I SAB/Wa 154/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Kosińka Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w [...] przy dawnej ul. [...], hip. [...] – w części dotychczas nierozpoznanej – w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz J. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z [...] marca 2020 r. J. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w [...] przy dawnej ul. [...], hip. [...]. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym. Przedmiotowa nieruchomość objęta była działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), dalej jako "dekret". Z dniem wejścia w życie dekretu, tj. z dniem 21 listopada 1945 r., grunty nieruchomości warszawskich - w tym grunt przedmiotowej nieruchomości - przeszły na własność gminy m. st. Warszawy, a od 1950 r. - na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) - na własność Skarbu Państwa. W dniu [...] maja 1948 r. do Zarządu Miejskiego w [...] wpłynął wniosek dawnego właściciela hipotecznego S. P. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu opisanej na wstępie nieruchomości. W wyniku rozpatrzenia wniosku, Prezydium Rady Narodowej w [...] orzeczeniem administracyjnym z [...] marca 1965 r., nr [...], odmówiło S. P., B.W., O. W., M. W., H. I. i E. W. przyznania prawa własności czasowej do gruntu do ww. nieruchomości. Od powyższego orzeczenia odwołanie nie zostało złożone. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – po rozpatrzeniu wniosku J. K. o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia administracyjnego - decyzją z [...] lutego 2015 r., nr [...], sprostowaną postanowieniem z [...] września 2015 r., stwierdziło nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1965 r., w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], o powierzchni [...] m2 - w części dotyczącej gruntu stanowiącego własność komunalną. W związku z powyższym J. K. pismem z [...] czerwca 2015 r. wystąpiła do Prezydenta [...] o ponowne rozpatrzenie wniosku dekretowego z [...] maja 1948 r. w części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2, stanowiącej obecnie działki nr [...],[...],[...],[...] z obrębu [...], będące własnością [...]. Wnioskodawczy podniosła także, że część dawnej nieruchomości hipotecznej stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa (część działki nr [...] z obrębu [...]) będzie przedmiotem oddzielnego postępowania. Prezydent [...] - po rozpatrzeniu wniosku dekretowego z [...] maja 1948 r. - decyzją z [...] maja 2016 r., nr [...], w pkt [...]) odmówił J. K., M. M. oraz B. S. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu dawnej nieruchomości hipotecznej położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], stanowiącego część działki nr [...], obręb [...] , mającej urządzoną księgę wieczystą KW nr [...]; w pkt 2) orzekł o rozpoznaniu w drodze odrębnej decyzji wniosku dekretowego z [...] maja 1948 r. do gruntu stanowiącego obecnie część działki nr [...]. Następnie Prezydent [...] postanowieniem z [...] września 2018 r., nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem Wojewody [...] z [...] września 2019 r., nr [...], zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu dawnej opisanej na wstępie nieruchomości, do czasu ostatecznego i prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1965 r., nr [...], w zakresie działki nr [...] z obrębu [...]. Minister Inwestycji i Rozwoju ostateczną decyzją z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1965 r., nr [...], w części dotyczącej działki nr [...] z obrębu [...]. W związku z powyższym Prezydent [...] postanowieniem z [...] stycznia 2020 r., nr [...], podjął z urzędu zawieszone postępowania w sprawie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu opisanej na wstępie nieruchomości. Następnie J. K. pismem z [...] marca 2020 r. - działając na podstawie art. 37 k.p.a. - wniosła ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na niezałatwienie przez Prezydenta [...] w ustawowym terminie wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego gruntu przedmiotowej nieruchomości. Po rozpoznaniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r., nr [...], uznało ponaglenie J. K. za zażalenie i stwierdziło, że jest ono nieuzasadnione. Wskazało, że skoro Prezydent [...] wyznaczył termin zakończenia przedmiotowego postępowania na dzień [...] czerwca 2020 r. - to brak jest podstaw do wyznaczenia terminu rozpatrzenia sprawy. Organ I instancji wyznaczył już bowiem termin zakończenia postępowania. Akta sprawy wraz z postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynęły do organu w dniu [...] maja 2020 r. Wcześniej J. K. pismem z [...] marca 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do opisanej na wstępie nieruchomości zarzucając organowi bezczynność w rozpoznaniu jej wniosku z 1 czerwca 2015 r. i naruszenie przepisów określających terminy do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Przedstawił przebieg postępowania administracyjnego i wskazał, że część przedmiotowej nieruchomości hipotecznej obejmującej część działki nr [...] z obrębu [...] do dnia dzisiejszego stanowi własność Skarbu Państwa. Następnie, pozostała część przedmiotowej nieruchomości, tj. obejmująca część działek o numerach [...] i [...] z obrębu [...] z dniem [...] maja 1990 r. stały się własnością Dzielnicy-Gminy [...]