I SAB/Wa 495/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. S., J.J., M. J., A.J., E. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość [...] 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczonej hip [...], stanowiącej działki ewidencyjne nr [...] i [...], w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. solidarnie na rzecz D. S., J. J., M. J., A. J., E. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

D. S., J. J., M. J., A. J. i E. K. pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położona w W. przy ul. [...]. W skardze wnieśli o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od daty zwrotu akt administracyjnych do organu, stwierdzenie, że zaistniała bezczynność ma rażący charakter oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że przed wniesieniem skargi złożyli zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W wyniku rozpoznania zażalenia Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] wyznaczył Prezydentowi [...] dodatkowy termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia. Pomimo postanowienia Wojewody, Prezydent [...] nie podjął, w ocenie skarżących, żadnych czynności zmierzających do rozpoznania wniosku. Wskazali ponadto, że ich zdaniem wszelkie kwestie formalne zostały już ustalone i nic nie stało na przeszkodzie wydania decyzji administracyjnej. Pomimo jednak upływu ustawowych terminów do rozpoznania z przepisu art. 35 § 1-3 kpa, do dnia składania skargi organ nie wydał stosownego rozstrzygnięcia i nie podał kolejnych przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie. Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w sprawie zgromadzono dokumenty dotyczące ustalenia, czy nieruchomość położona przy ul. [...] spełnia przesłanki niezbędne do ustalenia odszkodowania, wynikające z art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazał poza tym, że pełnomocnik stron został poinformowany o konieczności zabezpieczenia środków pieniężnych na wypłatę odszkodowania oraz o przewidywanym terminie zakończenia sprawy do dnia [...] grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – powoływanej dalej jako "ppsa", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy Prezydent [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] odmówił D. S., E. K., A. J., J.J. i M.J. przyznania prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...]. Wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. skarżący zwrócili się do Prezydenta [...] o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Wniosek niniejszy wpłynął do organu w dniu [...] marca 2013 r. i od tej daty rozpoczął swój bieg termin do załatwienia sprawy. Następnie w dniu [...] kwietnia 2013 r. skarżący złożyli zażalenie do Wojewody [...] na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał powyższe zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] dodatkowy trzymiesięczny termin na załatwienie sprawy. Pomimo upływu tego terminu organ nie wydał jednak rozstrzygnięcia w sprawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności co skutkowało zobowiązaniem go przez Sąd do rozpoznania wniosku skarżących. Jednocześnie biorąc pod uwagę datę z jakiej pochodzi wniosek wszczynający postępowanie (marzec 2013 r.), Sąd doszedł do przekonania, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie Sąd uznał, że trzymiesięczny termin jest wystarczający aby rozpoznać wniosek skarżących w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1 i art. 120 w zw. z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.