I SAB/Wa 292/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 września 2023 r., sygn. akt I SAB/Wa 87/23 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 14 września 2023 r., sygn. akt I SAB/Wa 87/23, odrzucił, jako niedopuszczalną, skargę W. G. (dalej jako skarżący) na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania petycji dotyczącej projektu ustawy. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że zawiadomienie o sposobie załatwienia petycji nie jest decyzją, postanowieniem, ani aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Oznacza to, że do prawa do petycji wykonywanego w trybie ustawy o petycjach nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej. W konsekwencji również bezczynność organu w tym zakresie nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego, a skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Sąd wskazał również, że sprawa nie mieści się w katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zatem wniesiona skarga, jako niepodlegająca jurysdykcji sądów administracyjnych, nie może być przedmiotem oceny przez sąd administracyjny i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Powyższe postanowienie Sądu stało się prawomocne od 20 października 2023 r. Pismem z 6 grudnia 2023 r. skarżący, na podstawie art. 270, art. 271 pkt 2 i art. 273 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego powołanym wyżej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 września 2023 r., sygn. akt I SAB/Wa 87/23. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w świetle istniejących przepisów prawa oraz utartej linii orzeczniczej, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie może zgodzić ze stanowiskiem Sądu przedstawionym w powyższym postanowieniu. W jego ocenie, Sąd nie tyle, iż błędnie rozpoznał, ale w rzeczywistości nie rozpoznał sprawy, co powoduje, że konieczne jest wznowienie postępowania zakończonego przedmiotowym postanowieniem Sądu. Wskazał także, że o ile można zgodzić się po części ze stanowiskiem Sądu, że zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o petycjach (dalej: u.p.) "Sposób załatwienia petycji nie może być przedmiotem skargi" – notując przy tym, że sposób załatwienia petycji podlega ustawie, jak również normom i zasadom prawnym, to w art. 13 ust. 1 u.p. ustawodawca zobowiązał - "Podmiot rozpatrujący petycję zawiadamia podmiot wnoszący petycję o sposobie jej załatwienia wraz z uzasadnieniem w formie pisemnej albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej". W ocenie skarżącego, o ile sam sposób załatwienie petycji nie może być przedmiotem skargi, to w odróżnieniu od niej, niezawiadomienie podmiotu wnoszącego petycję – czyli skarga na bezczynność podmiotu rozpatrującego petycję podlega kognicji sądów administracyjnych. Skarżący podkreślił, że postępowanie w sprawie petycji – na mocy art. 15 k.p.a. w związku z art. 15 u.p. – jest postępowaniem, do którego mają zastosowanie przepisy k.p.a. Zgodnie zaś z art. 15 k.p.a. "Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej." Z tej też przyczyny postępowanie dwuinstancyjne odnosi się do przepisów u.p. Z tego też względu odnosi się do niego zarówno art. 3 § 2 pkt 4, jak i pkt 9 p.p.s.a. – z wyłączeniem kontroli sądowoadministracyjnej w zakresie art. 13 ust. 2 u.p., tzn. sposobu załatwienie petycji. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, należy przyjąć, że jakkolwiek art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wyłącza dopuszczalność rozpoznania przez sąd administracyjny skargi na zawiadomienie o sposobie załatwienia petycji (art. 13 ust. 2 u.p.), to art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. wskazuje, że właściwością rzeczową sądów administracyjnych jest bezczynność lub przewlekłe procedowanie przez podmiot w przedmiocie wniesionej do niego petycji. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o wznowienie postępowania w związku z nowymi dowodami, okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowymi, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy w sprawie. Skarżący wskazał również, że rzeczą bezsporną i znamienną jest, iż petycja ma charakter publiczny, co wynika z treści przepisów u.p., w szczególności art. 2 ust. 3 u.p., który stanowi, iż "przedmiotem petycji może być żądanie, w szczególności, zmiany przepisów prawa, podjęcia rozstrzygnięcia lub innego działania w sprawie dotyczącej życia zbiorowego lub wartości wymagających szczególnej ochrony w imię dobra wspólnego, mieszczących się w zakresie zadań i kompetencji adresata petycji", oraz art. 8 ust. 1 u.p., który stanowi, iż "na stronie internetowej podmiotu rozpatrującego petycję lub urzędu go obsługującego niezwłocznie