II FSK 2334/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA del. Artur Adamiec (sprawozdawca), Protokolant Ewa Morawska, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Bd 1167/14 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 30 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę kasacyjną. NSA/wyr. 1 - wyrok

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 21 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Bd 1167/14 oddalił skargę W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z 30 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z 7 lipca 2014 r. Prezydent Miasta B. określił W. A. i S. G.-K., jako współwłaścicielom nieruchomości, wysokość podatku od nieruchomości za rok 2011 w kwocie 79 zł, przyjmując do opodatkowania: budynek mieszkalny lub część powierzchni: podstawa podatku – 91 m², stawka podatku - 0,65 zł, podatek należny - 59,15 zł; grunty pozostałe: podstawa podatku - 50,18 m², stawka podatku - 0,39 zł, podatek należny - 19,57 zł. W odwołaniu od tej decyzji skarżący uznał, że organ zasadnie zastosował art. 3 ust. 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U.2012.749 ze zm. dalej u.p.o.l.), jednakże błędnie ustalił powierzchnię budynku podlegającą opodatkowaniu. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ przywołał art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 6, art. 3 ust. 4 i ust. 5 u.p.o.l. oraz podał, że z niespornego stanu faktycznego wynika, iż skarżący wraz z żoną są właścicielami: odrębnej własności lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 77,30 m² i związanego z tym udziału wynoszącego 7730/211430 części we własności nieruchomości objętej księgą wieczystą KW nr [...] oraz taki sam udział we własności części wspólnych budynku i urządzeń, które nie służą do wyłącznego użytku pozostałych lokali. W ocenie Kolegium przy wyliczeniu podatku od nieruchomości od gruntu i części budynku stanowiących współwłasność należało zastosować proporcję, w jakiej powierzchnia wyodrębnionego lokalu, stanowiąca odrębną nieruchomość podatników, pozostaje do całkowitej powierzchni użytkowej budynku. Kolegium podkreśliło, że Prezydent na podstawie wypisu z rejestru gruntów i rejestru lokali dla nieruchomości prawidłowo przyjął, że skarżący wraz z małżonką są współwłaścicielami lokalu oznaczonego jako mieszkalny o powierzchni użytkowej 77,30 m², a powierzchnia gruntów stanowi 0.1668 ha. Według wypisu z kartoteki budynków, budynek o funkcji mieszkalnej ma powierzchnię zabudowaną - 622 m². W ocenie SKO, skoro z wypisu z kartoteki budynków nie wynikała całkowita powierzchnia użytkowa budynku oraz powierzchnia jego części wspólnych, Prezydent zasadnie włączył do akt pismo [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, w którym Spółdzielnia podała powierzchnię wspólną budynku jako 455,25 m². Ponadto, organ zwrócił się do [...] Spółdzielni Mieszkaniowej o wskazanie całkowitej powierzchni użytkowej budynków, którą Spółdzielnia podała na 2569,55 m². Wielkość ta stanowi sumę powierzchni: 2114,30 m² (powierzchnia użytkowa 32 lokali mieszkalnych) oraz 455,25 m² (powierzchnia części wspólnych budynku). Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżącego dotyczącej piwnicy, Kolegium podkreśliło, że umowa o ustanowienie odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia własności nie obejmuje piwnicy (wbrew zarzutom odwołania), bowiem przenosi jedynie własność samego lokalu mieszkalnego z przynależnym do niego udziałem we własności gruntu i części wspólnych budynku (§ 3.1 aktu notarialnego z dnia 23 czerwca 2005 r.), stanowiąc w § 3.6, że nabywcy korzystać będą z piwnicy. Zasadność przyjętego stanowiska potwierdza również zawarta w aktach sprawy uchwała nr [...] zarządu spółdzielni o nie wliczaniu powierzchni piwnic, komórek, strychów, garaży jako pomieszczeń przynależnych dla określenia udziału we współwłasności nieruchomości. Dlatego, zdaniem Kolegium, do podanej przez Spółdzielnię wielkości powierzchni części budynku stanowiących współwłasność, należało również zastosować proporcję, w jakiej powierzchnia wyodrębnionego lokalu, stanowiąca odrębną nieruchomość podatników, pozostaje do całkowitej powierzchni użytkowej budynku. Organ wskazał, że w sytuacji, gdy właściciel lokalu mieszkalnego posiada lokal stanowiący odrębną nieruchomość, to zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. obowiązany jest płacić podatek od części ułamkowej gruntu oraz części budynku stanowiącej