II FSK 2854/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, Protokolant Katarzyna Latkowska-Kłoczko, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Bd 211/14 w sprawie ze skargi B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 18 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 3600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 211/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę B. sp. z o.o. spółka komandytowa-akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 18 listopada 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że aktem notarialnym z dnia 22 marca 2006 r. utworzono spółkę akcyjną pod firmą B. S.A. z siedzibą w W.. Od powyższej umowy notariusz, jako płatnik pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych. Spółka zwróciła się do organu z wnioskiem o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w tym podatku z uwagi na fakt, że zastosowane przepisy są niezgodne z Dyrektywą Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz. U. UE. z 1969 r. L. 249, poz. 25 ze zm., dalej "Dyrektywa 69/335"), wiążącej państwo polskie od dnia akcesji do Unii Europejskiej. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. tj. odbiorca wniosku, przekazał wniosek strony właściwemu organowi tj. Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w B. , wg właściwości. Decyzją z dnia 2 sierpnia 2010 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnej. Organ argumentował, że przepisy krajowe w dacie dokonania czynności były zgodne z prawem wspólnotowym. Strona nie zgodziła się z rozstrzygnięciem i w odwołaniu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Zarzuciła wydanej decyzji naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa") poprzez niezastosowanie, art. 72 § 1 pkt 2 w zw. z art. 73 § 1 pkt 2 i art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadną odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych, podczas gdy Dyrektywa 69/335 przewiduje zwolnienie z opodatkowania przedmiotowej transakcji. Ponadto zdaniem strony decyzja naruszyła przepisy materialne m.in. art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335 poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie w sprawie, art. 2 Aktu Akcesyjnego dotyczącego warunków przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, będącego integralną częścią Traktatu Akcesyjnego, zawartego przez Polskę z Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej. Decyzją z dnia 18 listopada 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia 2 sierpnia 2010 r. Organ odwoławczy nie uwzględnił argumentów strony i w całości podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji. 2. Strona nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniosła skargę do Sądu pierwszej instancji podnosząc tożsame zarzuty, jak w odwołaniu. W uzupełnieniu skarżąca spółka podniosła, że nadpłata powstała w zw. z art. 78 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Powołała się na wyrok, jaki zapadł przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniu 9 lipca 2009r. w sprawie Komisja vs. Hiszpania (C – 397/07). Zdaniem strony doszło do naruszenia art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 69/355 poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie w sprawie. Ponadto zdaniem strony naruszono art. 2 Aktu o warunkach przystąpienia, stanowiącego załącznik do Traktatu podpisanego w Atenach 16 kwietnia 2003 r. pomiędzy Państwami Członkowskimi, a Republiką Czeską, Republiką Estońską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Słowenii i Republiką Słowacką o przystąpieniu do tych państw do Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE Nr L 236, 23.9.2003, s. 555; Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864, dalej "Akt Akcesyjny"). Według strony naruszono również art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej "Konstytucja RP") poprzez niezastosowanie w sprawie. 3. Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem sporu w sprawie jest ocena zasadności odmowy uwzględnienia wniosku strony w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych, którą to opłatę spółka uiściła podczas sporządzania umowy spółki akcyjnej w dniu 22 marca 2006 r. na podstawie której utworzono spółkę akcyjną pod firmą B. S.A. z siedzibą w W.. Podatek od tej czynności cywilnoprawnej pobrał płatnik tj. notariusz. Sąd pierwszej instancji wskazał, że art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 69/335/ EWG powinien być interpretowany zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r. , C- 372/10 Pak-Holdco. W ten sposób, że przewidziane w nim obowiązkowe zwolnienie z podatku od czynności cywilnoprawnych dotyczy wyłącznie czynności objętych zakresem stosowania tej Dyrektywy. Kolejno Sąd podał, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że w przypadku takim jak Polska która przystąpiła do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. art. 7 ust. 1 ww. Dyrektywy powinien być interpretowany w ten sposób, że przewidziane w nim obowiązkowe zwolnienie dotyczy wyłącznie czynności objętych zakresem stosowania Dyrektywy, które to czynności w dniu 1 lipca 1984 r. były w tym państwie członkowskim zwolnione od podatku kapitałowego lub były opodatkowane owym podatkiem według stawki obniżonej wynoszącej 0,5 % lub niższej. Zdaniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w celu udzielenia odpowiedzi na to pytanie trzeba wziąć pod uwagę szczególną sytuację Polski, która stała się członkiem Unii dopiero z dniem 1 maja 2004 r. Przed 1 maja 2004 r. Dyrektywa ta nie miała zastosowania. Obowiązywało wówczas przed tym dniem wyłącznie prawo krajowe. Data 1 lipca 1984r. która na mocy art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335 zmienionej Dyrektywą rady z dnia 10 czerwca 1985 r. zmieniająca dyrektywę 69/335/EWG dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz. Urz. WE L 156 z 15 czerwca 1985 r., dalej "Dyrektywa 85/303") traktowana jest jako data odniesienia wiąże również Rzeczpospolitą Polską. Zdaniem Sądu z powyższego wynika, że w przypadku państwa takiego jak Polska, która przystąpiła do Unii Europejskiej 1 maja 2004 r. wobec braku postanowień wprowadzających odstępstwa w akcie przystąpienia do Unii Europejskiej przewidziane w nim obowiązkowe zwolnienie dotyczy wyłącznie czynności objętych zakresem zastosowania tej Dyrektywy, ze zmianami które to czynności w dniu 1 lipca 1984 r. były w tym państwie członkowskim zwolnione od podatku kapitałowego lub które były opodatkowane tym podatkiem wg stawki obniżonej wynoszącej 0,5 % lub niższej. 4. W skardze kasacyjnej pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W oparciu o art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 7 ust. 2 Dyrektywy 69/335 poprzez jego niezastosowanie w sprawie, - art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. k), art. 1 ust. 3 pkt 2, art. 1 ust. 5 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. a) i art. 7 ust. 1 pkt 9 oraz w zw. z art. 10 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2005 r., Nr 41, poz. 399 ze zm., dalej "u.p.c.c."), poprzez ich zastosowanie, pomimo niezgodności z przepisem art. 7 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 Dyrektywy 69/335, polegającej na obciążeniu podatkiem transakcji wniesienia wkładu do spółki kapitałowej w konsekwencji której nastąpiło podwyższenie kapitału zakładowego w spółce, - art. 7 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 2 Dyrektywy 69/335 w zw. z postanowieniami preambuły do Dyrektywy 69/335, w zw. z art. 18 Konwencji Wiedeńskiej o Prawie Traktatów sporządzonej w Wiedniu dnia 23 maja 1969 r. (Dz. U. 1990 Nr 74, poz. 439, dalej "Konwencja Wiedeńska) i w zw. art. 2 Aktu Akcesyjnego, poprzez ich niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji naruszenie zasady stałości, - art. 75 § 1 i art. 77 § 1 pkt 2 w zw. z art. 76 § 1 i art. 72 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie, pomimo, iż sporna kwota została przez płatnika pobrana nienależnie, a tym samym stanowiła nadpłatę, konsekwentnie poprzez bezzasadną odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego spółki, m.in. podczas, gdy mający bezpośrednie zastosowanie art. 7 ust. 1, jak również art. 7 ust. 2 Dyrektywy 69/335 przewiduje zwolnienie z opodatkowania podatkiem kapitałowym takiej transakcji i w związku z tym pobranie przez płatnika podatku nastąpiło w kwocie nienależnej, - art. 10 i art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864 ze zm., dalej "TWE"), art. 2 Aktu Akcesyjnego, art. 1 ust. 1 Traktatu akcesyjnego oraz w zw. z art. 9, art. 87, art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji naruszenie zasady pierwszeństwa oraz zasady bezpośredniego skutku prawa wspólnotowego. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. pełnomocnik spółki podniósł ponadto zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 i 2 Ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej "p.u.s.a."), poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez stronę przeciwną prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, czego przejawem jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. 5. Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona uzasadnionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności odmowy uwzględnienia wniosku strony w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych, którą to opłatę spółka uiściła podczas sporządzania umowy tworzącej spółkę akcyjną. Wprawdzie skarżąca podnosi zarzuty dotyczące naruszenia postępowania, jednak kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia spornego problemu ma ocena wskazywanego art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335 w brzmieniu obowiązującym w dniu akcesji. Natomiast pozostałe wskazywane w tej skardze kasacyjnej zarzuty są konsekwencją domniemanych wad niezastosowania tego przepisu. Wskazać trzeba, że niemożliwym jest odnoszenie do Polski warunków zwolnienia z podatku od kapitału sformułowanych w dniu 1 lipca 1984 r. w Dyrektywie 69/335, skoro Dyrektywa ta nie obowiązywała w tym dniu w stosunku do Polski. W konsekwencji więc art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335 musi być interpretowany z uwzględnieniem rozwiązań obowiązujących w dniu 1 lipca 1984 r. w prawie krajowym. Natomiast w dniu 1 lipca 1984 r. zawiązanie spółki podlegało opłacie skarbowej o stawce wyższej niż 0,5 % stosownie do treści przepisów art. 1 ust. 1 pkt 3 lit. d) ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 45, poz. 226, dalej "ustawa o opłacie skarbowej") i § 54 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 maja 1983 r. w sprawie opłaty skarbowej (Dz. U. Nr 34, poz. 161 ze zm., dalej "rozporządzenie RM"), to jest odpowiednio 10% i 5%. Zawiązanie spółki nie podlega zatem zwolnieniu przewidzianemu w art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335. Czynność ta podlega natomiast opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. k) w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 1 ust. 3 pkt 2 u.p.c.c. Przewidziana zaś w art. 7 ust. 1 pkt 9 u.p.c.c. stawka podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości 0,5% nie przekracza stawki podatkowej przewidzianej w art. 7 ust. 2 Dyrektywy 69/335 tj. 1%. Podobne stanowisko przedstawił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 16 lutego 2012 r., wydanym w sprawie C-372/10. Przywoływany wyrok Trybunału zapadł na skutek wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, z którym wystąpił Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2130/08. Wyrok ten dotyczy interpretacji art. 7 ust. 1 Dyrektywy w kontekście wstąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Zdaniem Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej "w wypadku państwa takiego jak Rzeczpospolita Polska, które przystąpiło do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r., wobec braku postanowień wprowadzających odstępstwa w akcie przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej lub w innym akcie prawa Unii Europejskiej, art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 69/335/EWG, zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG, powinien być interpretowany w ten sposób, że przewidziane w nim zwolnienie od opodatkowania dotyczy wyłącznie czynności objętych zakresem zastosowania tej dyrektywy, które to czynności w dniu 1 lipca 1984 r. były w tym państwie zwolnione od podatku kapitałowego lub były opodatkowane owym podatkiem według stawki obniżonej wynoszącej 0,5% lub niższej". W utrwalonej linii orzeczniczej (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1266/08, a po wydaniu wyroku w sprawie C-372/10 przez TSUE także w wyrokach NSA z dnia 1 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1698/10; z dnia 26 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1670/10; 