I SAB/Wa 51/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K., M. L., G. W., Z. W., W. W., W. D., W. O., M. D., M. W., M. W.2 na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość warszawską postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym E. K., M. L., G. W., Z. W., W. W., W. D., W. O., M. D., M. W., M. W.2 solidarnie wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.

Pismem z dnia 10 lutego 2025 r. E. K., M. L., G. W., Z. W., W. W., W. D., W. O., M. D., M. W., M. W.2 (dalej jako ,,skarżący") reprezentowani przez r.pr. E. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość warszawską. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że w dniu 6 lutego 2025 r. wydał decyzję nr 59/SD/2025, którą odmówił E. K., M. L., G. W., Z. W., W. W., W. D., W. O., M. D., M. W., M. W.2 przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie obecnie w rejonie ulic [...] ozn. hip. część osady włościańskiej zapisanej w tabeli likwidacyjnej wsi [...] pod nr 2, stanowiącej działki ewidencyjne o numerach: [...] z obrębu [...], [...] z obrębu [...], [...] z obrębu [...], [...] (do pow.187m ²), [...] z obrębu [...], [...] z obrębu [...] oraz umorzył postępowanie w części obszaru objętego: decyzją odszkodowawczą GKM.VII.632/743/733 z dnia 28.09.1973 r. (wniosek – pkt 2 ) dotyczącą terenu między [...] a [...] oraz w części obszaru objętego decyzją decyzji nr T.V.632/.../74/LSz. Z dnia 22.01.1975 r. (wniosek – pkt III) – teren na zachód od ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 10 lutego 2025 r. wnieśli skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość warszawską. Z akt sprawy wynika jednak, że organ ten w dniu 6 lutego 2025 r. wydał decyzję nr 59/SD/2025, którą rozpoznał wnioski o przyznanie odszkodowania. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość warszawską. Należy podkreślić, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (https://cbois.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w ww. uchwale. Mając powyższe na względzie, skoro skarżący wnieśli skargę na bezczynność organu po wydaniu decyzji z 6 lutego 2025 r., a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.