II FSK 607/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej J. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 954/16 w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 22 czerwca 2016 r., nr [...], [...] w przedmiocie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2016 r. postanawia: 1) umorzyć postępowanie kasacyjne, 2) zwrócić J. F. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 250 (słownie: dwieście pięćdziesiąt) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 23.11.2016 r., sygn. akt I SA/Gd 954/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 22.06.2016 r. w przedmiocie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2016 r. Od powyższego orzeczenia pełnomocnik skarżącego wywiódł skargę kasacyjną, a następnie pismem z dnia 1 lutego 2019 r. ją cofnął. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Strona, która wniosła skargę kasacyjną, może ją cofnąć (art. 60 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). Cofnięcie skargi kasacyjnej wiąże sąd, jednakże uznaje się cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności, które uzasadniałyby uznanie cofnięcia skargi kasacyjnej za niedopuszczalne, wobec czego należało uznać powyższą czynność procesową za skuteczną. To z kolei obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do umorzenia postępowania kasacyjnego na podstawie art. 60 oraz art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 193 P.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.