zamieszcza się informację zawierającą odwzorowanie cyfrowe (skan) petycji". Ponadto, przepisy art. 8 ust. 2 u.p. konkretyzują istniejący już obowiązek udostępniania informacji publicznej o stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania. Mając na uwadze powyższe – z ostrożności procesowej – zgodnie z istniejącymi poglądami w judykaturze – skarżący wniósł o ewentualne rozpoznanie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący przedstawił szczegółową analizę i uzasadnienie dotyczące przedmiotowej petycji. Zarządzeniem z 12 grudnia 2023 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie podstaw wznowienia, uzasadnienia tych podstaw oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu i określenia żądania, czy wnosi o uchylenie lub zmianę zaskarżonego postanowienia – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie skarżący w piśmie z 29 grudnia 2023 r. wskazał, że podstawą wznowienia stanowią przepisy art. 270, art. 271 pkt 2, art. 273 § 2 p.p.s.a. Wskazał również, że na skutek naruszenia przepisów został pozbawiony możności działania. Wprawdzie był umożliwiony dostęp do akt, ale na dzień wydania wyroku (powinno być postanowienia) skany obejmowały zaledwie 40% akt. Ostatnim dokumentem było zarządzenie z 30 czerwca 2023 r. o udostępnieniu akt. Nie miał żadnej informacji o toczącym się postępowaniu i był na skutek powyższego pozbawiony możności działania. Natomiast późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych – dotyczy wykrycia tych okoliczności i środków dowodowych, których w poprzednim postępowaniu Sąd nie rozpoznał i nie rozstrzygnął istoty problemu jaką jest bezczynność (przy przewlekłość) Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (podmiotu zobowiązanego do załatwienia petycji), co narusza interes prawny skarżącego. Nie można pominąć, zdaniem skarżącego, że Sąd w poprzednim postępowaniu rozpoznał skargę wyłącznie w zakresie sposobu załatwienia petycji, co stosownie do art. 13 ust. 2 u.p. nie może być przedmiotem skargi. Jednak Sąd nie wskazał w uzasadnieniu jakiegokolwiek dowodu dotyczącego sposobu załatwienia petycji. Zdaniem skarżącego, w odróżnieniu od niedopuszczalności skargi powszechnej w przedmiocie sposobu załatwienia petycji – dopuszczalne są skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe załatwienie petycji. Skarżący wskazał także, że na mocy ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi od 15 sierpnia 2015 r. zaszły zmiany w zakresie art. 3 § 2 pkt 4 i dodano pkt 9 do art. 3 § 2 p.p.s.a. Art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. objął właściwością rzeczową sądów administracyjnych skargi na inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 p.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zdaniem skarżącego, postępowanie w sprawie petycji – na mocy art. 15 k.p.a. – jest postępowaniem, do którego mają zastosowanie przepisy k.p.a. Z tego względu odnosi się do niego zarówno art. 3 § 2 pkt 4, jak i pkt 9 p.p.s.a. W konsekwencji należy przyjąć, że art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a obejmuje właściwością rzeczową sądów administracyjnych bezczynność lub przewlekłe procedowanie przed podmiot w przedmiocie wniesionej do niego petycji. Skarżący wskazał, że odpis postanowienia z 14 września 2023 r. został doręczony w dniu 19 września 2023 r., orzeczenie stało się prawomocne w dniu 19 października 2023 r. Zatem skarga o wznowienie postępowania została złożona w terminie zakreślonym w art. 277 p.p.s.a. Wskazał również, że domaga się zmiany postanowienia Sądu lub też z ostrożności procesowej jego uchylenia. Skarżący wniósł ponownie, z ostrożności procesowej, o ewentualne rozpoznanie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wskazać należy, że skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o charakterze wyjątkowym, ponieważ zmierza do obalenia prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie. Z tej przyczyny jest oparta na wąsko określonych podstawach, które należy interpretować ściśle. Podstawy skargi o wznowienie postępowania wymienione zostały taksatywnie w przepisach art. 271 - 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Tym samym niedopuszczalna jest dowolność w zastosowaniu tej instytucji, a także rozszerzająca interpretacja przesłanek wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Stosownie do art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W myśl art. 272 § 1 – 3 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (§ 1). W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (§ 2). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (§ 2a). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (§ 3). Zgodnie z art. 273 § 1 – 3 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (§ 1). