II FSK 1113/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA del. Zbigniew Romała (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 932/22 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 16 maja 2022 r. nr 2401-IOD-1.4100.32.2021.34.AM UNP: 2401-22-113241 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, 2) zasądza od A. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 31 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 932/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: "Sąd pierwszej instancji") w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w Z. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 16 maja 2022 r. i zasądził zwrot kosztów postępowania, w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a.". Wymieniony wyrok oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: Decyzją z 25 listopada 2020 r., Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. (dalej: "Naczelnik") określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. Z pisma Naczelnika US z 18 listopada 2021 r. wynika, że w toku postępowania prowadzonego przez ten organ ustalono, że Spółka nie funkcjonuje pod adresem siedziby i nie prowadzi działalności pod zgłoszonymi adresami. Wobec powyższego zgodnie z art. 151a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540) dalej: "O.p.", organ doręczał korespondencję, w tym także decyzję z 25 listopada 2020 r., na adres prezesa zarządu J. J. Korespondencja została uznana za doręczoną z dniem 11 grudnia 2020 r. i ten dzień uznano za datę doręczenia decyzji wymiarowej. Pismem z 29 października 2021 r., uzupełnionym o braki formalne w dniu 13 grudnia 2021 r. i 10 marca 2022 r., pełnomocnik Skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika z 25 listopada 2020 r. Postanowieniem z 16 maja 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: "Dyrektor", "organ") odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 25 listopada 2020 r. Organ wskazał, że nie została spełniona przesłanka z art. 162 § 1 O.p. W rozpatrywanym wniosku nie wskazano, że uchybienie terminowi nastąpiło na skutek zdarzeń wyjątkowych czy szczególnych, których nie można było uniknąć i które mogłyby usprawiedliwiać działanie Strony i stanowić przeszkodę do terminowego wniesienia odwołania. We wniosku podniesiono, że decyzja organu I instancji nie została skutecznie doręczona Stronie, która nie miała wiedzy o prowadzonym postępowaniu podatkowym. Z akt sprawy wynika jednak, że zgodnie z art. 151a § 1 o.p. organ I instancji doręczał korespondencję, w tym ww. decyzję z dnia 25 listopada 2020 r. na adres prezesa zarządu J. J.: [...]. Przesyłka jako niepodjęta w terminie, została w dniu 14 grudnia 2020 r. zwrócona do nadawcy. Za datę doręczenia ww. decyzji uznano 11 grudnia 2020 r. Z akt sprawy wynika, że J. J. nie zrezygnował skutecznie z pełnionej funkcji członka zarządu. Natomiast Strona nie dopilnowała wszelkich formalności związanych z organizacją spółki, co doprowadziło do tego, że upłynął termin do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 25 listopada 2020 r. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że twierdzenie, iż "spółka nie ponosi najmniejszej winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji" jest gołosłowne. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że uchybienie terminowi do złożenia odwołania od decyzji z dnia 25 listopada 2020 roku z całą pewnością nastąpiło niezależnie od woli i wiedzy podatnika. Przedmiotowa decyzja nigdy nie została bowiem doręczona ani Spółce, ani jej jedynemu wspólnikowi P. K. W dniu 17 kwietnia 2018 r. P. K. nabył całość udziałów w skarżącej spółce. Swoje udziały w spółce na mocy umowy z dnia 17 kwietnia 2018 r. zbył na jego rzecz P. J., składając jednocześnie skuteczną rezygnację z pełnienia funkcji Prezesa skarżącej spółki, o czym poinformowano organ podatkowy (zob. str. 3 decyzji z dnia 25 listopada 2020 r.). Pomimo wskazanych okoliczności organ próbował doręczyć decyzję, zgodnie z dyspozycją art. 151 a § 1 o.p. J. J. Stanowiło to konsekwencję nieprawidłowego przyjęcia przez organ, że spółka nie prowadzi działalności pod wskazanym w KRS i znanym organowi adresem oraz nieprawidłowego przyjęcia, że J. J. w dalszym ciągu pełni funkcję Prezesa zarządu skarżącej. Organ dostrzegł problem z brakiem reprezentacji w spółce po zbyciu udziałów i zrzeczenia się funkcji prezesa zarządu przez J. J., o czym świadczy fakt, iż wystąpił do Sądu Rejonowego w C. z wnioskiem o ustalenie kuratora dla spółki celem