II FSK 2676/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Wojciech Stachurski, Protokolant Katarzyna Pawłowska - Mazur, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 405/14 w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 28 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 2.400 (słownie: dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Po 405/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA") oddalił skargę M. O. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu (dalej: "Dyrektor IS") z dnia 28 lutego 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że decyzją z dnia 27 września 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. (dalej: "organ I instancji") określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 138.749,00 zł. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego i po analizie zebranego materiału dowodowego, Dyrektor IS decyzją z dnia 28 lutego 2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżący złożył skargę do WSA, w której zarzucił naruszenie: - art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm. dalej: "o.p."), przez niewyjaśnienie stanu faktycznego i błędne kierowanie wezwań do przedłożenia ksiąg podatkowych do podmiotu, który nimi nie dysponował; - art. 187 o.p., przez niewypełnienie obowiązku nałożonego na organ podatkowy, tj. zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego oraz poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego na podstawie ksiąg podatkowych; - art. 23 § 1 pkt 1 o.p., przez określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, pomimo istnienia ksiąg podatkowych; - art. 123, art. 190 o.p., przez niepoinformowanie podatnika o czynnościach podjętych w toku postępowania odwoławczego, tj. przeprowadzenie czynności skutkujących uzyskaniem informacji ze spółek W. sp. z o.o. oraz D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa; - art. 198 § 2 o.p., przez brak wezwania D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa przez organ do okazania ksiąg; - art. 191, art, 193 § 6, art. 23 § 5 o.p., przez wykorzystywanie w przedmiotowym postępowaniu kontrolnym dokumentów pozyskanych w innym postępowaniu, a tym samym naruszenie zasady bezpośredniości postępowania podatkowego oraz szacowanie na podstawie tychże dokumentów dochodu Skarżącego; - art. 191 o.p., tj. swobodnej oceny dokumentów poprzez uznanie, że faktury VAT wystawione przez M. N. są fakturami fikcyjnymi i nie potwierdzają transakcji sprzedaży, a tym samym przez uznanie tej okoliczności za udowodnioną, podczas gdy organ nie przesłuchał M. N., a stan faktyczny ustalił na podstawie wybranych dokumentów z innego postępowania; - ustalenie stanu faktycznego na wybranych przez organ zeznaniach M. N.; - ustalenie stanu faktycznego w sposób odmienny niż wynikałoby to z zeznań Skarżącego i pominiętych przez organ zeznań M. N. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości przyjętej przez organ podatkowy metody szacowania podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008 z prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej. Od 1973 r. do 24 czerwca 2013 r. Skarżący prowadził działalność gospodarczą. W dniu 1 czerwca 2009 r. złożył w Urzędzie Skarbowym P. korektę zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2008 (PIT 36L), wykazując z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej przychód w wysokości 35.336.691,23 zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości 34.808.492,59 zł, dochód w wysokości 528.198,64 zł. Dochód do opodatkowania 522.659,00 zł, według stawki 19%, zadeklarował podatek należny w wysokości 97.178,00 zł. Organ zakwestionował zadeklarowaną podstawę opodatkowania, uznając, że Skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów poprzez zaliczenia do kosztów usługi udokumentowane nierzetelnymi fakturami. W toku postępowania Skarżący nie przedłożył organowi podatkowemu ksiąg podatkowych za badany rok, ani też żadnych dokumentów księgowych, wskazując początkowo, że dowody rachunkowo-księgowe za latach 2007-2008 są w Kancelarii pełnomocnika J. C. Organ wielokrotnie wzywał pełnomocnika Skarżącego o przedłożenie dokumentów i ksiąg. Pełnomocnik odmówił przedłożenia dokumentów, z uwagi na jego zdaniem, brak prawidłowego wszczęcia kontroli skarbowej. Następnie Skarżący wskazał, że księgi podatkowe i dokumentacja znajduje się w D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa. Jednakże Prezes zarządu Spółki wskazał, że nie jest w posiadaniu ksiąg oraz dokumentów źródłowych Skarżącego za rok 2008. Nadto poinformowano, że dokumenty znajdują się w W. spółce z o.o. Biuro Podatkowe – Księgowe w R. W odpowiedzi na wezwanie Dyrektora IS wyjaśniono, że Biuro Podatkowo – Księgowe W. nie dysponuje wskazanymi dokumentami, ponieważ zostały odebrane przez Skarżącego. Zatem, wbrew zarzutom skargi, organy poczyniły starania w celu możliwości kontroli ksiąg podatkowych i dokumentów księgowych Skarżącego, który do czasu wydania ostatecznej decyzji