II FSK 2091/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, , po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 139/16 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w I. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 18 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów egzekucyjnych postanawia: 1. umorzyć postępowanie kasacyjne; 2. zwrócić od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.

Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 139, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w I. uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 18 grudnia 2015 r. w przedmiocie zwrotu kosztów egzekucyjnych. Organ od powyższego orzeczenia wniósł skargę kasacyjną, która następnie pismem z dnia 1 sierpnia 2018 r. została cofnięta. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; dalej zwana: "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd; jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Na podstawie art. 193 p.p.s.a. przepis ten ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny uznał za dopuszczalne cofnięcie skargi kasacyjnej i na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił umorzyć postępowanie kasacyjne. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.