I SAB/Wa 410/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Sawa po rozpoznaniu w dniu 23 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji postanawia odrzucić skargę.

Pismem z 24 lipca 2026 r. A. B. za pośrednictwem platformy ePUAP wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania. Pismem z 3 września 2026 r. za pośrednictwem platformy ePUAP, Sąd wezwał skarżącą do wskazania czy przed wniesieniem do Sądu skargi, występowała do organu z ponagleniem w trybie art. 37 § 1 k.p.a., a w razie złożenia takiego ponaglenia zobowiązanie do jego nadesłania, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie wraz ze stosownym pouczeniem doręczono skarżącej w dniu 17 września 2026 r. w trybie art. 74 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pismem z dnia 20 września 2026 r. skarżąca wskazała, że ponaglenie złożyła do organu wysyłając je listem zwykłym i powinno ono znajdować się w aktach administracyjnych, jednak nie posiada dowodu jego wysłania. W aktach administracyjnych brak ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 1 tej ustawy, tj. gdy skarżący złożył skargę pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. W myśl art. 52 § 2 powyższej ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b powołanej ustawy, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści tego przepisu wynika, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony. Środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a., w przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji jest ponaglenie. Brak ponaglenia czyni taką skargę niedopuszczalną. Jeżeli strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego jej środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 28 października 2016 r., sygn. akt I OSK 125/15). Z akt sprawy wynika, że przed wniesieniem skargi na bezczynność postępowania skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Z analizy akt sprawy wynika, że mimo iż pismem z dnia 20 września 2026 r. skarżąca wskazała, że przed wniesieniem do Sądu skargi złożyła do organu ponaglenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. to w aktach administracyjnych brak jest ponaglenia. Skarżąca nie przedstawiła przy tym dowodu złożenia ponaglenia a samo stwierdzenia strony, nie poparte dokumentem w postępowaniu administracyjnym takiego dowodu zastępować nie może. Skoro w niniejszej sprawie skarga nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia, jest ona niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu