II FSK 3305/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku J. P. o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 3305/14 w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 24 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia prawa użytkowania wieczystego gruntu postanawia: odrzucić wniosek o sprostowanie wyroku.

II FSK 3305/14 UZASADNIENIE W dniu 20 lutego 2017 r. (data nadania pisma) J. P. wniosła o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II 3305/14. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jak podnosi się w piśmiennictwie, sprostowanie wyroku może nastąpić z urzędu i na wniosek strony (B. Dauter, Komentarz do art. 156 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex nr 498611). W tym kontekście zauważa się, że może się wydawać, iż ze zdania pierwszego art. 156 § 1 p.p.s.a. wynika, że sprostowanie wyroku następuje wyłącznie z urzędu. Jednak o możliwości złożenia stosownego wniosku świadczy rozpatrywanie ww. przepisu wobec treści art. 159 p.p.s.a. (w którym mowa jest o "wniosku o sprostowanie") oraz art. 194 § 1 pkt 5 p.p.s.a. (który przewiduje zażalenie m.in. na odmowę sprostowania orzeczenia). Wniosek o sprostowanie może złożyć każdy uczestnik postępowania na prawach strony (B. Dauter, dz. cyt.). Z akt sprawy wynika jednak, że J. P. nie jest w niniejszej sprawie stroną postępowania, ani osobą, o której mowa w art. 33 p.p.s.a., nie działa również w imieniu skarżącego. W związku z powyższym - a to na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. - wniosek należało odrzucić, toteż Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.