I SAB/Wr 421/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Tomasz Trybuszewski po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2026r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Strona skarżąca wniosła skargę we wskazanym w sentencji przedmiocie. Zarządzeniem z 13 lipca 2026 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, przez: - złożenie dowodu wniesienia ponaglenia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Opisane wyżej wezwanie zostało wysłane na adres wynikający z akt administracyjnych. Pomimo dwukrotnego awizowania (pierwsze w dniu 21.07.2026 r., drugie w dniu 29.07.2026 r.) Skarżący nie podjął wskazanej korespondencji. W związku z powyższym na podstawie art. 67 § 1 i art.73 § 1 - § 4 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 9143; dalej: "p.p.s.a.") w/w wezwania zostało uznane przez Sąd za skutecznie doręczone w dniu 4.08.2026 r. (wtorek) (koperta wraz z wezwaniami i adnotacją operatora pocztowego - w aktach sądowych). Zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 11.08.2026 r. (wtorek). Strona w wyznaczonym terminie nie usunęła braków formalnych skargi wskazanych w wezwaniu Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkiem formalnym skutecznego wniesienia skargi jest m.in. jej wniesienie po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem. Stwierdzenie braku wymienionej przesłanki prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia (zob. T. Woś, M. Romańska [w:] H. Knysiak-Sudyka, T. Woś, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 58). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (na mocy art. 52 § 2 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powyższych regulacji prawnych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność organu, czy też na przewlekłość prowadzenia sprawy jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. W okolicznościach niniejszej sprawy, wezwano stronę do nadesłania – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, korespondencja zawierająca ww. wezwanie została skutecznie doręczona 4 sierpnia 2026 r. Wyznaczony siedmiodniowy termin upływał zatem z dniem 11 sierpnia 2026 r. Termin ten upłynął bezskutecznie: dowód wniesienia ponaglenia nie został złożony, co oznacza, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wobec przedstawionych okoliczności skarga nie może być rozpoznana merytorycznie i podlega odrzuceniu (punkt I sentencji postanowienia). O zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł sąd orzekł w pkt II postanowienia, w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wedle którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.