współwłasność, a wielkość tej "części ułamkowej" wynika ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Stąd prawidłowo ustalono wysokość podatku od nieruchomości za rok 2011, mając na uwadze stawki podatku obowiązujące w 2011 r. na podstawie uchwały nr LIV/812/09 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 28 października 2009 r w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2009 r. Nr 122, poz. 2027), na kwotę 79 zł, przyjmując do opodatkowania: powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego jako 77.30 m x stawka podatku 0,65 zł/m = 50,24 zł, powierzchnię części budynku stanowiącego współwłasność: 13,70 m² (wyrażoną ułamkiem wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku i zastosowaną do powierzchni wspólnych budynku -7730/256955 x 455,25 m²) x stawka podatku 0,65 zł = 8,90 zł, powierzchnię gruntu 50,18 m² (wyrażoną ułamkiem wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku 7730/256955 względem 1668 m² całej powierzchni gruntu) x stawka podatku 0,39 zł/m²= 19,57 zł. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego o obowiązku organu wszczęcia z urzędu, spółdzielni, postępowania zmierzającego do sprostowania wpisu do kartoteki budynku, Kolegium podkreśliło, że ewidencja gruntów i budynków prowadzona jest na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454). Dane w niej zawarte podlegają aktualizacji wyłącznie z urzędu lub na wniosek określonych podmiotów (m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych gruntów, trwałych zarządców). Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych; opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych; dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej; ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Dlatego też, zdaniem Kolegium, twierdzenie skarżącego o obowiązku organu podatkowego dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków jest nietrafne. Dodatkowo Kolegium odnosząc się do wyeliminowanej z obrotu prawnego, decyzji organu podatkowego pierwszej instancji z 21 stycznia 2011 r. określającej podatek od nieruchomości na 2011 r. na kwotę 85 zł wskazało, że w decyzji tej nieprawidłowo pominięto ułamek wynikający ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. W skardze do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając rażące naruszenia prawa materialnego przez brak zastosowania w sprawie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 206 i 207 K.c. oraz art. 181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r Ordynacja podatkowa ( tj. Dz.U z 2017 r., poz.201 ze zm. –dalej w skrócie "Ordynacja podatkowa") przez dopuszczenie dowodu z projektu budowlanego budynku położonego przy ul. J. [...]. Oddalając skargę, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270, dalej "p.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał, że w sprawie sporne pozostawały dwie kwestie: ustalenie powierzchni wspólnej budynku mieszkalnego oraz statusu powierzchni piwnic, jako powierzchni wspólnych w kontekście wyłączności prawa ich użytkowania przez poszczególnych właścicieli lokali mieszkalnych, w tym przez skarżącego. W zakresie pierwszej z ww. kwestii Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego. Wskazał, że w kontekście art. 3 ust. 5 u.p.o.l. istotne pozostają dla wymiaru podatku ustalenia powierzchni użytkowej całego budynku mieszkalnego oraz powierzchni części wspólnych. Jednocześnie wskazując na treść art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podniósł, że nie ma sporu w sprawie, że w prowadzonej przez Urząd Miasta B. Wydział Mienia i Geodezji ewidencji budynków dla przedmiotowego budynku, nie ma danych w zakresie części wspólnych budynków, jak również danych co do ich całkowitej powierzchni użytkowej, natomiast zawierają dane co do powierzchni zabudowy, która wynosi 622 m ². Zasadnie organ wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, wobec zarzutu, że organ podatkowy powinien doprowadzić do wprowadzenia wskazanych danych do ewidencji budynków, że nie ma kompetencji do podejmowania z urzędu takich działań. Kwestia sposobu zakładania ewidencji gruntów i budynków, jej prowadzenia, zakresu informacji nią objętych uregulowana została w ww. rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. Żadna z przewidzianych tam sytuacji nie odnosi się do możliwości działania organu podatkowego w ramach prowadzonego postępowania zmierzającego do dokonania wymiaru w zakresie podatku od nieruchomości. Zawarte w ewidencjach dane o ile istnieją, muszą być uwzględniony przez organ podatkowy. Ich brak natomiast nie wyklucza możliwości dokonania wymiaru. W takiej sytuacji organ podatkowy może uwzględniać inne dowody wskazujące na powierzchnię części wspólnych i użytkową całego budynku, korzystając z możliwości, jaką stwarza art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. W świetle przytoczonej regulacji takim dowodem może być informacja uzyskana przez organy od [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, z której wynika powierzchnia użytkowa budynków będących w jej zasobach, w tym budynku, w którym znajduje się lokal mieszkalny skarżącego. Przy znajomości powierzchni użytkowej wszystkich lokali mieszkalnych (akty notarialne), pomniejszenie powierzchni całego budynku o sumę powierzchni poszczególnych lokali daje wynik w postaci powierzchni wspólnej. W ocenie Sądu nie ma podstaw, by zakwestionować dane przedstawione przez Spółdzielnię. Okoliczność, że skarżący nie jest pewien, czy są to dane prawidłowe z uwagi na brak przedłożenia dokumentów źródłowych stanowiących ich podstawę (takie stanowisko wyraziła strona skarżąca na rozprawie), nie może stanowić podstawy do ich odrzucenia, szczególnie, że podatnik nie przedłożył dowodów poddających pod wątpliwość przedstawione dane. Skarżący, jako członek wspólnoty mieszkaniowej, może podjąć samodzielnie działania w celu upewnienia się co do prawidłowości tych danych; jedynie brak pewności w tym zakresie (przy braku podstaw do takiego wnioskowania) nie może stanowić przesłanki do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jako opartej na błędnych ustaleniach faktycznych. Odnosząc się do stanowiska skarżącego w drugiej spornej kwestii, zasadności włączenia powierzchni piwnic do powierzchni części wspólnych współwłaścicieli nieruchomości, Sąd wskazał, że z treści aktu notarialnego z 23 czerwca 2005 r. wynika, że skarżący wraz z żoną nabyli odrębną własność lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 77,30 m² oraz związany z tym udział wynoszący 7730/211430 części we własności nieruchomości objętej wskazaną księgą wieczystą oraz taki sam udział we własności części wspólnych budynku i urządzeń, które nie służą do wyłącznego użytku pozostałych lokali. Jak wynika z treści § 6 tego aktu notarialnego nabywcy będą korzystać z piwnicy nr 4. W akcie notarialnym, w § 1, w ośmiu wymienionych punktach zawarto treść oświadczenia przedstawicieli spółdzielni, istotnych z punktu widzenia umowy. W pkt 7 zapisano, że zebranie Przedstawicieli Członków [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w B. podjęło 23 maja 2002 r uchwałę nr [...], w której postanowiono nie wliczać powierzchni piwnic, komórek, garaży, strychów jako pomieszczeń przynależnych dla określania udziału we współwłasności nieruchomości; zapis ten koresponduje z treścią uchwały w sprawie określenia przedmiotu odrębnej własności lokali, która stanowiła załącznik do aktu notarialnego. Z powyższego wynika, że właściciele mieszkań w budynku przy ul. J. [...] nie nabywali na własność piwnic. Stan taki dawał podstawę do zaliczenia ich powierzchni do części wspólnych. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że "nie można wskazywać, że te piwnice które zostały przekazane na podstawie umowy do wyłącznego użytkowania przez poszczególnych właścicieli lokali mieszkalnych wchodzą w podstawę opodatkowania, jako części wspólne budynku (współwłasność łączna)" – Sąd orzekający w sprawie nie uważa takiego stanowiska za prawidłowe. Wbrew twierdzeniom skargi, nie potwierdza go powołane orzecznictwo. Wszędzie podkreśla się oczywistość tego, że umowa taka nie wyłącza prawa do rozporządzania rzeczą ani nie wywołuje skutków w sferze praw własnościowych. W tym kontekście nieuzasadnione pozostaje twierdzenie skargi, że skarżący włada przydzieloną mu do używania piwnicą jako posiadacz samoistny. Skarżący jest bowiem właścicielem tej piwnicy we wskazanym udziale. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że organy podatkowe dokonały prawidłowo wymiaru podatku, co do wszystkich przedmiotów opodatkowania, w tym gruntów jako części wspólnych, zgodnie z wyżej przytoczonymi zasadami określonymi w art. 3 ust. 5 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku W. K. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, tj. nie zastosowanie do piwnic będących w wyłącznym użytkowaniu art. 3 ust. 3 u.p.o.l., wadliwym zastosowaniu art. 3 ust. 5 u.p.o.l. w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali, tj. zaliczenia do opodatkowania piwnicy jako części wspólnej, mimo że jest w wyłącznym użytkowaniu skarżącego oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c poprzez oddalenie skargi przez WSA w sytuacji, gdy decyzja Kolegium została wydana z naruszeniem prawa materialnego ww. i przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122, art. 181 i art. 191 Ordynacji podatkowej, polegające w szczególności na błędnym ustaleniu przez organy stanu faktycznego w sprawie (poprzez brak ustalenia rzeczywistej podstawy opodatkowania). W ocenie skarżącego organ podjął nieudaną próbę ustalenia powierzchni użytkowej budynku (powierzchni nieujawnionej w ewidencji). Nie sposób jednak pominąć faktu, że jeżeli ewidencja nie posiada rzeczywistych danych, to organ winien przeprowadzić dowód, który byłby w równej mierze ważny, np. zażądać od spółdzielni dokumentów, które świadczyłyby o powierzchni całego budynku up. projektów budowlanych budynku, inwentaryzacji powykonawczej, wyrysów rzeczoznawców budowlanych itd. Tymczasem, na żądanie Urzędu Miasta spółdzielnia przedstawiła wymiar powierzchni wspólnej, w postaci zwykłego pisma, obarczonego dużą dozą subiektywności. Organ nie ustalił, czy podana w piśmie spółdzielni powierzchnia użytkowa budynku była sporządzona wg zasad obmiaru, na który powołuje się art. 1 a ust. 1 pkt 5 ustawy p.o.l. Według skarżącego doszło też do naruszenia art. 194 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie, albowiem organ pismom spółdzielni nadał rangę dokumentu urzędowego, o którym, mowa w art. 194 Ordynacji. Skarżący od początku kwestionował pisma spółdzielni, jako dowód w sprawie, wyrażał też wątpliwości załączając stosowne dokumenty. Organ podatkowy przy rozstrzygnięciu nie wziął tych dokumentów pod uwagę, nie odniósł się też w decyzji, dlaczego nie uwzględnił zarzutów skarżącego, a tym samym naruszył art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji przy braku ustalenia rzeczywistej powierzchni użytkowej budynku, skarżący zakwestionował też przyjętą do opodatkowania cześć wspólną tego budynku albowiem, jeżeli nie wiemy, według jakich reguł został obmierzona całkowita powierzchnia użytkowa, to jednocześnie nie wiemy jak jest obliczona jego część. Drugą kwestią, której organy obu instancji, a także Sąd pominęły jest kwestia opodatkowania powierzchni piwnicy przysługującej skarżącemu do wyłącznego używania i prawa do niej. Piwnica ta nie została zaliczona do powierzchni użytkowej lokalu jako pomieszczenie przynależne wg przepisów ustawy o własności lokali (dowód uchwała Zarządu spółdzielni, akt notarialny- w aktach sprawy), bo gdyby tak było, to skarżący płaciłby wyższy podatek od powierzchni użytkowej lokalu (byłby też ustalony inny udział). Przepis ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w art. 3 ust. 5 wskazuje że obowiązek podatkowy od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność, ciąży na właścicielach lokali. Jednocześnie skarżący wskazał na definicję "części budynku stanowiących współwłasność". W konsekwencji w przypadku ustanowienia odrębnej własności lokalu obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu tego lokalu nie tylko, co do powierzchni użytkowej tego lokalu, ale także części ułamkowej nieruchomości wspólnej obejmującej grunt oraz wszelkie części budynku, które nie służą wyłącznie do użytku właściciel lokali. Zdaniem skarżącego, mając na uwadze okoliczność, że skarżący dysponuje piwnicą od 1991 r., a akt notarialny usankcjonował taki stan rzeczy, należy uznać, że jest posiadaczem samoistnym tego pomieszczenia. Natomiast zgodnie z art. 3 ust.1 pkt 2 u.p.o.l., podatnikiem jest też posiadacz samoistny części nieruchomości (budynku). Tym samym podatek za powierzchnię piwnicy winien płacić podatnik, który użytkuje ją na wyłączność. Tym samym podstawą prawną do obciążenia skarżącego za piwnice jest art. 3 ust. 3 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy więc błędnie zastosował do piwnic będących w wyłącznym posiadaniu skarżącego normę prawna art. 3 ust. 5 u.p.o.l., doliczając jej powierzchnie, jako cześć wspólną — wbrew brzmieniu definicji z ustawy o własności lokali, zamiast zastosować art. 3 ust. 3 ustawy ustalając jej powierzchnie na tej podstawie, ale o wytyczne z art. 4 ust. 2 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art.183 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co do zasady przyjmuje się, że gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać te drugie z zarzutów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że doszło do naruszenia art.122, art.181, 191 Ordynacji podatkowej prowadzącego do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie poprzez brak ustalenia rzeczywistej podstawy opodatkowania. Odnosząc się do tożsamych zarzutów zawartych w skardze na decyzję organu, słusznie Sąd I instancji przyjął, że w postępowaniu podatkowym zebrano wszelkie możliwe dowody , pozwalające na podjęcie rozstrzygnięcia i rozważono cały materiał dowodowy. Argumentacja Sądu I instancji w tym zakresie jest trafna i jako taka w pełni jest akceptowana przez skład rozpoznający skargę kasacyjną. Jak trafnie wskazał i podkreślił WSA sporne w sprawie pozostawały dwie kwestie: ustalenie powierzchni wspólnej budynku mieszkalnego oraz statusu powierzchni piwnic, jako powierzchni wspólnych w kontekście wyłączności prawa ich użytkowania przez poszczególnych właścicieli lokali mieszkalnych, w tym przez skarżącego. Nie ma sporu w sprawie, że w prowadzonej przez Urząd Miasta ewidencji budynków dla przedmiotowego budynku, nie ma danych w zakresie części wspólnych budynków, jak również danych co do ich całkowitej powierzchni użytkowej, natomiast zawierają dane co do powierzchni zabudowy, która wynosi 622 m. kw. Zawarte w ewidencjach dane o ile istnieją, muszą być uwzględniony przez organ podatkowy. Ich brak natomiast nie wyklucza możliwości dokonania wymiaru. W takiej sytuacji organ podatkowy może uwzględniać inne dowody wskazujące na powierzchnię części wspólnych i użytkową całego budynku, korzystając z możliwości, jaką stwarza art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Zasadnie zatem uznano, że takim dowodem może być informacja uzyskana od Spółdzielni Mieszkaniowej, z której wynika powierzchnia użytkowa budynków będących w jej zasobach, w tym budynku, w którym znajduje się lokal mieszkalny skarżącego. Przy znajomości powierzchni użytkowej wszystkich lokali mieszkalnych (akty notarialne), pomniejszenie powierzchni całego budynku o sumę powierzchni poszczególnych lokali daje wynik w postaci powierzchni wspólnej. Słusznie tym samy uznano, że nie ma podstaw, by zakwestionować dane przedstawione przez Spółdzielnię. Podstawy takiej nie może stanowić wątpliwość skarżącego w zakresie podanych informacji zwłaszcza bez przedstawienia dowodów poddających pod wątpliwość przedstawione dane. Prawidłowo są także ustalenia w zakresie zasadności włączenia powierzchni piwnic do powierzchni części wspólnych współwłaścicieli nieruchomości. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji z treści § 6 tego aktu notarialnego wynika, że nabywcy będą korzystać z piwnicy nr 4. W akcie notarialnym, w § 1, w ośmiu wymienionych punktach zawarto treść oświadczenia przedstawicieli Spółdzielni Mieszkaniowej, istotnych z punktu widzenia umowy. W pkt 7 zapisano, że zebranie Przedstawicieli Członków Spółdzielni Mieszkaniowej podjęło uchwałę, w której postanowiono nie wliczać powierzchni piwnic, komórek, garaży, strychów jako pomieszczeń przynależnych dla określania udziału we współwłasności nieruchomości; zapis ten koresponduje z treścią uchwały w sprawie określenia przedmiotu odrębnej własności lokali, która stanowiła załącznik do aktu notarialnego. Z powyższego wynika, że właściciele mieszkań nie nabywali na własność piwnic. Treść powołanego aktu notarialnego, stwierdzająca, że piwnica jest jedynie udostępniana do korzystania właścicielowi lokalu mieszkalnego, nie pozwala jednocześnie na przyjęcie, że przedmiotowa piwnica jest w samoistnym posiadaniu skarżącego. Stan taki, co słusznie stwierdził Sąd I instancji dawał podstawę do zaliczenia ich powierzchni do części wspólnych. Bezzasadność zarzutów procesowych powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany stanem faktycznym, przyjętym jako podstawa rozstrzygnięcia ( art.183§1 p.p.s.a.) i jednocześnie upoważnia do stwierdzenia o bezpodstawności zarzutu naruszenie prawa materialnego, tj. nie zastosowania do piwnic będących w wyłącznym użytkowaniu art. 3 ust. 3 u.p.o.l., wadliwym zastosowaniu art. 3 ust. 5 u.p.o.l. w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali. Skoro jak wykazano powyżej prawidłowo zaliczono do opodatkowania piwnicę jako część wspólną budynku , to tym samym w sposób prawidłowy zastosowano przepis art. 3 ust.5 u.p.o.l. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. postanowił oddalić skargę kasacyjną.