prowadzenia jej spraw. Sąd odmówił jego uwzględnienia przyjmując, że w sprawie było brak podstaw do ustanowienia kuratora, gdyż w ocenie Sądu Prezesem zarządu w dalszym ciągu pozostawał J. J. Sąd wskazał, że oświadczenie o rezygnacji z pełnienia funkcji Prezesa zarządu do swojej skuteczności wymagało zawiadomienia spółki, tj. przesłania na adres Spółki lub też doręczenia do spółki potwierdzenia tego doręczenia stosowną prezentatą. W ocenie Sądu, o ile w przypadku, gdyby w spółce był jedyny wspólnik, złożenie rezygnacji na ręce nabywcy wszystkich udziałów mogłoby przesądzić o jej skuteczności, o tyle w sytuacji, gdy w spółce jest więcej wspólników (choćby mniejszościowych) złożenie oświadczenia o rezygnacji do spółki, czyli przesłanie na adres spółki łub też doręczenie do spółki i potwierdzenie tego doręczenia stosowną prezentatą jest konieczne do uznania jej skuteczności. Sąd ten nie miał jednak wiedzy, iż w dniu 17 kwietnia 2018 r. udziały w spółce zbyła również mniejszościowa wspólniczka J. J., a tym samym P. K. stał się jedynym wspólnikiem skarżącej. Wobec tego, złożenie rezygnacji z funkcji Prezesa zarządu spółki na ręce nabywcy wszystkich udziałów było w pełni skuteczne, co jest zgodne z poglądem Sądu. W tym kontekście stwierdzono, że Spółka nie miała obiektywnej możliwości pozyskania wiedzy o wydaniu wobec niej decyzji z dnia 25 listopada 2020 r. przed dniem 22 października 2021 r. O takiej obiektywnej możliwości można by było mówić co najwyżej w sytuacji, gdy korespondencja zawierająca decyzję zostałaby skierowana na adres spółki - właściwy do doręczeń pism urzędowych i wszelkiej korespondencji - widniejący w KRS. Niezależna od spółki przeszkoda do złożenia odwołania istniała cały czas, nieprzerwanie aż do dnia 22 października 2021 r. W związku z tym, termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu upływał w dniu 29 października 2021 r., który to termin został przez spółkę zachowany. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie procesowym z 12 września 2022 r. pełnomocnik Skarżącej, w odpowiedzi na wezwanie Sądu wyjaśnił, że wykreślenie J. J. z funkcji Prezesa Zarządu nie zostało ujawnione w KRS po złożeniu przez niego rezygnacji z zajmowanej funkcji, z uwagi na brak powołania przez jedynego wspólnika organów uprawnionych do reprezentowania spółki aż do 21 października 2021 r., wobec czego brak było organu uprawnionego do wnioskowania o dokonanie zmian w KRS. Jednocześnie organ wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2019 r. wystąpił do Sądu Rejonowego w C. o ustanowienie kuratora dla Skarżącej. Organ przedstawił jednak temu Sądowi niepełny stan faktyczny sprawy, a następnie nie zaskarżył obiektywnie błędnej decyzji tego Sądu, opartej na błędnym przeświadczeniu, że P. K. nie był jedynym wspólnikiem Skarżącej, a więc złożone mu przez J. J. oświadczenie o rezygnacji z pełnionej funkcji nie wywołało skutków prawnych. Oświadczenie J. J. było jednak w pełni skuteczne i wykluczało dalsze podejmowanie przez niego jakichkolwiek działań w imieniu Skarżącej. Brak ustanowienia organów uprawnionych do reprezentacji spółki nie zwalniał organu z wykonania obowiązku doręczenia decyzji na adres rejestrowy spółki. W nawiązaniu do powyższego organ odwoławczy w piśmie z 3 listopada 2022 r. stwierdził, że z akt sprawy wynika, że J. J. w dniu 19 kwietnia 2018 r. mailem poinformował kontrolujących, że 17 kwietnia 2018 r. zbyt udziały w spółce A. sp. z o.o. na rzecz P. K. i jednocześnie zrezygnował z pełnienia funkcji prezesa Skarżącej. Dodatkowo przesłał mailem umowę sprzedaży 990 udziałów, w której wskazano, że nabywca P. K. zobowiązał się w ciągu dwóch tygodni od zawarcia umowy doprowadzić do złożenia stosownych wniosków do KRS o wpis w rejestrze przedsiębiorców: zmiany wspólnika, nowego zarządu spółki oraz wszelkich innych zmian danych spółki, jakie zostały dokonane w następstwie zawarcia ww. umowy. Wobec powyższego pismem z 29 maja 2018 r. wezwano P. K. do udzielenia wyjaśnień w sprawie powołania nowego zarządu, jednakże nie podjął on tej korespondencji. Jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w C. [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z 13 sierpnia 2019 r., oddalił wniosek organu o ustanowienie kuratora Spółki. Z postanowienia wynika, że J. J. nie był jedynym udziałowcem Spółki. Złożenie oświadczenia o rezygnacji z funkcji prezesa zarządu jedynie nabywcy jego udziałów, czyli P. K. nie powoduje skuteczności tej rezygnacji. W odpowiedzi na kolejne wezwanie Sądu pełnomocnik