I SAB/Wa 264/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 14 maja 2013 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. hip. "[...]" dz. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego W. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W. K. i M. Ł., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 14 maja 2013 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. "[...]", dz. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że nieruchomość położona w W. przy ul. [...], ozn. hip. "[...]", została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Z dniem wejścia w życie dekretu (21 listopada 1945 r.) grunty nieruchomości [...], w tym grunt przedmiotowej nieruchomości, przeszły na własność gminy W., a od 1950 r. na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) na własność Skarbu Państwa. Wnioskiem z dnia 14 maja 2013 r. spadkobierca byłego właściciela nieruchomości – W. K. wystąpił o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. "[...]", wyodrębnioną z nieruchomości "[...]", położoną obecnie przy ul. [...]. Z uwagi na niepodjęcie żadnej czynności w sprawie, wnioskodawca pismem z dnia 27 czerwca 2013 r. wystąpił do Wojewody [...] z zażaleniem na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., nr [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia wynoszący 3 miesiące od daty doręczenia postanowienia. Postanowienie Wojewody [...] zostało doręczone organowi I instancji w dniu 13 września 2013 r. Mając na uwadze dalszy brak rozstrzygnięcia w sprawie, W. K. i M. Ł, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 3 marca 2014 r. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. "[...]". Skarżący zaznaczyli, że pomimo upływu ustawowych terminów do rozpoznania wniosku o odszkodowanie, a także dodatkowego terminu wyznaczonego przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., Prezydent W. nadal prowadzi przedmiotowe postępowanie. W związku z powyższym skarżący wnieśli o wyznaczenie Prezydentowi W. terminu zakończenia postępowania nie dłuższego niż 2 miesiące o daty zwrotu akt administracyjnych organowi, stwierdzenie, że zaistniała bezczynność miała charakter rażący, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Podał, że niniejsze postępowanie prowadzone jest na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ zaznaczył, że pełnomocnik strony pismem z dnia 15 maja 2014 r. został poinformowany o przyczynach zwłoki w wydaniu decyzji i o przewidywanym terminie zakończenia postępowania. Odnosząc się do wniosku skarżących odnośnie rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, Prezydent W. wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarga M. Ł została odrzucona prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 264/14. Skarga W.K. jest zasadna. Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej: "Kpa", a także zobowiązane są podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. W rozpoznawanej sprawie oznacza to obowiązek podjęcia nie jakichkolwiek działań, lecz działań celowych, zmierzających do rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania. Z przepisu art. 35 § 1 Kpa wynika, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 Kpa). Zgodnie natomiast z art. 35 § 5 Kpa do terminów określonych w powyższych przepisach nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W myśl art. 36 § 1 Kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 Kpa lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 Kpa). Organ pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. W sprawie tej nie ma wątpliwości, że terminy określone w art. 35 § 3 Kpa upłynęły, zaś postępowanie z wniosku o odszkodowanie za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], ozn. hip. "[...]", dz. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], nie zostało przez organ zakończone w wymaganej przez przepisy prawa formie do dnia orzekania przez Sąd w sprawie ze skargi na bezczynność organu. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o odszkodowanie z dnia 14 maja 2013 r. w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Jednocześnie, uwzględniając skargę na bezczynność, Sąd stwierdził, że doszło do rażącego przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności art. 12 § 1, art. 35 i art. 36 Kpa. Za rażące naruszenie w/w przepisów można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również nieuzasadnione rodzajem sprawy długotrwałe prowadzenie postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide: wyrok WSA w Warszawie z 20.10.2011 r., I SA/Wa 353/11, wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08.2011 r., II SAB/Gd 30/11, publ. - cbois.nsa.gov.pl.). W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że Prezydent W. pierwszą czynność podjął dopiero po wpłynięciu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Wówczas (pismem z dnia 12 sierpnia 2013 r.) organ wystąpił do pełnomocnika wnioskodawcy o przesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii postanowienia sądu o nabyciu praw do spadku po F. W., pod rygorem zawieszenia postępowania. Stosowne postanowienie zostało przekazane organowi w dniu 3 marca 2014 r. Od tego czasu, do dnia przekazania przedmiotowej skargi na bezczynność, Prezydent W. ponownie nie podjął żadnych działań zmierzających do zakończenia postępowania. Dopiero pismami z dnia 14 maja 2014 r. wystąpił do odpowiednich jednostek organizacyjnych W. o przesłanie niezbędnej dokumentacji. Pismem z dnia 15 maja 2014 r. organ po raz pierwszy poinformował też pełnomocnika W. K. o przyczynach zwłoki w wydaniu decyzji i o przewidywanym terminie zakończenia postępowania do dnia 31 września 2014 r. Termin ten nie został przez Prezydenta W. dotrzymany. Z oświadczania złożonego na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego wynika, że do dnia rozpoznawania skargi na bezczynność, Prezydent W. nie tylko nie wydał decyzji w sprawie, ale również nie zlecił wykonania operatu szacunkowego określającego wartość spornej nieruchomości. Taki sposób prowadzenia postępowania wskazuje, że organ nie zmierzał do rozpoznania sprawy i zakończenia postępowania. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby można było na gruncie prawa usprawiedliwić sposób prowadzenia postępowania, zwłaszcza w sytuacji, gdy czynności są podejmowane przez organ stopnia podstawowego dopiero po interwencjach strony, tj. po wpłynięciu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, a następnie po złożeniu skargi na bezczynność organu. W świetle powyższego, uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, Sąd stwierdził, że bezczynność Prezydenta W. miała charakter rażącego naruszenia prawa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.