I SAB/Wa 613/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A.K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z 22 sierpnia 2011 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz A.K. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

A.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 22 sierpnia 2011 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. Prezydentowi W. skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) przepisu art. 36 § 1 w zw. z art. 35 § 1 i 3 w zw. z art. 12 Kpa polegające na braku podejmowania jakichkolwiek działań bezpośrednio zmierzających do wydania rozstrzygnięcia w sprawie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania. W skardze wniosła o: 1) wyznaczenie Prezydentowi W. niezwłocznego terminu do wydania decyzji rozstrzygającej wniosek o przyznanie odszkodowania; 2) rozpoznanie skargi w postępowaniu uproszczonym, z uwagi na charakter sprawy dotyczący rozpoznania sprawy na bezczynność organu; 3) zasądzanie od Prezydenta W. na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przypisanych prawem. W uzasadnieniu podniosła, że dnia 22 sierpnia 2011 r. do Prezydenta W. został wniesiony wniosek o przyznanie na rzecz B.O. odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. Pismem z dnia 17 czerwca 2013 r. wniosek o odszkodowanie poparła A.K.. W niniejszej sprawie postępowanie toczy się prawie 3 lata, a sprawa nie została zakończona. Pismem z dnia 27 marca 2014 r. do Wojewody [...] zostało złożone zażalenie na bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku. Wojewoda [...] pismami z dnia 11 kwietnia 2014 r. i 5 maja 2014 r. zwrócił się do Prezydenta W. o nadesłanie akt sprawy i ustosunkowanie się do przedstawionych zarzutów Do dnia dzisiejszego Prezydent W. nie spełnił zadość żądaniu Wojewody [...]. Pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r. skarżąca wezwała Prezydenta W. do niezwłocznego rozpoznania wniosku o odszkodowanie, wskazując, że brak wydania rozstrzygnięcia do dnia 30 kwietnia 2014 r. skutkować będzie wniesieniem skargi na bezczynność organu. Zdaniem skarżącej, brak podejmowania jakichkolwiek czynności ze strony Prezydenta W. mających na celu rozpoznanie wniosku z dnia 22 sierpnia 2011 r. o odszkodowanie świadczy o rażącej bezczynności organu. Prezydent W. wielokrotnie przekroczył maksymalne terminy do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżąca podkreśliła, że dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, czy bezczynność została zawiniona lub też niezawiniona opieszałością organu. Bezczynności nie usprawiedliwia prowadzenie przez organ korespondencji w sprawie, której przedmiotem nie jest doręczenie stronom rozstrzygnięcia. Ponadto dla uznania pozostawania organu administracyjnego w bezczynności nie ma również znaczenia, czy organ ten podejmował jakieś czynności procesowe zmierzające do rozstrzygnięcia sprawy, czy też był całkowicie bierny. Bezczynności nie uzasadnia również okoliczność związana z napływaniem do organu dużej ilości spraw, czy brak należytej organizacji w zakresie załatwiania spraw. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie i o przeprowadzenie w sprawie rozprawy. W uzasadnieniu podniósł, że pełnomocnik stron został poinformowany o tym, że z uwagi na konieczność zgromadzenia całości dokumentacji rozpatrzenie wniosku o odszkodowanie nastąpi w przewidywanym terminie do dnia 31 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sad podziela stanowisko A.K., że w niniejszej sprawie Prezydent W. pozostaje bezczynny w rozpoznaniu wniosku z dnia 22 sierpnia 2011 r. o odszkodowanie, popieranego obecnie przez skarżącą. Sąd zwraca uwagę, że wniosek o odszkodowanie wpłynął do organu w dniu 22 sierpnia 2011 r. Po złożeniu wniosku doszło do zdarzeń, które winny być przez organ prowadzący postępowanie odszkodowawcze rozważone z punktu widzenia ich wpływu na rozpatrzenie i rozpoznanie sprawy o odszkodowanie w kontekście obligatoryjnej podstawy do zawieszenia postępowania o odszkodowanie, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Chodziło o toczące się postępowanie o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości przy ul. [...], zakończone decyzją Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], a następnie toczące się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Wydziału Gospodarki Terenami Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1967 r., nr [...] orzekającej o odszkodowaniu za grunt przy ul. [...], o którym mowa w zawiadomieniu Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 15 listopada 2013 r., nr [...]. Brak stanowiska Prezydenta W. w tej kwestii, wyrażonego w formie procesowej, Sąd zakwalifikował jako bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu wniosku o odszkodowanie z dnia 22 sierpnia 2011 r. Zdaniem Sądu, nie można natomiast uznać, że Prezydent W. pozostawał w stanie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, że organ po złożeniu wniosku o odszkodowanie podejmował szereg czynności procesowych w sprawie o odszkodowanie. Pismem z dnia 30 stycznia 2012 r. organ zwrócił się o akta sprawy. W piśmie z dnia 7 marca 2012 r. organ skierował do pełnomocnika strony informację o stanie sprawy i o niemożności rozpatrzenia sprawy odszkodowawczej w terminie ustawowym. Jednocześnie organ w trybie art. 36 § 1 Kpa skierował do pełnomocnika wnioskodawczyni informację, że przewiduje rozpatrzenie wniosku do dnia 31 sierpnia 2012 r. Akta sprawy organ otrzymał w dniu 2 kwietnia 2012 r. Pismem z dnia 25 stycznia 2013 r. organ wystąpił o informację z rejestru gruntów i o fragment mapy ewidencyjnej z naniesionymi działkami na dawną nieruchomość hipoteczną. Pismem z dnia 16 października 2014 r. organ wystąpił do pełnomocnika skarżącej z informacją, że wniosek o odszkodowanie zostanie rozpatrzony w terminie do dnia 31 stycznia 2015 r. Pismami z dnia 24 października 2014 r. organ wystąpił o: 1) przedłożenie informacji i dokumentów na temat stanu zabudowy na gruncie w dniu 21 listopada 1945 r. i przeznaczenia nieruchomości w Ogólnym Planie Zabudowania W. zatwierdzonym w 1931 r.; 2) przesłanie informacji i dokumentów dotyczących prowadzonych na gruncie inwestycji; 3) przesłanie informacji i dokumentów dotyczących komunalizacji przedmiotowej nieruchomości. Sąd dostrzegł to, że pomiędzy opisanymi wyżej czynnościami są znaczne odstępy czasu. Nie można jednak pominąć tego, że wpływ na sposób procedowania organu w sprawie odszkodowawczej miała podjęta przez następców prawnych przeddekretowego właściciela gruntu koncepcja dochodzenia roszczeń dekretowych. Sąd zwraca uwagę, że w pierwszej kolejności została podjęta decyzja o dochodzeniu roszczeń dekretowych w formie pieniężnej - w dniu [...] sierpnia 2011 r. został złożony wniosek o odszkodowanie w trybie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.) – zwanej dalej "ugn". Następnie podjęta została próba realizacji roszczeń dekretowych w formie rzeczowej - w dniu 3 lipca 2012 r. został złożony wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1960 r., nr [...], odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości przy ul. [...]. Decyzja stwierdzająca nieważność została wydana w dniu [...] grudnia 2012 r. (nr [..]), a decyzja ponownie rozpoznająca wniosek dekretowy w dniu [...] lipca 2013 r. (nr [...]). W 2013 r. ponownie zostały podjęte działania mające na celu realizację roszczeń dekretowych w formie pieniężnej – został złożony wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Wydziału Gospodarki Terenami Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1967 r., nr [...], orzekającej o odszkodowaniu za grunt przy ul. [...]. Sąd nie neguje tego, że następcy prawni I.B. podejmowali wszelkie dostępne prawem możliwości celem realizacji roszczeń dekretowych. Sąd zwraca jednak uwagę, że wniosek o odszkodowanie wniesiony w trybie art. 215 ugn nie może zostać rozstrzygnięty dopóty, dopóki nie zostaną ostatecznie zakończone sprawy administracyjne w ramach których A.K. zmierza do odzyskania przedmiotowej nieruchomości lub obalenia ostatecznej decyzji ustalającej wcześniej odszkodowanie z tytułu przejęcia gruntu dekretowego. W takiej sytuacji wniosek z 2011 r. o odszkodowanie nie mógł być załatwiony, zgodnie z żądaniem w nim zawartym. Skoro odnośnie nieruchomości przy ul. [...] prowadzone były i są obecnie opisane wyżej postępowania administracyjne, to skarżąca popierając złożony jako pierwszy w 2011 r. wniosek o odszkodowanie musi liczyć się z tym, że sprawa prowadzona na podstawie art. 215 ugn będzie czekać na załatwienie spraw mających przed nią pierwszeństwo. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd, na podstawie art. 149 § 1 Ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie skarżącej kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 14 ust 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 490).