I SPP/Go 66/21

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.G. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2012 r. p o s t a n a w i a: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych.

J.G., reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła skargę na wymienioną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od ww. skargi w wysokości 2.000 zł (§ 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że jest emerytką. Po potrąceniach komorniczych jej świadczenie wynosi 1.250 zł. Z uwagi na wiek boryka się z wieloma chorobami. Posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym. Jest właścicielką dwóch mieszkań: w jednym mieszka ona, w drugim zaś jej syn – R.G., ponadto oba są zajęte w postępowaniu egzekucyjnym i obciążone hipoteką. Syn otrzymuje rentę socjalną w kwocie 530 zł i zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 215 zł. Z uwagi na znaczny stopień niepełnosprawności i niskie dochody, syn skarżącej wymaga stałej opieki i pomocy finansowej. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca wskazała, że nie posiada oszczędności ani innych przedmiotów wartościowych. Całość uzyskiwanych dochodów przeznacza na stałe, niezbędne wydatki, które w miesiącu kształtują się następująco: czynsz 250 zł, energia elektryczna 90 zł, gaz 100 zł, zakup żywności i chemii gospodarczej 1.000 zł, zakup leków 200 zł, zakup niezbędnej odzieży 100 zł. Dodatkowo skarżąca oświadczyła, że zmuszona jest korzystać z pomocy finansowej dzieci. Stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym - czyli takim o jaki wnioskuje skarżąca - obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§3). Zgodnie zaś z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W tym miejscu wskazać należy, że stan rodzinny, majątek i dochody skarżącej były już przedmiotem oceny w postępowaniach o sygn. akt I SPP/Go 26/20 i I SPP/Go 93/20, prowadzonych przed tutejszym Sądem, w efekcie której postanowieniami z 18 maja 2020 r. oraz 27 października 2020 r. zwolniono skarżącą od kosztów sądowych. Zgodnie z dokumentami znajdującymi się w aktach ww. spraw, skarżąca jest osobą starszą i niepełnosprawną. Nie posiada oszczędności. Opiekuje się niepełnosprawnym dorosłym synem. Utrzymują się z niskiej emerytury skarżącej, częściowo objętej zajęciem komorniczym, oraz renty socjalnej i zasiłku pielęgnacyjnego syna. W zależności od potrzeb, korzystają z pomocy finansowej córki skarżącej – A.W. Wnioskodawczyni posiada nadto znaczne zaległości. W toku postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia jej świadczenia emerytalnego i obu nieruchomości. W świetle oświadczeń skarżącej oraz dokumentów nadesłanych w ww. sprawach stwierdzić należy, że powyższe ustalenia pozostają aktualne w rozpoznawanej sprawie bowiem ww. okoliczności nie uległy zmianie. Tym samym zasadne jest zwolnienie skarżącej z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w niniejszym postępowaniu. Tym samym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.