. Na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 25 marca 1994 r. o ustroju miasta [...], grunty te stały się własnością Gminy [...]. Następnie na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...], grunty te przeszły na własność miasta [...]. Organ zauważył, że ze sporządzonej przez geodetę uprawnionego na potrzeby postępowania opinii geodezyjnej z 4 lutego 2016 r. wynika, że nieruchomość hipoteczna nr [...] aktualnie obejmuje części działek ewidencyjnych z obrębu [...] o numerach: - [...] o powierzchni [...] m2 stanowiąca własność Skarbu Państwa; - [...]o powierzchni [...]m2 stanowiąca własność [...]; - [...] o powierzchni [...] m2 stanowiąca własność [...]. Zaznaczył, że wniosek dekretowy z 24 maja 1948 r. pozostał nierozpoznany w zakresie dotyczącym działki nr [...] z obrębu [...] stanowiącej własność [...]. Podniósł także, że postępowanie prowadzone jest zgodnie z obowiązującą w Biurze Spraw Dekretowych procedurą postępowania w zakresie rozpatrywania wniosków w trybie art. 7 dekretu warszawskiego, stanowiącą załącznik do zarządzenia nr [...] Prezydenta [...] z 13 grudnia 2019 r. W toku postępowania koniecznym jest m.in.: skontrolowanie dokumentów stwierdzających nabycie spadków po byłym właścicielu nieruchomości; skontrolowanie dokumentów przenoszących roszczenia, w tym badanie zdolności do czynności prawnych stron; uzyskanie uwierzytelnionej kopii odpisu wykazu hipotecznego obejmującego dział I i II z księgi wieczystej nieruchomości hipotecznej na dzień wejścia w życie ww. dekretu, tj. na dzień 21.11.1945 r.; sprawdzenie czy istnieją przesłanki uzasadniające objęcie wnioskodawców lub ich następców prawnych układami indemnizacyjnymi. Następnie wskazał, że podejmowane są czynności mające na celu merytoryczne załatwienie sprawy, w tym dokonywana jest analiza dotychczas zgromadzonej dokumentacji. Ponadto, ze względu na złożony charakter postępowania oraz bardzo dużą ilość spraw z zakresu ustanawiania prawa użytkowania wieczystego nie było możliwe rozpatrzenie przedmiotowego wniosku w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. O powyższym pełnomocnik stron został poinformowany pismem z dnia [...] lutego 2020 r. W piśmie tym wskazano również, iż przewidywany termin wydania decyzji w przedmiotowej sprawie to [...]czerwca 2020 r. Organ zaznaczył, że w związku ze złożonym przez stronę zażaleniem na bezczynność organu I instancji, akta sprawy zostały przesłane przy piśmie z [...] marca 2020 r., do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Zauważył, że okoliczność, iż akta sprawy na skutek ponagleń i skarg wnoszonych przez strony, a także równoległego prowadzenia postępowań nadzwyczajnych, pozostają w długotrwałym posiadaniu organów nadrzędnych i sądów administracyjnych, także znacząco utrudnia rozpoznawanie spraw, bowiem nie jest możliwym prowadzenie przedmiotowych postępowań wyłącznie w oparciu o akta zastępcze. Jednocześnie, o kolejności rozpatrzenia spraw nie może decydować wyłącznie aktywność procesowa strony i ilość składanych skarg. Do dnia 28 sierpnia 2020 r. (data rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie) do Sądu nie wpłynęła żadna informacja dotycząca merytorycznego rozpoznania wniosku dekretowego z [...] maja 1948 r. w zakresie dotyczącym działki nr [...] z obrębu [...] stanowiącej własność [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i skutkuje wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sąd stwierdza także, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Natomiast § 1a tego art. stanowi, iż jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy również wskazać, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarżąca bowiem, przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta [...], złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ponaglenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. uznane przez SKO za zażalenie. Zgodnie z treścią art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia spraw. Podnieść również należy, iż zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia - stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Bezczynność organu administracji publicznej ma zatem miejsce nie tylko wówczas, gdy w ustawowym ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Ze znajdującej się w aktach sprawy opinii geodezyjnej z 4 lutego 2016 r. sporządzonej przez geodetę uprawnionego na potrzeby niniejszego postępowania wynika, że nieruchomość hipoteczna nr [...] aktualnie obejmuje części działek ewidencyjnych z obrębu [...] o numerach: - [...] o powierzchni [...] m2 stanowiąca własność Skarbu Państwa; - [...] o powierzchni [...] m2 stanowiąca własność [...]; - [...] o powierzchni [...] m2 stanowiąca własność [...]. Z akt sprawy wynika, że Prezydent [...] decyzją z [...] maja 2016 r., nr [...], odmówił J. K., M. M. oraz B. S. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu dawnej nieruchomości hipotecznej położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], stanowiącego część działki nr [...], z obrębu [...]