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3). Do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów obu instancji, właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie (art. 275 p.p.s.a.). Natomiast do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej. Jednakże, gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio przepisy art. 175 (art. 276 p.p.s.a.). W myśl art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Stosownie do art. 280 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2). Z art. 280 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd przed wyznaczeniem rozprawy celem merytorycznego rozpoznania skargi o wznowienia postępowania najpierw bada, czy skarga została wniesienia z zachowaniem terminu określonego w art. 277 p.p.s.a. oraz bada, czy skarga o wznowienie postępowania znajduje oparcie na jednej lub kilku podstawach wznowienia określonych w art. 271 – 273 p.p.s.a. W braku jednego z tych wymagań Sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę o wznowienie postępowania. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarga o wznowienie postępowania wniesiona została z zachowaniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Z akt sądowych o sygn. akt I SAB/Wa 87/23 wynika, że odpis postanowienia z 14 września 2023 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 19 września 2023 r. Należy zatem przyjąć, że w tym dniu skarżący dowiedział się o jego treści. Od dnia następnego rozpoczął bieg trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Koniec tego terminu upłynął z dniem 20 grudnia 2023 r. Skarżący zaś skargę o wznowienie postępowania wniósł w dniu 6 grudnia 2023 r., a więc z zachowaniem terminu do dokonania tej czynności procesowej. Wskazać należy, iż samo sformułowanie podstawy w sposób odpowiadający przepisom art. 271-274 p.p.s.a. (powołanie się na te przepisy) nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 2023 r., sygn. akt I OSK 1854/23 i powołane tam orzecznictwo). Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał pozbawienie go możności działania na skutek naruszenia przepisów polegające na tym, że na dzień wydania postanowienia z 14 września 2023 r. skany akt sądowych obejmowały zaledwie 40% akt. Ostatnim dokumentem było zarządzenie z 30 czerwca 2023 r. o udostępnieniu akt. Przez co nie miał żadnej informacji o toczącym się postępowaniu i był na skutek tego pozbawiony możności działania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 3941/18, wskazał, że niemożność działania, czyli niemożność obrony swoich praw, jest pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych. Przy czym, pozbawienie strony możliwości działania musi być skutkiem naruszenia przepisów prawa przez sąd w postępowaniu zakończonym orzeczeniem, którego dotyczy skarga o wznowienie. Aby doszło do wznowienia postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. muszą zatem zostać spełnione następujące przesłanki: w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, strona została pozbawiona możności działania bez własnej winy oraz bezpośrednią i wyłączną przyczyną pozbawienia strony możności działania było naruszenie przepisów prawa (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2557/11). Jednocześnie konieczne jest wykazanie, że zachodzi związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego a pozbawieniem strony możliwości działania. O pozbawieniu strony możliwości działania można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możliwości działania (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1144/10). O pozbawieniu możności działania można mówić jedynie wówczas, gdy z przyczyny niezależnej od strony zainteresowanej nie mogła ona wziąć udziału w postępowaniu lub w istotnej jego części (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 131/10,). Brak możności działania jest wyrazem naruszenia procedury, polegającym na tym, że dany podmiot miał ustawowe prawo czynnego udziału w postępowaniu, lecz został tego prawa w praktyce pozbawiony (por. wyrok NSA z 20 maja 2003 r., sygn. akt II SAB 18/03, zob. wyrok NSA z 27 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2213/17). Zgodnie z art. 12a § 4 i 5 p.p.s.a. akta sprawy udostępnia się stronom postępowania. Strony mają prawo przeglądać akta sprawy i otrzymywać odpisy, kopie lub wyciągi z tych akt (§ 4). Sąd, w odniesieniu do akt w postaci elektronicznej, udostępnia stronom akta sprawy w swoim systemie teleinformatycznym, po uwierzytelnieniu strony w sposób określony w art. 20a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (§ 5). Zgodnie zaś z § 85a ust. 1 i 2 