II FSK 1861/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący ‒ sędzia NSA Anna Dumas (spr.), sędzia NSA Jerzy Płusa, sędzia WSA (del.) Piotr Przybysz, , po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 1177/18 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 18 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 1177/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G. K. (dalej jako "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 18 września 2018 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. (treść uzasadnienia wyroku dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W skardze kasacyjnej Skarżący - reprezentowany przez adwokata - zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, tj. art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.o.l.", poprzez uznanie, że Rada Gminy w sposób prawidłowo ustaliła wysokość stawki podatku od nieruchomości. Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 P.p.s.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i zaskarżony wyrok naruszają art. 5 ust. 1 u.p.o.l., bowiem uchwała Rady Miasta [...] określająca wysokość stawki podatku od nieruchomości została wydana z przekroczeniem ustawowej delegacji, co winno prowadzić do jej uchylenia. Pełnomocnik Skarżącego zwrócił uwagę, że Skarżący w swoisty sposób - za pomocą równań matematycznych - kwestionował prawidłowość argumentów wskazanych w decyzji, przy czym nie zwalniało to Sądu od zbadania decyzji w oparciu o treść art. 134 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie Skarżący zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek zaskarżenia, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawiony w niej zarzut na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię, a mianowicie poprzez uznanie, że Rada Gminy w sposób prawidłowy ustaliła wysokość stawki podatku od nieruchomości. Wyjaśnić należy, że skarga kasacyjna, będąca szczególnym pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, powinna zawierać stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 P.p.s.a. nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Mimo że przepisy P.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem Skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Autor skargi kasacyjnej nie dopełnił tych wymagań ograniczając się do zawarcia w petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i nie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jakiejkolwiek argumentacji na poparcie tego zarzutu. Dodać należy, że art. 5 ust. 1 u.p.o.l. składa się z trzech punktów, z których dwa zawierają wyliczenia, których elementy są oznaczone kolejnymi literami alfabetu. Prawidłowe wskazanie naruszonego przepisu winno zatem obejmować również wskazanie punktu i ewentualnie litery oznaczającej element wyliczenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. W tym stanie rzeczy sposób sformułowania zarzutu oraz brak jego uzasadnienia uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności zarzutu. Końcowo należy wyjaśnić, że uzasadnienie niniejszego orzeczenia oparte zostało na motywach przedstawionych przez NSA w wyrokach z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 1862/19, II FSK 1863/19, w których Sąd wypowiadał się w sprawach skarżącego w tym samym podatku, jednak w innych okresach rozliczeniowych. Wobec powyższego, na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić.