II FSK 2446/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej T. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1527/13 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Minister Finansów z dnia 31 maja 2013 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1527/13, mocą którego oddalono skargę T. Z. na decyzję Ministra Finansów z dnia 31 maja 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania organu pierwszej instancji, zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania "zaskarżonego wyroku" na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. Wniosek uzasadniony jest niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie może zostać uwzględniony z trzech przyczyn: po pierwsze, dotyczy on "zaskarżonego wyroku", do którego art. 61 § 3 P.p.s.a. się nie odnosi. W przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidziano możliwości wstrzymania wykonania nieprawomocnych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Po drugie, nawet gdyby przyjąć na korzyść strony, że jej wniosek dotyczy aktu administracyjnego, czyli decyzji Ministra Finansów z dnia 31 maja 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego ulgi podatkowej, uznać należy, że wniosek taki jest nieporozumieniem. Przedmiotowa decyzja nie nakłada bowiem na stronę żadnych obowiązków, stąd rozważanie, czy wstrzymanie jego wykonania będzie chroniło przed wyrządzeniem znacznej szkody bądź przed spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków jest niemożliwe i wyklucza zastosowanie instytucji z art. 61 § 3 P.p.s.a. Po trzecie wniosek skarżącego nie zawiera w istocie uzasadnienia. Dlatego też nie może być mowy o uznaniu, że skarżący wykazał, iż zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Finansów. Jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Wstrzymanie wykonania postanowienia następuje więc wyłącznie na wniosek strony i to do strony należy obowiązek wykazania, że okoliczności z art. 61 P.p.s.a. zachodzą. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania aktu administracyjnego. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie tej instytucji; tymczasem wniosek strony sprowadza się do powtórzenia fragmentu art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. postanowił wniosek jako bezzasadny oddalić.