II FSK 3059/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Op 111/17 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu I i II raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Op 111/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a." oddalił skargę W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 29 listopada 2016 r. w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu I i II raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. Wyrok ten, jak i pozostałe wymienione w niniejszym uzasadnieniu, jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. We wniesionej skardze kasacyjnej, Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi skarżącego w sytuacji, gdy decyzja SKO została wydana z naruszeniem art. 121 i 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) – dalej "O.p.", uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 P.p.s.a. 2) art. 67a § 1 pkt 3 O.p. i art.67b § 1 pkt 2 O.p. - przez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmowie umorzenia zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę, 3) Rozporządzenia Komisji UE nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 w sprawie zastosowania art.107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym poprzez jej błędna interpretację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów i z tego względu podlega oddaleniu. Przed ustosunkowaniem się do zarzutów koniecznym jest przypomnienie, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem to autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Ponadto zarzuty kasacyjne powinny zawierać uzasadnienie, a w przypadku zarzutów naruszenia przepisów procesowych także wskazanie jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane uchybienie procesowe. Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. Poczynienie tych uwag natury ogólnej było niezbędne, ponieważ rozpoznawana skarga kasacyjna nie może przynieść zamierzonego efektu z uwagi na uchybienia o wspomnianym charakterze. Uzasadnienie rozpoznawanej skargi kasacyjnej składa się w przede wszystkim z opisu stanu faktycznego oraz szeregu cytatów z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Autor środka odwoławczego nie powiązał ich jednak z realiami niniejszego postępowania. Jakkolwiek Sąd rozpoznający niniejszą sprawę zgadza się z zawartymi w nich uwagami, to jednak nie widzi w jaki sposób mają one wpłynąć na rozstrzygnięcie. Podkreślenia bowiem wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalając skargę przesądził, że wykładnia art. 67a § 1 O.p. wskazuje, że decyzja o umorzeniu zaległości podatkowej podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego i zależy od woli organu podatkowego. Stwierdził tym samym, że organ podatkowy może odmówić umorzenia zaległości podatkowych nawet w sytuacji wystąpienia "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Tymczasem autor skargi kasacyjnej nie neguje tego stanowiska. Jedyna część uzasadnienia, nie będąca opisem stanu faktycznego lub fragmentem orzeczenia, koncentruje się na wystąpieniu przesłanki "ważnego interesu publicznego". Oznacza to, że skarżący nie polemizuje z możliwością wydania decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej, nawet w sytuacji spełnienia się wspomnianej przesłanki. W tej sytuacji zarzuty dotyczące naruszenia art. 67a § 1 pkt 3, art. 67b § 1 pkt 2 O.p. oraz art. 121 i art. 187 O.p. są niezasadne a skarga kasacyjna nie może odnieść zamierzonego skutku. Uznanie, w ślad za autorem środka odwoławczego, że w sprawie wystąpił "ważny interes publiczny", pozostanie bez wpływu na treść rozstrzygnięcia Sądu I instancji, który oddalił skargę uznając prawo organu do odmowy przyznanie ulgi w spłacie należności podatkowych niezależnie od wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 67a § 1 O.p. Odnosząc się do zarzutu naruszenia Rozporządzenia Komisji UE nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 w sprawie zastosowania art.107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym wskazać należy, że akt ten składa się z wielu jednostek redakcyjnych. Tymczasem zarzut nie precyzuje, który z artykułów został naruszony przez Sąd I instancji. Nie jest zatem możliwe odniesienie się do niego, tym bardziej, że nie został w ogóle uzasadniony. Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.