Skarżącej w piśmie z dnia 2 listopada 2022 r. wyjaśnił, że powołanie do pełnienia funkcji Prezesa zarządu P. K., o czym stanowi uchwała z dnia 29 października 2021 r. nie zostało dotychczas ujawnione w KRS z uwagi na zwrot przez Sąd Rejonowy w C. Wydział [...] Gospodarczy KRS złożonych w tym zakresie pism z przyczyn formalnych (brak wymaganego załącznika oraz wadliwe wypełnienie formularza wniosku). Według wiedzy pełnomocnika spółka zamierza wywieść ponowny wniosek w tym zakresie po otrzymaniu zwrotu dotychczas uiszczonej opłaty, albowiem w chwili obecnej nie prowadzi działalności gospodarczej i nie posiada środków na ten cel. Nadto wskazano, że Sąd Rejonowy w C. [...] Wydział Gospodarczy KRS w pełni uznaje umocowanie P. K. do reprezentowania spółki A. sp. z o.o. W dniu 19 września 2022 r. postanowił bowiem o ukaraniu go grzywną w związku z brakiem złożenia wymaganych sprawozdań finansowych (załączono odpis postanowienia). Wyrokiem z 31 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 932/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził od organu na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej wskazał, że wymogi logiki i ekonomiki procesowej nakazują przyjąć, że rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 O.p. jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. W pierwszej kolejności zbadać bowiem należy, czy termin do wniesienia odwołania został zachowany. Przepisy art. 162 § 1 i 2 O.p. nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że aby złożyć wniosek o przywrócenie terminu, termin musi być uchybiony. Wniosek w tym zakresie, złożony mimo braku uchybienia terminowi, jest niedopuszczalny. Z tej perspektywy pierwszeństwo powinno mieć zatem rozstrzygnięcie w postaci postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi. Tego rodzaju postanowienie otwiera bowiem drogę do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu jako w ogóle mogącego osiągnąć cel, dla którego ten rodzaj wniosku został przewidziany. Umożliwia zajęcie się badaniem jego zasadności, w szczególności oceną przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu. Ocena taka jest możliwa tylko wyłącznie wtedy, gdy termin do wniesienia dowołania został przekroczony. Wówczas nie ma już racji bytu badanie okoliczności przekroczenia terminu jako: "załatwionej" postanowieniem o stwierdzeniu uchybienia terminu. Podkreślić zatem należy, że uchybienie terminowi stanowi kluczową przesłankę do przywrócenia terminu. Warunkiem rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest zatem stwierdzenie, że doszło do uchybienia tego terminu. Tymczasem WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 31 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 931/22 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 16 maja 2022 r., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 25 listopada 2020 r., określającej wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. W orzeczeniu tym WSA wskazał, że organ odwoławczy powinien, w oparciu o art. 228 § 1 pkt 1 O.p., wydać postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniesionego przez spółkę odwołania z uwagi na niedoręczenie skarżącej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 25 listopada 2020 r. przed wniesieniem tego odwołania. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należało, że zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu zapadło z naruszeniem art. 162 § 1 i 2 O.p. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł organ zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach; 2) zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucam naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 168 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 223 § 2 pkt 1, art. 228 § 1 pkt 1 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że organ odwoławczy wobec wydania przez WSA w Gliwicach wyroku z dnia 31 stycznia 2023 r., sygn. alt I SA/GI 931/22 powinien wydać postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniesionego przez spółkę odwołania z uwagi na niedoręczenie skarżonej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 25 listopada 2020 r., który to wyrok nie jest prawomocny, gdyż został zaskarżony skargą kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 223 § 2 pkt 1, art. 228 § 1 pkt 2 i art. 162 § 1 i 2 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu, a zatem organ odwoławczy niezasadnie wydał postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu w sytuacji, w której organ był zobligowany rozpatrzyć wniosek Strony o przywrócenie terminu wobec stwierdzenia, że decyzja organu I instancji została doręczona prawidłowo, a odwołanie od niej złożone zostało po terminie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zwrócono uwagę, że organ podatkowy nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji wyrażonym w powołanym wyroku z dnia 31 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/GI 931/22, iż decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z 25 listopada 2020 r., została błędnie doręczona na adres zamieszkania prezesa zarządu Spółki J. J., zamiast na adres tej spółki ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym, tj. ul. [...], miejscowość Z. . Wskazany wyrok został zaskarżony wniesioną skargą kasacyjną. Ponadto, organ prawidłowo rozpatrzył, mając na uwadze przesłanki przywrócenia terminu, wniosek o jego przywrócenie wydając zaskarżone postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej. Spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny, poza przypadkami nieważności postępowania - które w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły - jest związany granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że podniesione przez stronę zarzuty i żądania wyznaczają zakres sądowej kontroli legalności zaskarżonego wyroku. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do rozpatrywania sprawy wyłącznie w ramach sformułowanych przez stronę podstaw kasacyjnych i wniosków. Jeżeli zatem skarżący wskaże konkretne przepisy prawa materialnego lub prawa procesowego, które - jego zdaniem - zostały naruszone, Sąd kasacyjny nie jest władny badać, czy nie doszło w danym przypadku do uchybienia innym przepisom. Nie jest bowiem dopuszczalne samodzielne precyzowanie, uściślanie lub korygowanie przez Sąd zarzutów kasacyjnych. Przedmiotowa sprawa dotyczy odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji. Sąd pierwszej instancji wyrokiem uchylił postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wskazując, że nie było uchybienia terminu do wniesienia odwołania stąd wniosek o przywrócenie terminu był bezprzedmiotowy. Sąd w zaskarżonym wyroku stanął na stanowisku, że wyrokiem z dnia 31 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 931/22 WSA w Gliwicach uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 16 maja 2022 r., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji, t organ odwoławczy powinien, w oparciu o art. 228 § 1 pkt 1 O.p., wydać postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniesionego przez Spółkę odwołania z uwagi na niedoręczenie skarżącej decyzji wymiarowej przed wniesieniem tego odwołania. Z uwagi na powyższe pomimo, że przedmiot sprawy dotyczy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, w okolicznościach sprawy koniecznym jest wskazanie, że w sprawie o sygn. akt II FSK 1113/23 Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że organ I instancji miał podstawy do zastosowania w sprawie art. 151a § 2 O.p., co skutkuje uznaniem, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji. Tym samym organ odwoławczy był władny wydać postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W tych okolicznościach za nieprawidłowe należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji jakoby wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania był bezprzedmiotowy. Doszło bowiem do uchybienia terminowi, co uzasadniało merytoryczne rozpoznanie wniosku. Z tego też względu należało uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 162 O.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w stanie faktycznym ustalonym na podstawie akt sprawy nie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a w konsekwencji wniosek o przywrócenie terminu jest bezprzedmiotowy. Z uwagi, że doszło do uchybienia terminowi do złożenia odwołania, wniosek o przywrócenie terminu nie był bezprzedmiotowy i należało go merytorycznie rozpoznać. Kwestie prawidłowości doręczenia decyzji wymiarowej powinny zostać ocenione przy badaniu uprawdopodobnienia istnienia winy w uchybieniu terminu. Wobec powyższego Sąd ponownie rozpoznając sprawę dokona kontroli zgodności z prawem wydanego przez organ postanowienia o odmowie przywrócenia terminu w zakresie ustalenia istnienia przesłanek do przywrócenia terminu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy i stosownie do art. 185 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 199 i art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).