II FSK 1667/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 803/16 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 27 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia oddalić wniosek.

Wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 803/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 27 lipca 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. oraz odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącej, powołując się na art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej zwana "p.p.s.a."), wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, wskazując, że wykonanie jej oraz szeregu innych zaskarżonych decyzji w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych skutkować będzie upadłością konsumencką skarżącej, a tym samym nieodwracalnymi skutkami zbycia w postępowaniu upadłościowym całego jej majątku, stanowiącego dorobek życiowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze, że postanowieniem z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 803/16, WSA w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie, wniosek zawarty w skardze kasacyjnej należy traktować jako wniosek, o który mowa w art. 61 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Warunkiem zmiany postanowienia jest zmiana takich okoliczności, które warunkowały jego podjęcie, tj. były analizowane przy wydawaniu postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu (por. postanowienie NSA z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2374/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W doktrynie podnosi się, iż uchylenie postanowienia wstrzymującego wykonanie aktu będzie spowodowane okolicznościami wskazującymi na ustanie bytu przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., albo ujawnienia, że od początku nie istniało zagrożenie wystąpienia negatywnych zjawisk wymienionych w tym przepisie. Podstawę zmiany będą stanowić okoliczności wskazujące na wzrost lub osłabienie zagrożenia tymi zjawiskami albo tylko na potrzebę zmiany zakresu wstrzymania wykonania aktu lub czynności (tak: J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, Monitor Prawniczy nr 14/2005). Postępowanie wpadkowe dotyczące złożonego przez skarżącą wniosku o zmianę postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania postanowienia powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą powstrzymania się od zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni nie wskazała żadnych nowych okoliczności, które miały miejsce po wydaniu postanowienia odmawiającego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jej wniosek jest właściwie tożsamy z pierwszym, nie przedstawiono również jakichkolwiek dokumentów, które mogłyby rzutować na ocenę sytuacji skarżącej. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że nastąpiła zmiana okoliczności, o których mowa w art. 61 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje stanowisko przedstawione w postanowieniu z dnia 6 października 2016 r. za trafne, jako takie odpowiada ono na wszystkie argumenty podnoszone w obecnie ocenianym wniosku. Dodanie do uzasadnienia wniosku fragmentu o zagrożeniu koniecznością ogłoszenia upadłości konsumenckiej, nie umniejsza trafności wywodu WSA w Lublinie o ogólnikowości wniosku strony i o tym, że jej twierdzenia nie zostały czymkolwiek poparte. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 4 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.