II FSK 2973/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia del. WSA Marek Olejnik, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 3 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi R. Z. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2012 r. sygn. akt II FSK 366/11 oddalającym skargę kasacyjną R. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Rz 493/10 w sprawie ze skargi R. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 20 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów 1) uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2012 r. sygn. akt II FSK 366/11, 2) uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Rz 493/10, 3) umarza postępowanie sądowe, 4) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie na rzecz R. Z. kwotę 7835 ( słownie: siedem tysięcy osiemset trzydzieści pięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

II FSK 2973/13 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 28 września 2012 r. (sygn. akt II FSK 366/11) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną R. Z. (dalej: "Skarżący") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 listopada 2010 r. (sygn. akt I SA/Rz 493/10) w przedmiocie zryczałtowanego podatku od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że decyzją z dnia 16 grudnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. ustalił Skarżącemu zobowiązanie w ww. podatku. Decyzję wydano na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późń. zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.". Rozpoznawszy odwołanie Skarżącego, decyzją z dnia 20 maja 2010 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 9 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę na ww. decyzję, w której podniesiono m. in. zarzut naruszenia art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie. Wspomnianym na wstępie wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ww. skargę kasacyjną. Od powyższego wyroku Skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego, wnosząc – w przypadku gdyby przed wydaniem orzeczenia NSA zaskarżona decyzja została uchylona – o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późń. zm., powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa zarówno w postępowaniu pierwszej jak i drugiej instancji jak i w postępowaniu wszczętym skargą o wznowienie postępowania. Skargę wniesiono na podstawie art. 272 § 1 P.p.s.a. W jej uzasadnieniu wskazano, że decyzje organów zostały wydane na podstawie art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Tymczasem wyrokiem z 18 lipca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny, w sprawie o sygn. akt SK 18/09 (Dz. U. z 2013, poz. 985), uznał wspomniany przepis, w brzmieniu obowiązującym w latach 1998-2006, za niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o odrzucenie skargi o wznowienie. Decyzją z dnia 20 maja 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie po wznowieniu postępowania podatkowego uchylił swoją decyzję ostateczną z dnia 20 maja 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Pismem z dnia 26 maja 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie wniósł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. o umorzenie postępowania sądowego w związku z wydaniem ww. decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego okazała się zasadna, dlatego podlega uwzględnieniu. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2010 r. (sygn. akt II GPS 1/10), art. 272 § 1 P.p.s.a. "stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym przypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien zastosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w danej sprawie." Kierując się powyższymi względami, w celu realizacji prawa Skarżącego do ponownego rozpoznania sprawy w nowym stanie prawnym, ustalonym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2013 r. (SK 18/09), Naczelny Sąd Administracyjny postanowił wznowić postępowanie w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem i rozpoznać sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 282 § 1 P.p.s.a.). Mając na uwadze, że w przywołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w latach 1998-2006, z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – Sąd w niniejszym składzie uwzględnia skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem i uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2012 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 366/11, jak również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (art. 282 § 2 P.p.s.a.). Jest bowiem rzeczą bezsporną, że podstawą materialnoprawną decyzji, której sprawa dotyczy, był art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Fakt uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie, w wyniku wznowienia postępowania podatkowego, decyzją z dnia 20 maja 2014 r. w całości decyzji wymiarowej tego organu z dnia 20 maja 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 16 grudnia 2009 r. sprawił, że bezprzedmiotowe stało się postępowanie sądowe. Okoliczność ta uzasadnia zatem jego umorzenie (art. 282 § 2 in fine P.p.s.a.). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, z mocy art. 282 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 w zw. z art. 276 tej ustawy.