przez Dyrektora IS nie przedłożył organowi zarówno ksiąg rachunkowych, jak też żadnych dokumentów źródłowych. W takiej sytuacji organ był obowiązany do określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. W ocenie WSA przyjęta metoda szacowania jest prawidłowa. Organy przyjęły wielkość przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej zadeklarowanej przez Skarżącego w zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2008 r. Natomiast ustalając koszty uzyskania przychodów, przyjęto z rachunku zysku i strat za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2008 r. sumę kosztów operacyjnych i finansowych pomniejszoną o sumę kwot wynikających z zakwestionowanych faktur, które organ uznał za nierzetelne, wystawione przez M. N. w łącznej kwocie 84.857,00 zł oraz z zakwestionowanej transakcji z Z. [...]. W ocenie WSA dowody zebrane w sprawie stanowią podstawę do uznania, że wskazane w decyzji faktury: M. N. i W. P. nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji. Mając na uwadze postawiony przez Skarżącego zarzut wykorzystania w postępowaniu kontrolnym dokumentów pozyskanych przez organ podatkowy z innego postępowania należy wskazać, że art. 181 o.p. dopuszcza, aby w postępowaniu podatkowym były wykorzystane dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach, w tym także w postępowaniu karnym lub innym postępowaniu kontrolnym. Zatem organy podatkowe mogą czynić wszelkie ustalenia w sprawie na podstawie dowodów ujawnionych przez inne organy, w tym ujawnionych w toku innych postępowań, o ile dowody te pozwalają na odtworzenie stanu faktycznego, w takim zakresie, w jakim jest to konieczne do zastosowania normy prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie na podstawie dowodów zebranych w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową P., dowodów zgromadzonych w postępowaniu kontrolnym przeprowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. u M. N., które obejmowały prowadzone dla potrzeb rozliczenia podatku VAT: "rejestry zakupu pozostałego" za poszczególne miesiące 2008 r., faktur VAT wystawionych przez M. N., wraz z poleceniami ich księgowania, deklaracji VAT- 7 za poszczególne miesiące 2008 r. wraz z korektami oraz protokołu sprawdzenia prawidłowości i rzetelności badanych dokumentów w Z. [...] dowiedziono, że zakwestionowane faktury są nierzetelne. Organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że faktury wystawione przez firmę M. N. oraz rzekomo wystawione przez Z. [...] nie posiadają cech dowodu księgowego, albowiem nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych. Nie ma podstaw, aby podważyć ustalenia organów podatkowych oraz rzetelność dokumentów i ewidencji prowadzonej przez W. P. Z pisemnych wyjaśnień właściciela zakładu złożonych w toku postępowania sprawdzającego wynika, że nie wykonywał on dla Skarżącego żadnych usług, czego potwierdzeniem jest brak faktur wystawionych dla takiego podmiotu, a także brak takiego kontrahenta w dziale sprzedaży. W. P. wskazał, z jakiego programu korzystał przy wystawianiu faktur VAT, posiadając 499 faktury kolejno ponumerowane. Odnosząc się do twierdzeń Skarżącego, że usługi wskazane na fakturach wystawionych przez M. N. zostały wykonane, a tylko dwie z nich zawyżone, WSA wskazał, że organy podatkowe nie kwestionowały faktu wykonania przedmiotowych usług, podważyły natomiast to, że zostały wykonane w zakresie wskazanym na fakturze przez M. N. Nie ulega wątpliwości, że M. N. nie prowadził zarejestrowanej działalności gospodarczej, nie zatrudniał pracowników, nie wykonał na rzecz Skarżącego usług wskazanych w treści faktur. W latach 2008-2010 wystawiał rocznie około 150 faktur. Faktury te były wystawiane na kwoty nieprzekraczające 3.000 EURO, tj. do kwoty 12.000 PLN. Za wystawianie fikcyjnych faktur otrzymywał gratyfikację finansową około 5-10% wartości faktury, na jaką była ona wypisana. Zgodnie z treścią zeznań M. N., pracował on u Skarżącego około roku (2008-2009r.) i wystawił około 15 faktur w zakresie modernizacji i wytworzenia środków trwałych. Faktury te są fikcyjne i nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych, ponieważ ich wartość została zawyżona do rzeczywiście wykonanych prac. W ocenie WSA zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uprawniał organy podatkowe do przyjęcia stanowiska, że faktury wystawione przez P. [...] oraz Z. [...] nie odzwierciedlały faktycznych operacji gospodarczych. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających faktyczne zrealizowanie transakcji, a dowody zebrane w postępowaniu podatkowym nie potwierdziły twierdzeń, według których usługi te faktycznie miały miejsce. Skoro faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji, to nie mogą stanowić podstawy do zaliczenia wynikających z nich wydatków do kosztów uzyskania przychodu. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania w tym także z tytułu zastępstwa procesowego według norm przewidzianych przepisami prawa. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 122 o.p., przez nieuchylenie decyzji Dyrektora IS oraz decyzji organu I instancji mimo, że w postępowaniu podatkowym organy dopuściły się rażącego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w zakresie gromadzenia materiału dowodowego oraz jego oceny, poprzez: - nieustalenie czy kwota 84.857,00 zł z faktur wystawionych przez M. N. oraz 37.600,00 zł z faktury wystawionej przez W. P. zostały zaliczone w poczet kosztów uzyskania przychodów; - niepodjęcie czynności procesowych umożliwiających uzyskanie i zbadanie ksiąg podatkowych Skarżącego; - nieuwzględnienie jako dowodu istotnego dla wydania rozstrzygnięcia aktu notarialnego sporządzonego w dniu 16 czerwca 2009 r., rep. A nr [...], w którym przedsiębiorstwo Skarżącego, na które składały się księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, w tym również księgi uznane za księgi podatkowe; - dowolną a nie swobodną ocenę dowodu z pisma D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa w zakresie, w jakim uznano, iż Spółka nie przejęła dokumentów związanych z prowadzeniem działalności przez Skarżącego oraz pisma W. [...] w zakresie w jakim wskazano, że Skarżący zabrał dokumenty dotyczące 2008 r.; - dowolną, a nie swobodną ocenę zeznań M. N. oraz nieuzasadnione przyjęcie, że faktury wystawione przez M. N. są fakturami nieodzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych mimo, że w świetle zebranego materiału, podmiot ten świadczył usługi na rzecz Skarżącego; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 23 § 1 pkt i § 4, art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p., przez określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania mimo, że nie wystąpił brak ksiąg podatkowych, a organy podatkowe nie podjęły działań umożliwiających ich zbadanie; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 134 p.p.s.a., przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji mimo, że zaistniała okoliczność wznowienia postępowania, określona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., tj. wyszły na jaw nowe dowody w postaci ksiąg podatkowych Skarżącego; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej "u.p.d.o.f."), przez zakwestionowanie prawa Skarżącego do zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów kwot wynikających z faktur wystawionych przez M. N. w zakresie, w jakim odzwierciedlały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 122 o.p., przez nieuchylenie decyzji Dyrektora IS oraz decyzji organu I instancji. W szczególności za chybiony należy uznać zarzut niepodjęcia przez organy podatkowe czynności procesowych umożliwiających uzyskanie i zbadanie ksiąg podatkowych Skarżącego. Słusznie bowiem wywodził WSA w uzasadnieniu zaiskrzonego wyroku, że Skarżący w toku postępowania nie przedłożył organowi podatkowemu ksiąg podatkowych za badany rok, ani też żadnych dokumentów księgowych, wskazując (pismo z dnia 10 października 2012 r.), że dowody rachunkowo-księgowe za latach 2007-2008 są w Kancelarii pełnomocnika J. C. Organ podatkowy wielokrotnie wzywał pełnomocnika Skarżącego o przedłożenie dokumentów i ksiąg. Pismem z dnia 19 listopada 2012 r. pełnomocnik odmówił przedłożenia dokumentów, z uwagi na, jego zdaniem, brak prawidłowego wszczęcia kontroli skarbowej. Zatem wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, organy podatkowe dołożyły należytej staranności, w celu możliwości kontroli ksiąg podatkowych i dokumentów księgowych podatnika. Skarżący do czasu zakończenia podstępowania podatkowego poprzez wydanie ostatecznej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu nie przedłożył organowi zarówno ksiąg rachunkowych jak i żadnych dokumentów źródłowych, w tym sprawozdania finansowego za 2008 r. z bilansem, rachunkiem zysków i strat oraz informacją dodatkową, a także dowodów źródłowych określających wydatki niestanowiące koszty uzyskania przychodów uwzględnionych przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów oraz potwierdzających uzyskanie przychodów podatkowych (nie bilansowych) uwzględnionych w ustalaniu dochodu podatkowego wykazanego w zeznaniu PIT-36L za 2008 r. Stąd ustalając wysokość kosztów uzyskania przychodów z tytułu działalności gospodarczej, których prawidłowość zakwestionowano w toku postępowania kontrolnego, zasadnie przyjęto do wyliczenia, wykazaną przez Pana M. O. w rachunku zysku i strat za okres 01.01.2008 r. - 31.12.2008 r. pozyskaną z Urzędu Skarbowego P.: sumę kosztów działalności operacyjnej w kwocie 34.193.774,31 zł, pozostałych kosztów operacyjnych w kwocie 30.392,60 zł i kosztów finansowych w kwocie 487.986,33 zł, pomniejszoną o wielkość zakwestionowanych faktur VAT wystawionych przez M. N. w łącznej kwocie 84.857,00 zł oraz kwotę 37.600,00 zł wynikającą z zapisu w "ewidencji zakupu pozostałego" prowadzonej przez M. O., dotyczącą zakwestionowanej transakcji z Z. [...]. Właściwie zatem ocenił WSA, że organy podatkowe posiadały wystarczający materiał dowodowy, z którego wynikało, na czym polegała współpraca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz jak przebiegała. Wyciągnięte przez organy podatkowe wnioski z innych postępowań są spójne i logiczne. Nie ma podstaw, aby podważyć ustalenia organów podatkowych oraz rzetelność dokumentów i ewidencji prowadzonej przez W. P. Z pisemnych wyjaśnień właściciela zakładu złożonych w toku postępowania sprawdzającego wynika, że nie wykonywał on dla M. O. żadnych usług, czego potwierdzeniem jest brak faktur wystawionych dla takiego podmiotu, a także brak takiego kontrahenta w dziale sprzedaży. W. P. wskazał, z jakiego programu korzystał przy wystawianiu faktur VAT, posiadając 499 faktury kolejno ponumerowane. Okazane ewidencje w toku czynności sprawdzających również nie wskazują zaewidencjonowania zakwestionowane faktury. Wyżej opisane ustalenia faktyczne zostały w sposób podobny ocenione przez NSA w prawomocnym wyroku z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I FSK 1214/15, odnoszącym się do Skarżącego w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje także zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 23 § 1 pkt i § 4, art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p., przez określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Należy podkreślić, iż właściwie przyjął WSA, że organy skarbowe zobowiązane były określić podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, ponieważ w toku postępowania prowadzonego przed organami skarbowymi, Skarżący nie przedłożył ksiąg podatkowych oraz dowodów źródłowych. Przy braku jakiejkolwiek współpracy ze strony podatnika jedyną możliwością prawidłowego określenia wysokości kosztów uzyskania przychodów przedsiębiorstwa Pana M. O. (zbliżoną do rzeczywistości), było dokonanie ich oszacowania. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 23 § 1 pkt 1 o.p., jeżeli brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia, organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, przy zachowaniu zasad wynikających z przepisu art. 23 § 3, § 4 i § 5 o.p. Organ I instancji w sposób szczegółowy odniósł się w decyzji z dnia 27.09.2013 r. do metod szacowania wymienionych w przepisie art. 23 § 3 o.p., tj. metody porównawczo wewnętrznej, porównawczej zewnętrznej, remanentowej, produkcyjnej, kosztowej oraz udziału dochodu w obrocie. W tej sytuacji, postąpiono zgodnie z dyspozycją przepisu art. 23 § 4 o.p., według której, gdy nie można zastosować żadnej z powyższych metod, organ podatkowy może w inny sposób oszacować podstawę opodatkowania. Przyczyną przyjęcia metody oszacowania zastosowanej w decyzji organu I instancji była okoliczność, że pozwoliła na wyliczenie podstawy opodatkowania w wysokości zbliżonej do rzeczywistej, przyjmując najbardziej wiarygodne wielkości przychodu i kosztów uzyskania przychodu. Przy określeniu podstawy opodatkowania zastosowano zasadę wynikającą z przepisu art. 23 § 5 o.p., zgodnie z którą oszacowanie podstawy opodatkowania powinno zmierzać do jej określenia, w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. W tej sytuacji, w opisanych okolicznościach stanu faktycznego, najbardziej miarodajne i wiarygodne było przyjęcie wielkości przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, z uwagi na nie kwestionowanie jej wysokości, zadeklarowanej przez podatnika w korekcie zeznania rocznego PIT-36L za 2008 r. w wysokości 35.336.691,23 zł. Naczelny Sąd Administracyjny za chybiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 134 p.p.s.a., przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji mimo, że zaistniała okoliczność wznowienia postępowania, określona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., tj. wyszły na jaw nowe dowody w postaci ksiąg podatkowych Skarżącego. Podkreślić należy, że organy w toku postępowania nie zakwestionowały wysokości przychodów wykazanych przez podatnika w zeznaniu, w zakresie kosztów uzyskania przychodów zakwestionowały wyłącznie faktury nieodzwierciedlające rzeczywistych transakcji. Jak zasadnie podkreślił WSA w swym wyroku "rzetelność faktur nigdy nie zostanie wykazana poprzez badanie ksiąg". Tak więc fakt odnalezienia ksiąg podatkowych pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powyższe wywody nie może zostać również uwzględniony zarzut naruszenia przez WSA przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., przez zakwestionowanie prawa Skarżącego do zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów kwot wynikających z faktur wystawionych przez M. N. w zakresie, w jakim odzwierciedlały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. W rzeczywistości bowiem tym zarzutem skargi kasacyjnej jej autor podważa ustalenia stanu faktycznego przyjętego w rozpatrywanej sprawie. Zarzut ten mógłby zatem okazać się skuteczny dopiero wówczas, gdyby zasadne okazały się zarzutu wyżej wywiedzione. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako niezasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.