II FSK 1441/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski po rozpoznaniu w dniu 10 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej V.D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Po 623/08 w sprawie ze skargi V.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 29 lutego 2008 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.

I. Stan sprawy przedstawiał się następująco: 1. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę V.D. z uwagi na wniesienie jej po upływie terminu. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej został doręczona skarżącej w dniu 5 marca 2008 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi za pośrednictwem organu upłynął w dniu 4 kwietnia 2007 r. Mimo prawidłowego pouczenia w decyzji skarga został wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Poznaniu w dniu 3 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przekazał skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej w P. w dniu 8 kwietnia 2008 r. 2. W skardze kasacyjnej V.D. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając niezastosowanie art. 6 w związku z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), co uniemożliwiło stronie działającej bez profesjonalnego pełnomocnika prawidłowe wniesienie skargi, a tym samym pozbawiło ją prawa do rozpoznania skargi. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że skarżąca działając bez profesjonalnego pełnomocnika błędnie odczytała pouczenie o możliwości wniesienia odwołania od decyzji. Pozostawała w przekonaniu, że przekazując skargę bezpośrednio do WSA zachowa termin przewidziany do jej wniesienia. 3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 53 § 1 ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 54 § 1 powołanej ustawy jednoznacznie stanowi, iż skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Dochowanie terminu zakreślonego ww. przepisem, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego, sąd ten jest obowiązany przekazać sprawę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 ppsa, decyduje data nadania. W analizowanej sprawie poza sporem jest, iż trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu który wydał rozstrzygnięcie tj. Dyrektora Izby Skarbowej w P. upłynął w dniu 4 kwietnia 2008 r. Pomimo prawidłowego pouczenia o trybie wniesienia środka zaskarżenia, skarga została przesłana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - w dniu 3 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przekazał skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej w P. w dniu 8 kwietnia 2008 r., zaś do Izby Skarbowej w P. skarga wpłynęła w dniu 9 kwietnia 2008 r. Nieuprawnionym jest twierdzenie Skarżącej, iż w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu winien zastosować art. 6 ppsa formułujący ogólną zasadę udzielania pomocy stronom postępowania - w zw. z art. 49 § 1 tej ustawy - i wezwać Stronę do ponownego wniesienia skargi, zgodnie z obowiązującym trybem. Przywołany przez Skarżącą art. 49 § 1 ppsa, przewiduje możliwość wezwania strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma, które nie może otrzymać prawidłowego biegu, wskutek niezachowania warunków formalnych. Jednakże art. 49 § 1 nie znajduje zastosowania jeżeli pismo zawiera braki niepodlegające usunięciu, m.in. złożenie skargi po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ocenił stan faktyczny w sprawie i zastosował art. 58 § 1 pkt 2 i 3 ppsa, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 ppsa orzekł jak w sentencji.