I SO/Gl 1/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z jego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 23 stycznia 2026 r., nr 2401-IEW1.4000.1.2025.3 UNP: 2401-26-018162, w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, zarejestrowanej pod sygn. akt ISA/Gl 225/26 p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Skarżący m.in. w skardze wyraził wniosek o zabezpieczenie skargi, który uznano za wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, ponieważ jest to jedyna przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja o celach zbliżonych do zabezpieczenia, tj. zmierzająca do ochrony praw strony do czasu rozpoznania skargi. Wniosek zarejestrowano pod odrębną sygnaturą, gdyż wpłynął on do Sądu przed przekazaniem przez organ skargi wraz z odpowiedzią na nią i z aktami sprawy. Zgodnie z art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, lecz sąd, po przekazaniu skargi, może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak trafnie podkreślono jednak w orzecznictwie (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 listopada 2010 r., II OZ 1113/10, LEX nr 743635), postanowienie stwierdzające niedopuszczalność środka zaskarżenia nie należy do aktów lub czynności mogących być przedmiotem tego rodzaju wniosku, czyli takich, które nadają się do wykonania, rozumianego jako doprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do stanu rzeczy odpowiadającego podjętemu nimi rozstrzygnięciu. Ma one bowiem charakter formalny i procesowy i w efekcie nie odnosi się w ogóle do istoty sprawy, toteż ani nie przyznaje uprawnień, ani nie nakłada obowiązków, które można byłoby wykonać. Mając to na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 1 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji