II FSK 1863/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący ‒ sędzia NSA Anna Dumas, sędzia NSA Jerzy Płusa, sędzia WSA (del.) Piotr Przybysz (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 1179/18 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 18 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 20 lutego 2019 r. o sygn. akt I SA/Gl 1179/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: "Sąd I instancji") po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. K. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 18 września 2018 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. oddalił skargę w całości. Wyrok ten, podobnie jak i pozostałe wyroki sądów administracyjnych przywołane poniżej, jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury podatkowej ani prawa materialnego, mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Nie dopatrzył się również błędów w wyliczeniu należnego łącznego zobowiązania pieniężnego. W ocenie Sądu I instancji ustalenia organów podatkowych oparte zostały na zgromadzonych w aktach sprawy dowodach. Skoro nie ma podstaw do zakwestionowania zarówno ustaleń organów podatkowych co do tego, że Skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, a także ustaleń co do wielkości powierzchni podlegającej opodatkowaniu oraz zastosowanej stawki opodatkowania, to należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na zasadzie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej: "p.p.s.a.", zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, a mianowicie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 716) - dalej: "u.p.o.l.", poprzez uznanie, że rada gminy w sposób prawidłowo ustaliła wysokość stawki podatku od nieruchomości. Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i zaskarżony wyrok narusza treść art. 5 ust. 1 u.p.o.l., bowiem uchwała Rady Miasta [...] określająca wysokość stawki podatku od nieruchomości została wydana z przekroczeniem ustawowej delegacji, co winno prowadzić do jej uchylenia. Stwierdzono, że Skarżący w swoisty sposób - za pomocą równań matematycznych kwestionował prawidłowość argumentów wskazanych w decyzji, przy czym nie zwalniało to Sądu od zbadania decyzji w oparciu o treść art. 134 § 1 p.p.s.a. Pismem procesowym datowanym na 30 maja 2019 r. Skarżący zrzekł się rozprawy. Strona przeciwna nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie Skarżący zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawiony w niej zarzut na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 1 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię, a mianowicie poprzez uznanie, że rada gminy w sposób prawidłowy ustaliła wysokość stawki podatku od nieruchomości. Wyjaśnić należy, że skarga kasacyjna, będąca szczególnym pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, powinna zawierać stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 p.p.s.a. nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd I instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Autor skargi kasacyjnej nie dopełnił tych wymagań ograniczając się do zawarcia w petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i nie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jakiejkolwiek argumentacji na poparcie tego zarzutu. Dodać należy, że przepis art. 5 ust. 1 u.p.o.l. składa się z trzech punktów, z których dwa zawierają wyliczenia, których elementy są oznaczone kolejnymi literami alfabetu. Prawidłowe wskazanie naruszonego przepisu winno zatem obejmować również wskazanie punktu i ewentualnie litery oznaczającej element wyliczenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. W tym stanie rzeczy sposób sformułowania zarzutu oraz brak jego uzasadnienia uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności zarzutu. Wobec powyższego na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.