II FSK 1472/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt II FSK 1472/15 w sprawie ze skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2189/14 w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej za 2011 r. postanawia: oddalić wniosek.

Wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt II FSK 1472/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M.K. (dalej jako "Skarżący") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2189/14, oddalającego skargę Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2 czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej za 2011 r. oraz zasądził od Skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W piśmie procesowym z dnia 8 maja 2017 r. Skarżący wniósł o sprostowanie powyższego wyroku w zakresie pkt 2 sentencji dotyczącego zasądzonych od niego kosztów postępowania kasacyjnego. Zdaniem Skarżącego, wobec faktu, iż Dyrektor Izby Skarbowej reprezentowany był przez "etatowego pracownika Izby Skarbowej", brak było podstaw do zasądzenia na rzecz organu podatkowego zwrotu kosztów postępowania w oparciu o art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 204 pkt 1 P.p.s.a., w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Natomiast zgodnie z treścią art. 205 § 2 tej ustawy, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wobec powyższego należy stwierdzić, że będący w niniejszej sprawie stroną postępowania kasacyjnego Dyrektor Izby Skarbowej reprezentowany był przez radcę prawnego D.D., który stawił się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 8 lutego 2017 r., co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy protokół z tej rozprawy. Zatem zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego kwota, obejmuje wynagrodzenie wskazanego radcy prawnego wyliczone na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490, z późn. zm.). Dlatego też - wbrew argumentacji Skarżącego - w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki do sprostowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że rozstrzygnięcie zawarte pkt 2 sentencji wyroku z dnia 8 lutego 2017 r. obarczone jest niedokładnościami, błędami pisarskimi albo rachunkowymi lub innymi oczywistymi omyłkami, w rozumieniu art. 156 § 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.