II FSK 2209/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Krzysztof Kandut, po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 665/22 w sprawie ze skargi E. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 29 grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz E. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki kwotę 4050 (słownie: cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 6 września 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 665/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną w części przez E.. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 29 grudnia 2021 r. oraz decyzję Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie z 3 września 2021 r. w części obejmującej punkt drugi w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, jak i innych wyroków powołanych poniżej, dostępna jest na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a.") tj.: - art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1, art. 138, art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 127 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej "O.p.") przez dokonanie wadliwej kontroli legalności decyzji organu odwoławczego i uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części, podczas gdy Sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzje organu odwoławczego w całości z uwagi na granice sprawy i to w sytuacji, gdy Sąd nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska wykazującego wadliwość zastosowania przez organ odwoławczy dyspozycji art. 127 i art. 233 § 1 pkt 1 O.p., - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 153 P.p.s.a. przez naruszenie określonego w art. 141 § 4 P.p.s.a. wymogu przedstawienia dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie oraz obowiązku sformułowania wskazań co do dalszego postępowania, które byłyby możliwe do wykonania przez organ podatkowy w ramach określonej przez art. 153 P.p.s.a. zasady związania wytycznymi sądu, co przejawia się w przedstawieniu wskazań mogących budzić wątpliwości, co do dalszego postępowania, - art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 216 i art. 218 P.p.s.a, a także art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a., przez błędne uznanie, że wskazana przez Fundusz wartość przedmiotu sporu, odpowiadająca wartości oprocentowania nadpłaty, stanowi należność pieniężną w rozumieniu art. 216 P.p.s.a. podlegającą wpisowi stosunkowemu, zamiast prawidłowego uznania, że do tego typu sporów, których przedmiotem jest oprocentowanie nadpłaty, stosuje się wpis stały. W rezultacie w zaskarżonym wyroku sąd, z naruszeniem zasad dotyczącym obliczania wysokości wpisu oraz zasad obliczania kosztów zastępstwa procesowego, wadliwie zastosował art. 200 P.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej koszty postępowania sądowego obliczone przy zastosowaniu § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535), podczas gdy prawidłowe określenie rodzaju dochodzonego roszczenia, doprowadzić powinno sąd do wniosku, iż w sprawie zastosowanie znajduje wpis stały ustalony na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 powyższego rozporządzenia jak dla sprawy innej aniżeli tej, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Analogicznie, na skutek tego samego uchybienia, sąd wadliwie zastosował art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a., przyjmując błędnie, iż podstawą określenia wysokości wynagrodzenia pełnomocnika, reprezentującego skarżącego, jest § 2 ust.1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz.1687), podczas gdy prawidłowe określenie rodzaju dochodzonego roszczenia, prowadzi do wniosku, iż sąd powinien ustalić wynagrodzenie przysługujące doradcy podatkowemu na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 powyższego rozporządzenia jak dla sprawy innej, aniżeli której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu powyższe uchybienia miały wpływ na wynik sprawy w części dotyczącej wysokości zasądzonych na rzecz skarżącego kwoty zwrotu kosztów postępowania sądowego, powodując ich nieuprawnione zawyżenie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a., kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ zrzekł się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest zarzutami skargi kasacyjnej, stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (por. uchwała NSA z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09). Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny odnieść się może wyłącznie do zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej organu. Chybiony jest zarzut dotyczący uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Natomiast rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji jest zgodne z zarzutami skargi podatnika dotyczącymi pkt 2 decyzji organu odwoławczego, w którym stwierdzono, ze oprocentowanie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych jest nienależne. Sąd pierwszej instancji dokonał w tym zakresie prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału, a przede wszystkim zarzutów skargi. Podatnik nie miał interesu podważać dla siebie korzystnego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 134 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji prawidłowo rozstrzygnął w granicach tej sprawy. Kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczy sporządzenia przez sąd uzasadnienia wyroku niespełniającego wymogów z art.141 § 4 P.p.s.a., m.in.: przez zamieszczenie w nim wytycznych niejednoznacznych i niemożliwych do wykonania. Jak wskazuje się w piśmiennictwie i orzecznictwie wskazania co do dalszego postępowania powinny zostać sformułowane i przekazane przez sąd w sposób niewątpliwy oraz niewymagający i niedopuszczający domysłów czy też interpretacji. Powinny one być konkretne i jednoznacznie sformułowane, tak aby w ponowionym na skutek wyroku postępowaniu umożliwić organowi administracji usunięcie wszystkich uchybień prawa, z powodu których sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Uzasadnienie wyroku, które nie zawiera niezbędnych i jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania organu administracji, narusza postanowienia art. 141 § 4 (por. T. Woś [w:] H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 153, wyrok NSA z dnia 9 września 2005 r., FSK 2033/04, z 12 kwietnia 2022 r., I OSK 1317/21). Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu niewykonalne jest zalecenie sądu, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględnił zakres zaskarżenia, wynikający ze złożonego przez stronę skarżącą odwołania. Strona zaskarżyła tylko część decyzji, a zatem w pozostałej części decyzja stała się ostateczna (art.128 O.p.) i organ, zdaniem sądu, nie mógł w nią ingerować. Wprawdzie z art. 220 O.p. nie wynika jednoznacznie, że strona może zaskarżyć decyzję w części, ale nie ma też zakazu częściowego jej zaskarżenia. Przypomnieć należy, że organ podatkowy pierwszej instancji odmówił oprocentowania nadpłaty za okres od dnia pobrania podatku przez płatników do dnia zwrotu nadpłaty. Strona skarżąca w odwołaniu zaskarżyła decyzję w części odmawiającej wypłaty oprocentowania nadpłaty i wniosła o jej uchylenie w tej części i przyznanie oprocentowania nadpłaty od dnia pobrania podatku. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ nie podważał zasadności rozstrzygnięcia, zawartego w punkcie pierwszym decyzji. Niewątpliwie w sentencji zaskarżonej decyzji wskazano o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji jako całości. Sentencja ta jest zgodna z uregulowaniami z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. Stosownie bowiem do treści tego przepisu organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji innych niż mieszczące się w zamkniętym katalogu, wynikającym z art. 233 § 1 O.p. Odwołanie od decyzji ma charakter dewolutywny, co oznacza, że jego złożenie przenosi kompetencję do rozstrzygnięcia sprawy na organ odwoławczy w całości. Organ odwoławczy jest zatem uprawniony do zbadania i rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie. Inaczej rzecz ujmując zobowiązany jest do podjęcia rozstrzygnięcia odnośnie całej sprawy objętej decyzją organu pierwszej instancji. Część sprawy, a w konsekwencji część decyzji pierwszoinstancyjnej, nie może pozostawać poza kontrolą odzwierciedloną w rozstrzygnięciu organu odwoławczego wydanym, na podstawie art. 233 O.p. Rozstrzygnięcie odwoławcze musi być kompleksowe, odnosić się do całej decyzji organu pierwszej instancji, a nie tylko do jej części. Rozstrzygnięcia decyzyjnego nie można bowiem domniemywać (por. wyrok NSA z 10 czerwca 2015 r., o sygn. akt I GSK 436/15). Wyrażona w art. 127 O.p. zasada dwuinstancyjności obliguje organ odwoławczy do załatwienia całości sprawy przez wydanie decyzji, przy czym rozstrzygnięcie tego organu musi przybrać treść odpowiadającą regulacjom ujętym w art. 233 O.p. Przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości "pozostawienia bez rozstrzygnięcia" sprawy w części, w jakiej organ odwoławczy - w uzasadnieniu decyzji - podziela argumentację organu I instancji, jak również nie dają w tym względzie organowi odwoławczemu możliwości milczącego załatwienia sprawy. Rozstrzygnięcie stanowi jeden z najważniejszych, immanentnych elementów decyzji i niemożliwe jest zastąpienie go jej uzasadnieniem, zwłaszcza, że organ odwoławczy zobowiązany jest sformułować rozstrzygnięcie o treści przewidzianej w art. 233 o.p. (por. wyrok NSA z 22 lutego 2022 r., o sygn. akt II FSK 1442/21). Zasadny jest zarzut niejasności wytycznych dotyczących okresu, za jaki należne jest oprocentowanie nadpłaty. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że przy orzekaniu o oprocentowaniu nadpłaty powstałej w wyniku orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE należy uwzględnić wykładnię przepisów prawa unijnego dokonaną w wyroku tego Trybunału z 8 czerwca 2023 r. w sprawie C-322/22. Tym samym uznał, że organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien uwzględnić następujące wskazania: - nadpłata powstała w wyniku sprzecznych z prawem UE działań ustawodawcy; - brak przyjęcia przez ustawodawcę przepisów ograniczających prawa do dochodzenia odsetek w sposób uwzględniający wymogi wynikające z zasad skuteczności i równoważności, - brak określenia szczególnych zasad (wytycznych) mających zastosowanie do dochodzenia zwrotu podatku dochodowego od dywidend pobranych przez płatników na podstawie art. 22 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p., pomimo wydania wyroku TSUE stwierdzającego niezgodność poboru podatku krajowego z prawem UE w 2014 r.; - zachowanie należytej staranności przez wnioskodawcę występującego z wnioskiem o zwrot nadpłaty. Uznać należy, że wytyczne dotyczące okresu, za jaki przysługuje oprocentowanie, są niejasne. Z uzasadnienia wyroku wynika jedynie, że mają to być okoliczności wskazujące na działania podatnika mające wpływ na przebieg postępowania , a tym samym na wysokość straty wywołanej niemożnością dysponowania kwotą pobraną nienależnie tytułem podatku u źródła. Z obowiązujących w dacie pobrania podatku przepisów, określających obowiązki płatnika wynikało, że płatnicy są zobowiązani przesłać informację o pobraniu podatku podatnikom, mającym ograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (czyli takim jak skarżący) w terminie do końca trzeciego miesiąca roku następującego po roku podatkowym, w którym dokonano wypłat, o których mowa w ust. 1, również wówczas, gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie przewidzianym w ust. 3b (art. 26 ust. 3a u.p.d.o.p.). Art. 26 ust. 3b u.p.d.o.p. nakazywał płatnikowi na pisemny wniosek podatnika- nierezydenta, w terminie 14 dni od dnia złożenia tego wniosku, sporządzenie i przesłanie podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych, informacji o pobranym podatku (art. 26 ust.3b u.p.d.o.p.). Płatnik, zgodnie z art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. zobowiązany był do obliczenia i poboru podatku zgodnie z prawem krajowym, pod rygorem odpowiedzialności własnym majątkiem za jego niepobranie (art. 30 ust. 1 o.p.). Płatnik musiał zaś pobrać podatek, aby nie ponosić odpowiedzialności z art. 30 ust. 1 o.p. Jednocześnie podatnik dowiadywał się o pobranym podatku (jeśli nie złożył wniosku, o którym mowa w art. 26 ust. 3b u.p.d.o.p., a nie było to jego obowiązkiem) nawet po upływie 12 miesięcy od tego zdarzenia. Uzyskanie zwrotu nienależnie zapłaconego podatku wymagało ponadto od podatnika (niemającego siedziby w Polsce) znajomości prawa polskiego (zarówno dotyczącego podatku, jak procedur stwierdzenia jego nadpłaty) i orzeczeń TSUE. Ponadto to od niego wymagana jest aktywność w postaci złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, dokumentów potwierdzających, że działa on na warunkach równoważnych z funduszami polskimi, przetłumaczenia tych dokumentów na język urzędowy kraju, w którym składa wniosek. Może to wymagać zatrudnienia polskiego prawnika, w celu prowadzenia sprawy przed polskimi organami podatkowymi. Niewątpliwie czynności te trudno wykonać w terminie 30 dni od publikacji orzeczenia TSUE, wskazującego pobranie podatku z naruszeniem prawa Unii, nawet jeśli w tej dacie podatnik już wie o poborze podatku i wysokości pobranego podatku. Nie jest to w ogóle możliwe w sytuacji, gdy pobór podatku nastąpił po upływie 30 dni od opublikowania wyroku TSUE, z którego wynikała nadpłata. W tym przypadku o pobraniu podatku skarżący mógł, zgodnie z powołanymi przepisami, dowiedzieć się w 2019 r. Nie można także pominąć tej okoliczności, że Polska mogła uniknąć powstania nadpłat i ich oprocentowania, doprowadzając do zgodności przepisów prawa krajowego z prawem unijnym. Stan prawny, dotyczący opodatkowania funduszy z państw trzecich, z którymi Polska ma zawarte umowy pozwalające na wymianę informacji podatkowych, działających na zasadach równoważnych jak fundusze mające w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy nie uległ zmianie po wydaniu wyroku w sprawie C-190/12 Emerging Markets Series. Przepisy prawa krajowego pozostają nadal sprzeczne z prawem Unii. Ponadto, wobec nadal trwającej niezgodności prawa krajowego z prawem unijnym, podatnik musi wykazywać się aktywnością polegającą na składaniu wniosków o stwierdzenie nadpłaty w odniesieniu do każdego nienależnego poboru podatku przez płatnika. Nawet jeżeli wniosek ten złoży niezwłocznie po uzyskaniu informacji o pobraniu podatku, jeżeli pobór ten nastąpi po upływie 30 dni od ogłoszenia orzeczenia TSUE, przez okres od pobrania podatku do złożenia wniosku nie ma w świetle prawa krajowego możliwości uzyskania oprocentowania nadpłaty. Nie można także zapominać, że zaniechanie usunięcia naruszenia prawa unijnego przez państwo członkowskie, mimo stwierdzenia tego naruszenia przez TSUE, jest również sprzeczne z zasadą lojalności i skuteczności, wynikającej z art. 4 ust. 3 TUE. Tę okoliczność należy niewątpliwie uwzględnić przy ocenie działań podatnika podjętych w celu odzyskania nienależnie pobranego podatku. Jak wskazano wyżej, zmusza to nadal podatnika do występowania z wnioskami o stwierdzenie nadpłaty, bowiem nie może on uniknąć poboru podatku, pobieranego sprzecznie z prawem UE. Sytuacji podatnika mającego siedzibę poza terytorium UE, EOG i Konfederacji Szwajcarskiej, nie zmieniła także możliwość uzyskania od 1 stycznia 2019 r. opinii o zasadności zwolnienia od podatku od dywidend (art. 26b u.p.d.o.p.). Z uwagi na miejsce siedziby i zarządu skarżącego przepis ten nie ma do niego zastosowania. Nie może być tak, że większej staranności wymaga się od podmiotu, który ubiega się o zwrot nadpłaty powstałej w wyniku poboru przez płatnika podatku niezgodnego z prawem UE niż od państwa członkowskiego, które mimo upływu ponad 10 lat od stwierdzenia tej niezgodności, nadal taki podatek pobiera i zwraca dopiero po złożeniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Stwierdzone naruszenie przez sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 i art.153 p.p.s.a. nie skutkowało niezgodnością z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie było zatem podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Skoro rozstrzygnięcie było prawidłowe, skargę kasacyjną organu należało oddalić na podstawie art.184 p.p.s.a. Zasadnie bowiem sąd uchylił zaskarżoną decyzję, nakazując rozstrzygnięcie sprawy przy uwzględnieniu wykładni prawa unijnego dokonanej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie C-322/22, powstania nadpłaty w wyniku sprzecznych z prawem UE działań ustawodawcy oraz bezczynności ustawodawcy w zakresie doprowadzenia do zgodności przepisów krajowych z prawem unijnym, zarówno w zakresie zwolnienia od opodatkowania funduszy z państw trzecich, jak i ograniczających prawo do dochodzenia odsetek w sposób naruszający zasady skuteczności i równoważności. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku także w zakresie zakresu postępowania odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił natomiast zarzutów odnoszących się do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania (wysokości tych kosztów). Skarżący kasacyjnie organ podnosi, że w sprawie tej wysokość kosztów nie powinna być ustalona jako pochodna wartości przedmiotu sporu, bowiem jest to sprawa z zakresu zobowiązań podatkowych, w której nie określa się wartości przedmiotu sporu. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu była decyzja w przedmiocie oprocentowania nadpłaty za określony czas. Oprocentowanie to przyznano stronie tylko częściowo. Wprawdzie organ pierwszej instancji wskazał w rozstrzygnięciu jedynie okres, za jaki przyznaje procentowanie, jednakże znając wysokość nadpłaty, okres, za jaki zostało przyznane oraz wysokość oprocentowania, można obliczyć wysokość należności pieniężnej, jaka została stronie przyznana tytułem oprocentowania. Była to należność główna w tej sprawie, nadpłata została bowiem stwierdzona odrębną decyzją. Stosownie do art. 216 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Jak słusznie wskazuje się w regulację zawartą w art. 216 P.p.s.a. należy odnosić do należności pieniężnej objętej aktem lub czynnością, które w istocie stanowią przedmiot zaskarżenia podlegający kontroli sądu administracyjnego (por. postanowienia NSA: z 4 września 2013 r., II FZ 693/13; z 10 stycznia 2014 r., II FZ 1330/13, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2023 r., sygn. akt II FSK 3124/19 oraz sygn. akt II FSK 2731/19; M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 216). Taka należność będzie stanowiła w świetle komentowanego przepisu wartość przedmiotu zaskarżenia, którą należy podać w piśmie wszczynającym postępowanie w danej instancji, jeśli jest od niego pobierany wpis stosunkowy (tj. w skardze, sprzeciwie od decyzji, skardze kasacyjnej lub skardze o wznowienie postępowania – art. 230 i 231 P.p.s.a.). Prawidłowo zatem pobrano w tej sprawie wpis stosunkowy i następnie uwzględniono go w rozstrzygnięciu dotyczącym zwrotu kosztów postępowania. Z powołanych wyżej względów na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 207 § 2 w zw. z art. 204 oraz art. 205 § 1 i art. 204 pkt 2 P.p.s.a.