II FSK 1493/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia del. WSA Paweł Kowalski, , po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Po 256/24 w sprawie ze skargi "A." sp. z o.o. z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 lutego 2024 r., nr 0114-KDIP3-1.4011.1025.2023.4.MS2 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz "A." sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 2024 r. sygn. akt I SA/Po 256/24, którym uwzględniono w zaskarżonym zakresie skargę A. Sp. z o.o. na interpretację indywidualną Dyrektora KIS z dnia 23 lutego 2024 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") w zw. art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej: "o.p.") przez błędne uznanie, że organ dopuścił się naruszenia ww. wymienionych przepisów Ordynacji podatkowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, przez pominięcie lub nie odniesienie się do argumentacji wnioskodawcy oraz lakoniczne i niepełne uzasadnienie prawne wydanej interpretacji i uchylenie jej na tej podstawie, choć spełniającej wszystkie wymogi dla takiego aktu prawnego, podczas gdy Sąd mógł sprawę rozpoznać merytorycznie. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie skargi skarżącego; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu sprawy do ponownego rozpatrzenia; zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisowych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Jedyny zarzut skargi kasacyjnej oparty został o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. Skarżąca we wniosku o interpretację pytała m.in. czy uczestnictwo pracowników w wyjeździe służbowym, w ramach którego opiekują się dealerami, mają za zadanie budowę relacji biznesowych i podczas którego korzystają ze świadczeń takich jak: zwiedzanie, gastronomia, elementy artystyczne/rozrywkowe, powoduje po stronie pracowników powstanie przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Zdaniem organu, jeżeli wartość tych świadczeń będzie wyższa od limitów określonych w przepisach ww. rozporządzenia, to nadwyżka ponad ten limit będzie stanowiła przychód ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym i skarżąca będziecie miała obowiązek obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczki na podatek dochodowy. Uznano, że z tego tytułu będzie ciążyć obowiązek wystawienia informacji PIT-11. Organ wskazał ponadto, że skoro w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 z późn. zm., dalej: u.p.d.o.f.), dotyczącym podróży osoby będącej pracownikiem mowa jest wyłącznie o podróży w rozumieniu potocznym, to przez "inne niezbędne wydatki", o których mowa w § 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 167), należy rozumieć wyłącznie wydatki związane bezpośrednio z odbywaniem podróży, a nie wydatki związane z realizacją celu podróży (np. zwiedzanie atrakcji turystycznych, gastronomię, elementy artystyczne/rozrywkowe itd.). Dlatego też ww. wydatki nie stanowią przewidzianych w powołanym rozporządzeniu "innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb". Do takich wydatków można zaliczyć wyłącznie wydatki związane stricte z podróżowaniem (przemieszczaniem się). Podsumowując, organ uznawszy stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe wskazał, że od powyższych świadczeń na Skarżącej, jako płatniku spoczywają obowiązki obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Jak zasadnie zauważył Sąd pierwszej instancji, organ w ogóle nie odniósł się do stanowiska Skarżącej prezentowanego we wniosku o interpretację. Wskazywała ona bowiem, że w jej ocenie, kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy są wnioski przedstawione w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. (sygn. akt K 7/13) dotyczącym powstania przychodu z tytułu świadczeń nieodpłatnych, które organ w zakwestionowanej części interpretacji indywidualnej w całkowicie pominął. Sam organ przedstawiając stanowisko Skarżącej stwierdził, że w wyroku tym sformułowano "przesłanki zaliczania świadczeń nieodpłatnych do przychodu pracownika, uznając że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które: * po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (tzn. skorzystał z nich w pełni dobrowolnie); * po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść; * po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich pracowników). Tak sformułowane wnioski przez Trybunał Konstytucyjny oznaczają, że brak spełnienia przynajmniej jednej w przytoczonych wyżej przesłanek, wyklucza możliwość uznania danego świadczenia otrzymanego od pracodawcy za przychód pracownika.". Sąd pierwszej instancji zasadnie zatem uznał, że w sytuacji powołania się przez Skarżącą na ww. wyrok TK należało się odnieść do argumentacji w nim zawartej, a przywołanej przez Skarżącą. Pojęcie nieodpłatnego świadczenia nie zostało zdefiniowane w ustawie. Trybunał Konstytucyjny w tym właśnie wyroku, podjął się ustalenia, kiedy "inne nieodpłatne świadczenie" spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika może być traktowane jako jego przychód w rozumieniu u.p.d.o.f. Tymczasem organ interpretacyjny nie odniósł się do argumentacji Skarżącej przyjmując, że sporne wydatki takie świadczenie stanowią i one są powodem powstania obowiązków Skarżącej jako płatnika. W tym stanie sprawy Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że organ naruszył przepisy art. 14c § 1 i 2 oraz 14h i 121 § 1 o.p. Zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia tych przepisów nie znajdują zatem uzasadnienia. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.