Zarządzenia Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2015 r., nr 14, w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych, udostępnianie stronom postępowania sądowego akt w postaci elektronicznej następuje bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w ciągu 5 dni roboczych od dnia złożenia wniosku o udostępnienie akt w systemie teleinformatycznym sądu. Ilekroć w niniejszym zarządzeniu jest mowa o aktach w postaci elektronicznej rozumie się przez to również odwzorowania cyfrowe akt prowadzonych w postaci papierowej, chyba że co innego wynika z treści przepisu (ust. 1). Od momentu udostępnienia akt w postaci elektronicznej osoba wyznaczona przez kierownika sekretariatu na bieżąco skanuje dokumenty dołączane do akt udostępnionej sprawy, a skany umieszcza w systemie EZD w danej sprawie (ust. 2). Z analizy akt sądowych o sygn. akt I SAB/Wa 87/23 wynika, że w dniu 4 lipca 2023 r. udostępniono skarżącemu w portalu PASSA odwzorowania cyfrowe akt w zakresie kart od 1 do 36. Natomiast udostępnienie skarżącemu w portalu PASSA pozostałych kart akt sądowych nastąpiło już po wydaniu postanowienia z 14 września 2023 r., tj. w dniu 20 września 2023 r. w zakresie kart 37 – 108 i w dniu 7 listopada 2023 r. w zakresie karta 109-111. Wynika z tego zatem, że akta sądowe nie były na bieżąco skanowane i udostępniane skarżącemu. Niewątpliwie stanowi to uchybienie przepisów postępowania dotyczących dostępu strony do akt sprawy. Jednak w warunkach sprawy brak jest podstaw do uznania, że uchybienie to pozbawiło skarżącego możliwości działania w sprawie. Z tych akt sądowych wynika bowiem, że zarządzeniem z 6 lipca 2023 r. Przewodniczący Wydziału I zdecydował o przedłożeniu sprawy sędziemu sprawozdawcy celem wyznaczenia posiedzenia niejawnego w przedmiocie dopuszczalności skargi. Następnie skarżący w pismach procesowych z 2 sierpnia 2023 r. i 6 sierpnia 2023 r. i licznych załącznikach do tych pism uzupełnił skargę o dodatkową argumentację. Zatem pomiędzy udostępnieniem skarżącemu w dniu 4 lipca 2023 r. akt sądowych w zakresie kart od 1 do 36, a wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi w dniu 14 września 2023 r. upłynęło ponad dwa miesiące. Jednak w tym czasie do akt sądowych wpłynęły wyłącznie pisma procesowe skarżącego, które nie miały wpływu na stanowisko Sądu z uwagi na pierwotną niedopuszczalność skargi. Zatem fakt nieudostępniania na bieżąco skarżącemu skanów z akt sądowych nie miał wpływu na wynik sprawy. Tym bardziej, że Sąd na podstawie akt sprawy, którymi dysponował, uznał, że skarga nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Nie występuje również kolejna podstawa wznowienia określona w art. 273 § 2 p.p.s.a., tj. późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przede wszystkim podniesiona przez skarżącego argumentacja na poparcie tej podstawy wznowienia stanowi w istocie polemikę ze stanowiskiem Sądu zawartym w prawomocnym postanowieniu z 14 września 2023 r. Argumentacja ta mogłaby zostać podniesiona w środku odwoławczym od tego postanowienia. Jednak skarżący nie wywiódł skargi kasacyjnej od tego orzeczenia. Przy tym podkreślenia wymaga, że instytucja wznowienia postępowania nie jest kolejnym trybem odwoławczym. Jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia opartym na podstawach wznowienia, które należy interpretować wąsko. Ponadto, przy tej podstawie wznowienia chodzi o to, aby te później wykryte okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Przedstawione przez skarżącego okoliczności faktyczne nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy z uwagi na pierwotną niedopuszczalność skargi. Sprowadzają się one bowiem do odmiennego niż przyjął to Sąd w prawomocnym postanowieniu z 14 września 2023 r. rozumienia przepisów procedury sądowoadministracyjnej. Przy tej podstawie wznowienia chodzi też o późniejsze wykrycie takich okoliczności, tj. dowiedzenie się o ich istnieniu w czasie, w którym powołanie ich w zakończonym postępowaniu było niemożliwe. Wykrycie, o którym mowa w tym przepisie, odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas niezgłaszanych, bowiem nie były one znane stronom (por. postanowienie NSA z 21 września 2023 r., sygn. akt I OSK 1719/23). Tymczasem z akt sądowych o sygn. akt I SAB/Wa 87/23 wynika, że okoliczności faktyczne podnoszone przez skarżącego wraz ze skargą o wznowienie postępowania wraz ze wskazanym przez niego orzecznictwem były przedstawiane Sądowi orzekającemu przed wydaniem postanowienia z 14 września 2023 r. Oznacza to, że powołane okoliczności faktyczne nie są nowymi, nieujawnionymi wcześniej, z których strona nie mogła obiektywnie skorzystać w poprzednim postępowaniu. W tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.