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 563/12; z dnia 25 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 564/12; z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 967/11, 19 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 621/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że po pierwsze przed dniem 1 maja 2004 r. Dyrektywa 69/335 nie znajdowała w Polsce zastosowania. Wszelkie zasady dotyczące opodatkowania lub zwolnienia czynności należących do zakresu pojęcia gromadzenia kapitału były do tego dnia przyjmowane w polskim porządku prawnym wyłącznie na podstawie prawa krajowego (por. także wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 czerwca 2007 r. w sprawie Optimus-Telecomunicacoes, C-366/05, pkt 26). Po drugie, wynika z tego, że dla potrzeb wykładni i stosowania Dyrektywy 69/335 w odniesieniu do Rzeczypospolitej Polskiej interpretacja "historyczna" celów omawianej Dyrektywy 69/335 nie może wpłynąć na interpretację Dyrektywy w brzmieniu obowiązującym po przystąpieniu owego państwa. Artykuł 7 ust. 1 akapit pierwszy Dyrektywy 69/335, (zmienionej Dyrektywą 85/303), nakłada na państwa członkowskie wyraźny i bezwarunkowy obowiązek zwolnienia od podatku kapitałowego czynności, które w dniu 1 lipca 1984 r. były zwolnione lub opodatkowane wg stawki 0,5% lub niższej. Obowiązek ten, którego treść jest jednoznaczna, dotyczy również Rzeczypospolitej Polskiej, począwszy od dnia 1 maja 2004 r. Interpretacja taka jest zgodna nie tylko z brzmieniem art. 7 ust. 1, lecz również z kontekstem i naczelnym celem Dyrektywy, którym jest ograniczenie w jak największym stopniu skutków podatku kapitałowego dla swobody przepływu kapitału. Data 1 lipca 1984 r., która na mocy art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335, zmienionej Dyrektywą 85/303, traktowana jest jako data odniesienia, wiąże również Rzeczpospolitą Polską. W przypadku przystąpienia do Unii Europejskiej zawarte w prawie Unii odniesienie do określonej daty, w razie braku odmiennego postanowienia w akcie przystąpienia do Unii lub w innym akcie prawa Unii, dotyczy również bowiem państwa przystępującego, nawet jeśli data ta jest wcześniejsza od daty przystąpienia. Co się zaś tyczy Rzeczypospolitej Polskiej, nie ma w tym zakresie żadnego innego postanowienia ani w akcie przystąpienia tego państwa do Unii, ani w jakimkolwiek innym akcie prawa Unii (zob. podobnie ww. wyrok z dnia 21 czerwca 2007 r. w sprawie Optimus-Telecomunicacoes, C-366/05, pkt 32; wyrok z dnia 16 czerwca 201 i r. w sprawie C-212/10 LogstorROR Polska, pkt 33). Z powyższego wynika, że w przypadku państwa takiego jak Rzeczpospolita Polska, które przystąpiło do Unii ze skutkiem od dnia 1 maja 2004 r., wobec braku postanowień wprowadzających odstępstwa w akcie przystąpienia tego państwa do Unii lub w innym akcie prawa Unii, art. 7 ust. 1 Dyrektywy, zmienionej Dyrektywą 85/303, powinien być interpretowany w ten sposób, że przewidziane w nim obowiązkowe zwolnienie dotyczy wyłącznie czynności objętych zakresem zastosowania tej Dyrektywy, ze zmianami, które to czynności w dniu 1 lipca 1984 r. były w tym państwie członkowskim zwolnione od podatku kapitałowego lub które były opodatkowane tym podatkiem wg stawki obniżonej wynoszącej 0,5% lub niższej. W związku powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie dopuścił się naruszenia wskazywanych przepisów prawa materialnego. Przyjął bowiem prawidłową wykładnię spornej regulacji. W konsekwencji poprawnie ocenił zastosowanie przez organ podatkowy wskazywanych w zarzutach skargi kasacyjnej przepisów u.p.c.c., skutkiem czego było uznanie zasadności odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego spółki. Brak nieprawidłowości w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego skłania także do wniosku, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zasady legalizmu i praworządności określonej w art. 120 Ordynacji podatkowej. W tym świetle Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przeprowadził zgodną z prawem kontrolę działalności administracji publicznej, zasadnie oddalając skargę. W świetle powyższych okoliczności skargę kasacyjną należy uznać zatem za nieuzasadnioną. Dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić. Natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490, ze zm.)