I SO/Ol 3/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant referent stażysta Milena Małyszko, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 28 maja 2014r. sprawy z wniosku W. P. w przedmiocie wymierzenia Wójtowi Gminy grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270) p o s t a n a w i a 1. wymierzyć Wójtowi Gminy grzywnę w wysokości 1000 zł (słownie: tysiąc złotych), 2. zasądzić adwokatowi W. R. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) netto powiększoną o należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Olsztynie.

I SO/OI 3/13 Uzasadnienie Wnioskiem z dnia 17 grudnia 2013 r. W. P. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy za nieprzekazanie skargi, która wpłynęła do o Urzędu Gminy 26 września 2013r., na bezczynność i przewlekłe prowadzenia sprawy. Do wniosku W. P. dołączył odpis postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", w którym po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez W. P. na niezałatwienie w terminie przez Wójta Gminy wniosku złożonego dnia 7 lutego 2012r. dotyczącego "zapłaty podatku w związku z upomnieniem z dnia 1 lutego 2012r." uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło Wójtowi Gminy czternastodniowy termin do załatwienia tej sprawy. W uzasadnieniu postanowienia Organ wskazał, że z akt sprawy nie wynikało, aby organ pierwszej instancji załatwił powyższy wniosek w jakiekolwiek formie procesowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej jako "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl zaś art. 55 § 1 p.p.s.a w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Użyte przez ustawodawcę w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie, Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie jej okoliczności, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 tej ustawy, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Nakazuje to zatem przyjąć, że grzywna, o której mowa w wymienionym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco – restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. o sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z akt niniejszej sprawy wynika, że Organ nie rozpatrzył w formie procesowej wniosku W. P. złożonego dnia 7 lutego 2012r. dotyczącego "zapłaty podatku w związku z upomnieniem z dnia 1 lutego 2012r.". W konsekwencji należy uznać, że skoro pismo dotyczyło podatku, to powinno być załatwione na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Według przepisu zawartego w art. 169 § 1 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Z treści pisma nie wynikało jakie konkretne żądanie zgłosił podatnik. Zgodnie z treścią art. 165 § 3. O.p. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a. Na podstawie art. 165a oraz 165 § 3 o.p. można wskazać, że postępowanie wszczynane na wniosek toczy się w dwóch fazach. Stosownie do treści art. 165 § 3 o.p., z dniem doręczenia organowi podatkowemu żądania strony następuje wszczęcie postępowania, jednak jest to faza postępowania wstępnego, w którym organ podatkowy bada, czy podanie pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania podatkowego. Użyty w komentowanym przepisie zwrot "z jakichkolwiek innych przyczyn nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2007 r., III SA/Wa 2207/06, LEX nr 328123). Mając na względzie ustalony stan faktyczny wynikający z orzeczenie SKO i powołane przepisy prawne, należy wskazać, ze Organ nie rozpatrzył w formie procesowej wniosku podatnika. Nie przedstawił też Sądowi skargi W. P. z 26 września 2013r. na bezczynność i przewlekłe prowadzenia sprawy. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 26 września 2013 r. (prezentata organu), co jest bezsporne. Organ nie wykonał ciążącego na nim obowiązku i nie przekazał jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Skarga określała przedmiot zaskarżenia oraz była adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Ustalone tym samym w sprawie okoliczności odpowiadają dyspozycji przepisu art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z tej przyczyny Sąd uznał wniosek W. P. za uzasadniony. Przy określaniu wysokości grzywny Sąd miał na względzie charakter sprawy oraz fakt, iż organ do dnia dzisiejszego nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 powołanej ustawy. Jednokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2014 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2013 r. – M. P. z 2014 r., poz. 145) wyniosła 3650,06 zł (art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Zgodnie z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013r., poz. 461 j.t.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, przedmiotową opłatę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia). Z uwagi na przedmiot niniejszej sprawy zastosowanie ma stawka minimalna, określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, w wysokości 240 zł.