pierwszej instancji nie podzielił zarzutu błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza tezę organów, że w okresie od 1 stycznia do 25 lutego 2010 r. G. P. będący przedsiębiorcą był w posiadaniu nieruchomości położnej w N. 111. Fakt, że nie wykorzystał jej w prowadzeniu działalności gospodarczej pozostaje przy tym bez znaczenia, o czym przesądza dokonana wyżej wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Tym samym zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie wystąpiły przesłanki, od których wskazany przepis uzależnia zakwalifikowanie przedmiotów opodatkowania do kategorii przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie wystąpiła przy tym wymieniona w tym przepisie przesłanka negatywna odnosząca się do istnienia przeszkód w wykorzystywaniu tych przedmiotów w działalności ze względów technicznych. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej prawidłowo Sąd pierwszej instancji i organ podatkowy wyjaśniły kwestię ewentualnego zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 9 u.p.o.l. gruntów określonych symbolem Tr tj. tereny różne. Z poczynionych ustaleń wynikało, że grunty te nie stanowiły gruntów pod wałami ochronnymi i międzywałów, w związku z czym nie mogły zostać objęte zwolnieniem od podatku. Ustalenia te dokonane zostały na podstawie informacji uzyskanej od kompetentnego podmiotu tj. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Województwa Pomorskiego w G. O/Terenowy w B.. Zarzut naruszenia art. 1, art. 2, art. 3, art. 4, art. 6 i art. 6c u.p.r. należy uznać za bezzasadny. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ pierwszej instancji podał i wyjaśnił, dlaczego opodatkował grunty określone jako użytki rolne stawką właściwą dla podatku rolnego, wykonując tym samym zalecenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynikające z decyzji z dnia 6 września 2012 r. Z tych wszystkich powodów na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490, z późn. zm.).