I SAB/Wa 520/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba WSA Jolanta Dargas WSA Anna Wesołowska(spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia odwołania 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]; 2. stwierdza, że Minister Infrastruktury i Budownictwa dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz M. K. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. M. K. (Skarżący) wniósł skargę na bezczynność organu, Ministra Infrastruktury i Budownictwa (Minister) w rozpoznaniu odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od dnia wydania wyroku i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że odwołanie przekazane zostało przez organ pierwszej instancji do Ministra [...] maja 2016 r. Pismem z [...] lipca 2017 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że decyzją z [...] września 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest zasadna. Instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, uregulowana w art. 149 § 1 p.p.s.a. ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Z akt administracyjnych przedstawionych sądowi wynika, że Skarżący wniósł odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Wojewodę [...]. Odwołanie to nie było rozpoznane ani w dacie składania przez Skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa ani też w dacie wnoszenia skargi. Jednak już po wniesieniu skargi, decyzją z dnia [...] września 2017 r. organ rozpoznał odwołanie i uchylił decyzję organu pierwszej instancji przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, skarga na bezczynność organu w dniu jej wniesienia była zasadna. Pomimo bowiem upływu terminu określonego w art. 35 § 3 k.p.a., jak również pomimo wezwania organu pismem z dnia [...] lipca 2017 r. do usunięcia naruszenia prawa, na dzień wniesienia skargi organ nie wydał ani decyzji, ani postanowienia, które podlegałyby kontroli sądu administracyjnego. Dopiero [...] września 2017 r. to jest po wniesieniu skargi na bezczynność, Minister wydał decyzję rozpoznającą odwołania wniesione od decyzji organu pierwszej instancji. Z tej przyczyny postępowanie sądowe w zakresie wniosku Skarżącego o zobowiązanie organu do rozpoznania odwołania od decyzji organu należało umorzyć. Następnie wskazać należy, że wydanie przez organ decyzji nie zwalniało Sądu od orzekania, czy bezczynność organu miała miejsce, a jeśli tak to czy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013 r., I OSK 797/13). Użycie bowiem w art. 149 § 1a p.p.s.a. zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. W ocenie sądu bezczynność organu odwoławczego w rozpoznaniu odwołania nie miała charakteru rażącego. Sąd uwzględnił bowiem okoliczności wskazane przez organ w odpowiedzi na skargę, to jest fakt wpłynięcia do organu bardzo dużej ilości spraw, które organ zobowiązany był rozpoznać z uwzględnieniem kolejności wpływu. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1a oraz art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot wpisu sądowego w kwocie 100 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 złotych.