I SAB/Wa 66/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Monika Sawa, asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lipca 2023 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie wniosku o wypłatę dodatku węglowego 1. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpoznania wniosku A. G. z dnia 20 października 2022 r. o wypłatę dodatku węglowego w terminie dwóch tygodni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W kontrolowanej sprawie Sąd rozpoznawał skargę A. G. (dalej jako skarżący) na bezczynność Wójta Gminy S. (dalej jako organ) w zakresie złożonego przez skarżącego wniosku o wypłatę dodatku węglowego. W skardze sklasyfikowano bierność organu jako przewlekłość, Sąd uznał jednak, że w sprawie bezspornie mamy do czynienia z bezczynnością – wobec pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy w dniu 20 października 2022r. skarżący A. G. złożył w gminie S. wniosek o wypłatę dodatku węglowego, w którym wskazał że zamieszkuje pod adresem S., ul. [...], [...]. W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, że zachodzi wątpliwość co do miejsca zamieszkania wnioskodawcy, dlatego też pismem GOPS-ŚR.460.1091.2022 z dnia 21 listopada 2022r. wezwał go do złożenia w tej sprawie wyjaśnień. Skarżący stawił się osobiście w urzędzie i następnie w dniu 28 listopada 2022r. złożył pisemne wyjaśnienia, jednak organ uznał je za niewystarczające dla ustalenia stanu faktycznego mającego wpływ na prawo do dodatku węglowego. Stąd zawiadomieniem GOPS-ŚR.444.1493.2022 z dnia 5 grudnia 2022r. organ poinformował skarżącego o pozostawieniu bez rozpatrzenia jego wniosku o wypłatę dodatku węglowego. Skarżący zakwestionował ww stanowisko, jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze osobnym postanowieniem uznało jego środek zaskarżenia za niedopuszczalny. W tym stanie rzeczy skarżący złożył skargę do tut. Sądu wskazując, że na wezwanie organu wyjaśnił wszystkie wątpliwości, a zatem że organ pozostaje bezczynny nie wydając rozstrzygnięcia w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ podał, że skarżący nie dopełnił obowiązku, jaki wynikał z wezwania z 21-11-2022r. czyli nie wyjaśnił stanu faktycznego, na podstawie którego organ mógłby wydać stosowne rozstrzygnięcie w sprawie wnioskowanego dodatku węglowego. Dalej organ podał, że ustawa z dnia 5 sierpnia 2022r. o dodatku węglowym ( Dz. U. z 2023r., poz. 141 z późn. zm.) reguluje zasady i tryb przyznawania, wypłacania oraz wysokość dodatku węglowego oraz właściwość organów w tych sprawach. Wyjaśnił, że dokonał weryfikacji spornego wniosku o wypłatę dodatku węglowego również pod kątem miejsca zamieszkania skarżącego i podał, że ww na terenie Gminy S. nie ma złożonej deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wskazał także, że A. G. w złożonym oświadczeniu wyjaśniającym napisał, że pewną część roku zamieszkuje również w Warszawie, ponadto oświadczył że właścicielem działki są jego dzieci, a on ma w akcie notarialnym wymówione dożywocie i nie cały rok przebywa pod tym adresem. W dalszej toczącej się sprawie na gruncie wniesionego odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach skarżący podał, że w Stoczku tylko dogląda i dba o dom i posesję, ale wg organu nie wyjaśnił gdzie są skoncentrowane jego wszystkie czynności życiowe. Wójt przywołał przy tym treść art. 2 ust. 12 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022r. o dodatku węglowym, art. 25 i art. 28 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 - Kodeks cywilny ( Dz. U z 2022r., poz. 1360 z późn. zm.), można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania. Sąd zważył co następuje: Ustawa o dodatku węglowym jest nowym aktem prawnym i przy jego stosowaniu mogą zaistnieć pewne wątpliwości interpretacyjne. Z akt nie wynika by wójt pozostawał w zwłoce, w odpowiednim terminie wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień i skarżący dostosował się do powyższego. Zaistniałe wątpliwości przy ustaleniu stanu faktycznego powinny skutkować jednak wydaniem merytorycznej decyzji w sprawie a nie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Jakkolwiek Sąd uznał, że w sprawie mamy do czynienia z bezczynnością organu, to jednak w żadnej mierze nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Na tym etapie sprawy Sąd nie przesądza też kierunku rozstrzygnięcia organu, wskazuje jedynie, że w okolicznościach ww sprawy, skoro organ ustalił, że skarżący nie koncentruje swojego miejsca życiowego w gminie S., (bo tak w istocie wynika z odpowiedzi na skargę), to w zakresie wniosku powinien wydać negatywną decyzję, a nie pozostawić wniosek bez rozpoznania. Skarżący wypełnił bowiem polecenie i wyjaśnił kwestie tak własności nieruchomości, jak i jego miejsca zamieszkania (w Warszawie). Argumentacja użyta przez organ w odpowiedzi na skargę powinna być zawarta w uzasadnieniu ewentualnie zapadłej decyzji negatywnej. Nie można też przyjąć, że wójt gminy Stoczek nie jest właściwy w sprawie dodatku węglowego w stosunku do ogrzewania posesji położonej w tej właśnie gminie. Skoro wg organu kluczową przesłanką do rozpatrzenia wniosku o wypłatę dodatku węglowego A. G. jest faktyczne zamieszkiwanie i prowadzenie gospodarstwa domowego w danym miejscu, na obszarze gminy, do której składa się wniosek, a jednocześnie organ ustalił, że ww przesłanka nie zachodzi – to powinien wydać w tym zakresie odpowiednie rozstrzygnięcie. W konsekwencji Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 2 tygodni (art. 149 § 1 pkt 1 ppsa) i na podstawie art. 149 § 1 pkt. 3 i § 1a ppsa stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.