I SPP/Gd 327/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2019 r. sygn. akt I SPP/Gd 327/19 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia odmówić przywrócenia terminu.

Zarządzeniem z dnia 19 listopada 2019 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił bez rozpoznania wniosek J. M. o przyznanie prawa pomocy. Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 grudnia 2019 r. W dniu 19 grudnia 2019 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym sprzeciw od ww. zarządzenia. Z uwagi na złożenie sprzeciwu po upływie ustawowego terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 14 stycznia 2020 r. odrzucił sprzeciw. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu, wskazując że ewentualne uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Na okoliczność braku winy wniesiono o przesłuchanie skarżącego i A. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 P.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W rozpoznawanej sprawie okoliczności faktyczne związane z uchybieniem terminu do wniesienia sprzeciwu nie budzą wątpliwości. Sporna jest natomiast ocena, czy na stronie wnoszącej o przywrócenie terminu spoczywa wina za niedokonanie tej czynności w wymaganym terminie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2010 r. sygn. akt I FZ 226/10, LEX nr 658416 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 295/10, LEX nr 670948). W złożonym w niniejszej sprawie wniosku o przywrócenie terminu J. M. nie wskazał okoliczności, z powodu których uchybił terminowi do wniesienia sprzeciwu, uniemożliwiając tym samym Sądowi ocenę wpływu tej okoliczności na winę lub brak zawinienia w uchybieniu terminu. Tym samym uznać należało, że w sprawie nie zostały spełnione wszystkie przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 P.p.s.a., tj. skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Odnosząc się końcowo do zawartego we wniosku o przywrócenie terminu żądania skarżącego dotyczącego przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków należy wskazać, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd administracyjny może jedynie przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W związku z tym, wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka skarżącego i A. M. nie mógł zostać uwzględniony. Mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.[pic]