II FSK 1300/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. (obecnie: A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S.) na: 1) postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1300/14 w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; 2) postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt II FSK 1300/14, oddalające wniosek o sprostowanie postanowienia zawartego w punkcie 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1300/14 w sprawie ze skargi kasacyjnej P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. (obecnie: A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1287/13, w sprawie ze skargi P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 3 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia odrzucić zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1300/14, w punkcie 1 oddalił skargę kasacyjną P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. (obecnie: A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S., dalej: "skarżąca", "spółka") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1287/13, w sprawie ze skargi P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 3 lipca 2013 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r., oraz w punkcie 2 zasądził od A. [...] sp. z o.o. w S. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Pismem z dnia 21 października 2016 r. spółka wniosła zażalenie na zawarte w punkcie 2 powyższego wyroku postanowienie o kosztach postępowania oraz na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego "z dnia 6 września 2016 r." oddalające wniosek skarżącej o sprostowanie zawartego w punkcie 2 powyższego wyroku orzeczenia o kosztach. Spółka postanowieniom tym zarzuciła naruszenie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz w związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t., Dz. U. z 2013 r., poz. 490, dalej: "rozporządzenie") w związku z art. 204 i art. 205 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej w skrócie "p.p.s.a.") oraz art. 7 Konstytucji RP, a także art. 134 § 1 w związku z art. 193 i art. 207 § 2 p.p.s.a. oraz art. 2, art. 7 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Spółka wniosła o uchylenie albo zmianę lub sprostowanie zaskarżonego orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego i nieobciążanie skarżącej takimi nieznajdującymi uzasadnienia w przepisach odrębnych kosztami bądź ograniczenie ich do kwoty 120 złotych, ewentualnie 600 złotych (albo 1200 złotych lub co najwyżej 1800 złotych). Ponadto skarżąca wskazała, że zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie kosztów postępowania jest dopuszczalne na podstawie art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w pkt 2 wyroku z dnia 14 lipca 2016 r., (a nie jak błędnie w zażaleniu podniesiono "z dnia 14.9.2016r."), sygn. akt II FSK 1300/14 w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, jak również na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt II FSK 1300/14, jest bezprzedmiotowe oraz niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności zaznaczyć wypada, że skarżąca spółka domaga się uchylenia albo zmiany lub sprostowania zaskarżonego orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego poprzez ograniczenie ich do kwoty co najwyżej 1800 złotych, podczas gdy Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1300/14, w punkcie 2 zasądził zwrot kosztów postępowania właśnie w kwocie 1800 złotych. Niezależnie od powyższego podnieść należy, że zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie jest obok skargi kasacyjnej środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przysługuje od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto od postanowień wymienionych w tym przepisie. Z kolei z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Wbrew stanowisku skarżącej spółki Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z chwilą ich wydania. Nie można stosując wykładnię systemową, zasadnie wywodzić, iż w art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a., mimo braku takiego wskazania, również jest mowa o postanowieniach wydanych w przedmiocie zwrotu kosztów przez Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej. Wręcz przeciwnie przepis odnosi się do sytuacji, gdy nie wniesiono skargi kasacyjnej. Dopuszczalność wniesienia określonego środka zaskarżenia powinna wynikać jednoznacznie z brzmienia przepisu, gdyż tylko takie ujęcie gwarantuje realizację zasady pewności co do prawa oraz rzetelności postępowania. Ze względu bowiem na enumerację pozytywną orzeczeń, od których przysługuje zażalenie, nie ma podstaw do sięgania w tym zakresie do innych regulacji (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 526; postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2016 r., II FSK 3318/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pomijając okoliczność, że skarżąca spółka jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że wyrok z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1300/14, został doręczony skarżącej spółce wraz z pouczeniem, iż jest on ostateczny i nie podlega zaskarżeniu. Analogiczna sytuacja miała miejsce w przypadku doręczenia odpisu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt II FSK 1300/14. Na marginesie dodać również wypada, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 15 listopada 2016 r., sygn. akt SK 46/15 orzekł, że art. 194 § 1 w związku z art. 15 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości zaskarżenia orzeczenia o kosztach postępowania wydanego po raz pierwszy przez Naczelny Sąd Administracyjny, jest zgodny z art. 78 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.