I SO/Wa 111/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Aneta Żak po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym – zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego złożonego przed wniesieniem skargi na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: 1) przyznać prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...]; 2) przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

R.H., obywatel [...], wyrażając zamiar wniesienia skargi na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. We wniosku R.H. wskazał, że jednoosobowe gospodarstwo domowe utrzymuje z dochodu uzyskiwanego z prac dorywczych w wysokości [...] miesięcznie, nie posiada żadnego majątku, a jego miesięczne wydatki obejmują opłaty za: wynajmowane mieszkanie ([...]), wodę ([...]), energię elektryczną ([...]), gaz ([...]) oraz wydatki na żywność ([...]). W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podał, że ze względu na nieuregulowany pobyt w Polsce nie ma możliwości podjęcia stałej, legalnej pracy. Środki na utrzymanie skarżący uzyskuje wykonując prace dorywcze (naprawa samochodów, prace remontowe) i w całości przeznacza na bieżące wydatki. Uzyskiwane dochody zazwyczaj pozwalają wnioskodawcy na opłacenie należności za mieszkanie oraz zakup żywności, czasami jednak wnioskodawca zapożycza się u znajomych i sąsiadów. Wnioskodawca oświadczył, że nie posiada oszczędności, nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej, nie posiada uprawnień do pozyskiwania świadczeń z [...]. Od stycznia 2017 r. korzysta z pomocy w ramach projektu [...] w zakresie żywności oraz podstawowych środków higieny. Rachunek bankowy wnioskodawcy w [...] został zablokowany ze względu na brak ważnego dokumentu tożsamości. Na mocy zarządzenia z dnia 11 stycznia 2018 r. R.H. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o prawo pomocy poprzez jego własnoręczne podpisanie oraz udokumentowania faktu korzystania z projektu [...], o którym mowa w złożonym wniosku. W wyznaczonym terminie wnioskodawca brak formalny wniosku o prawo pomocy uzupełnił, przedstawił ponadto kserokopię karty rejestracyjnej beneficjenta ostatecznego do projektu [...] (data rejestracji: [...].01.2017 r.) Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), dalej: p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W świetle zaś art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Okoliczności przedstawione w rozpoznawanym wniosku o prawo pomocy uzasadniają przyjęcie, iż R.H. spełnia wskazany w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. warunek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wnioskodawca ze względu na swoją sytuację życiową (nieuregulowany pobyt w Polsce, prowadzenie jednoosobowego gospodarstwa domowego) posiada ograniczone możliwości zarobkowe w związku z czym osiąga niewysokie dochody w całości służące pokryciu niezbędnych kosztów utrzymania. Szczupłość uzyskiwanych środków finansowych wymaga od wnioskodawcy posiłkowania się przy zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych pomocą udzielaną przez organizację pozarządową, która, jak wynika z przedstawionych materiałów źródłowych, w partnerstwie z Urzędem do Spraw Cudzoziemców, realizuje program pomocowo – integracyjny dla cudzoziemców, którego beneficjentem jest wnioskodawca. W tym stanie rzeczy uprawnione jest stwierdzenie, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.