II FSK 3585/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Alicja Polańska, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 1 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 119/17 w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 28 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 19 lipca 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 119/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 28 listopada 2016 r. w przedmiocie uchylenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r., po wznowieniu postępowania. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną D. W., która wnosząc o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem, zarzuciła wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji, mimo że: - organ błędnie uznał, że w niniejszej sprawie zaszła przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - zwanej dalej "O.p."), tzn. że organ administracji prawidłowo wznowił postępowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy nie spełniono przesłanki wznowienia w postaci istnienia nowych okoliczności, a nadto organ nie wyjaśnił dokładnie podstawy wznowienia; - organ błędnie zastosował art. 233 § 2 O.p., w zakresie w jakim organ odwoławczy nie nakazał przy ponownym rozstrzyganiu sprawy zbadać czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy obiekt oznaczony jako "garaż" jest budynkiem czy też budowlą. Jest to istotne dla sprawy i ma wpływ na jej wynik ponieważ organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie prowadził postępowanie dowodowe w przedmiocie kwestii wskazanych mu przez organ odwoławczy z uwagi na jego związanie zaleceniami organu odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw kasacyjnych. Przedmiotem sporu w sprawie jest ocena prawna ustaleń faktycznych poczynionych przez organ podatkowy pierwszej instancji, na podstawie których stwierdził, że istnieje podstawa prawna do wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2013 r., z tej przyczyny, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia 21 stycznia 2013 r. ustalającej podatnikom podatek od nieruchomości na 2013 r. w kwocie 2 942 zł, a nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.), i w konsekwencji - podstawa do uchylenia decyzji ostatecznej oraz do wymiaru podatku w nowej, wyższej kwocie, tj. 5 325 zł. Ta ocena prawna ustaleń faktycznych poczynionych przez organ podatkowy pierwszej instancji - zakwestionowana przez organ odwoławczy, który uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, a następnie zaakceptowana przez Sąd pierwszej instancji - jest przedmiotem zaskarżenia skarga kasacyjną. Odnosząc się do pierwszego zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej, dotyczącego naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. podstawy do wznowienia postępowania, należy przedstawić na wstępie regulacje prawne znajdujące zastosowania w sprawie i przywołać brzmienie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z brzmienia tego przepisu wynika, że postępowanie może zostać wznowione, gdy zostaną łącznie spełnione trzy przesłanki: 1) wyszły na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji; 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zwrot: "wyjdą na jaw", oznacza, że decydujący jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli okazania i udostępnienia go organowi, zaś przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy mogą one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (vide: wyrok NSA z dnia 1 października 2003 r. sygn. akt III SA 2923/01 publ. w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast, "nowe okoliczności lub dowody", to takie dowody lub okoliczności, które wprawdzie istniały w dniu wydania rozstrzygnięcia w zwykłym postępowaniu, ale które zostały wykryte po wydaniu decyzji. Istotne jest więc, aby te dowody lub okoliczności nie były znane organowi. Nadto, wobec tego, że organ podatkowy pierwszej instancji uznał w sprawie, że został zawiadomiony w czerwcu 2015 r. o zmianach danych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących powierzchni zabudowy budynków, co stanowi nowy dowód w sprawie, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., potwierdzający, że powierzchnia podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jest wyższa, niż wskazano to w decyzji ostatecznej, oraz że moc tego zawiadomienia sięga wstecz, tj. od 2011 r., natomiast skarżąca uznaje, że organ powinien być w posiadaniu tej informacji z urzędu wcześniej, niż w 2015 r., to konieczne jest wskazanie, że argumentacja strony skarżącej zawarta w skardze kasacyjnej - iż z akt sprawy nie wynika w jakiej dacie organ podatkowy uzyskał informację o zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków, czy nastąpiło to w 2015 r. w wyniku zawiadomienia organu (jak wskazał to organ pierwszej instancji), czy też w innej dacie organ powziął tę informację z urzędu (jak przypuszcza skarżąca), co podważałoby podstawę do wznowienia postępowania, gdyż nie byłaby to nowa okoliczność, nieznana organowi w dniu wydawania pierwotnej decyzji ostatecznej, skoro zmiany w tej ewidencji powinny być znane organowi z urzędu - nie dowodzi, że organy podatkowe i Sąd pierwszej instancji wadliwie oceniły zaistnienie podstawy do wznowienia w sprawie postępowania, na podstawie art. 210 § 1 pkt 5 O.p. Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że informację o zmianach w ewidencji gruntów i budynków uzyskał w czerwcu 2015 r., natomiast skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła nawet, iż organ mógł tę informację uzyskać wcześniej. Samo bowiem odwołanie się przez skarżącą do regulacji § 49 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., nr 38, poz. 454 ze zm.) - zgodnie z którym o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe w wypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego - nie stanowi okoliczności potwierdzającej lub uprawdopodobniającej jej stanowisko, że organ podatkowy musiał już wcześniej, niż przed czerwcem 2015 r., być w posiadaniu informacji o zmianach wprowadzonych do ewidencji gruntów i budynków. W toku postępowania przed organami podatkowymi oraz przed sądem pierwszej instancji skarżąca - poza zgłaszaniem wątpliwości co do daty uzyskania przez organ podatkowy pierwszej instancji informacji o zmianach w ewidencji gruntów i budynków - nie uprawdopodobniła, ani też nie naprowadziła żadnych dowodów uzasadniających powzięcie przez ten organ informacji o zmianach wcześniej niż w czerwcu 2015 r. Zatem, w dacie wydawania w sprawie decyzji przez organ podatkowy pierwszej instancji była to nowa okoliczność, nieznana temu organowi w dniu wydania pierwotnej decyzji ostatecznej. Prawidłowo więc sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organów podatkowych obu instancji, że w sprawie zaistniały wszystkie przywołane wyżej przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego określone w art. 210 § 1 pkt 5 O.p. W tych okolicznościach sprawy, drugi zarzut skargi kasacyjnej - że organ błędnie zastosował art. 233 § 2 O.p. w zakresie w jakim organ odwoławczy nie nakazał przy ponownym rozstrzyganiu sprawy zbadać czy w stanie faktycznym sprawy obiekt oznaczony jako garaż jest budynkiem, czy też budowlą, co jest istotne dla sprawy i ma wpływ na jej wynik, ponieważ organ pierwszej instancji, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, będzie prowadził postępowanie dowodowe w przedmiocie kwestii wskazanych przez organ odwoławczy, z uwagi na jego związanie zaleceniami organu odwoławczego - nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem Sąd pierwszej instancji wyrokiem oddalającym skargą na decyzję kasacyjną organu odwoławczego prawidłowo potwierdził, że szereg okoliczności istotnych w sprawie nie zostało wyjaśnionych przez organ podatkowy pierwszej instancji. Prawidłowo także - wbrew argumentacji skarżącej - Sąd ten stwierdził, że w dalej prowadzonym przez organ podatkowy pierwszej instancji postępowaniu, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, uprawniony będzie także do przeprowadzenia w razie potrzeby innych dowodów, niż wskazane w decyzji organu odwoławczego, jeżeli w toku ponownie prowadzonego postępowania okaże się, że mogą one mieć wpływ na wynik sprawy. Nadto, skarżąca uprawniona będzie do zgłaszania wniosków i dowodów oraz stanowiska celem ustalenia czy obiekt wskazany jako garaż jest budowlą, czy też budynkiem. Uprawniona więc była ocena organu odwoławczego i sądu pierwszej instancji, że rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Ze wskazanych względów - na podstawie art. 184 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. [pic]