. Z kolei Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1965 r., nr [...], w części dotyczącej działki nr [...], z obrębu [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa. W tej sytuacji do rozpatrzenia przez organ pozostał wniosek dekretowy z [...] maja 1948 r., ponowiony wnioskiem skarżącej z [...] czerwca 2015 r., w zakresie dotyczącym działki nr [...], z obrębu [...], stanowiącej własność [...]. Nie ulega wątpliwości, że do dnia wyrokowania przez Sąd organ wniosku dekretowego w powyższym zakresie nie rozpatrzył, zaś okoliczności, na które powołuje się organ w odpowiedzi na skargę nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla niedotrzymania ustawowych terminów załatwienia sprawy administracyjnej. W tym stanie rzeczy zarzut bezczynności Prezydenta [...] przy rozpatrywaniu wniosku o przyznanie prawa własności czasowej w zakresie dotyczącym działki nr [...], z obrębu [...], Sąd uznał za całkowicie uzasadniony. Stwierdzić należy, że organ prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie uchybił wskazanym wyżej przepisom procesowym określającym terminy załatwiania spraw administracyjnych, a także naruszył wynikającą z art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania. Takie postępowanie podważa wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Nawet, jeśli postępowanie administracyjne jest szczególnie skomplikowane, to zwłoka organu w załatwieniu sprawy, w terminie określonym w art. 35 k.p.a. - nie jest usprawiedliwiona. Stanowisko takie wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sprawie sygn. akt IV SA 105/00 (LEX 53462) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Zasada sformułowana w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw określonych w art. 35 i 36 kpa. Obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 kpa) pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 kpa, zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów państwa". Stosownie do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W związku z powyższym Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa - gdyż Prezydent [...] nie dochował terminów do załatwienia sprawy określonych w k.p.a. Przy czym Sąd miał na względzie okoliczność, iż wniosek dekretowy został już rozpatrzony odmownie orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1965 r. - jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] września 2015 r. stwierdziło nieważność orzeczenia administracyjnego w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], o powierzchni [...] m2, w części dotyczącej gruntu stanowiącego własność komunalną. Sąd wziął również pod uwagę, że Prezydent [...] decyzją z [...] maja 2016 r., nr [...], częściowo rozpatrzył wniosek dekretowy odmawiając J. K., M. M. oraz B. S. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości stanowiącego część działki nr [...], z obrębu [...]. Ponadto, Sąd przy dokonywaniu oceny stwierdzonej bezczynności miał na względzie ponad dwuletni okres jaki upłynął między wydaniem ww. decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2016 r., a wydaniem postanowienia z [...] września 2018 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie. W ocenie Sądu, taki sposób działania organu - stoi w rażącej sprzeczności z zasadą szybkości postępowania nakazującej organom administracji działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 k.p.a.), jak i przepisami procedury administracyjnej określającymi terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 35 § 1-3 k.p.a.). Zaznaczenia wymaga, że Sąd dokonał oceny bezczynności organu - do marca 2020 r., a następnie od maja 2020 r. do dnia wyrokowania. Zgodnie bowiem z art. 15 zzs ust. 1 pkt 6) ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 i poz. 567) oraz ustawą nowelizującą z 31 marca 2020 r. (Dz. U. Nr 568) w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach administracyjnych ulega zawieszeniu na ten okres (tj. od 14 marca 2020 r.). Natomiast zgodnie z art. 15 zzs ust. 10 pkt 1) ustawy w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub epidemii przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się. W myśl art. 15 zzs ust. 11 ustawy zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie lub kontrolę, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Zaś zgodnie z art. 68 ust. 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875) terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46 (tj. ww. ustawy z 2 marca 2020 r.), których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs (ww. ustawy z 2 marca 2020 r.), biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Oznacza, to, że postępowanie administracyjne dotyczące rozpoznania wniosku skarżącej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku dekretowego, ponowionego jej wnioskiem z [...] czerwca 2015 r., rozpoczęło dalszy swój bieg od [...] maja 2020 r., tj. 7 dni od dnia wejścia w życie ww. ustawy zmieniającej z dnia 14 maja 2020 r., tj. [...] maja 2020 r. Sąd nie brał pod uwagę okresu zawieszenia postępowania - albowiem zgodnie z art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Art. 149 p.p.s.a. nie wskazuje kryteriów, jakimi powinien kierować się sąd administracyjny, określając organowi termin do wykonania wyroku. Oznacza to, iż w kwestii określenia terminu Sąd dysponuje swobodą i nie jest związany terminami, o jakich mowa w art. 35 k.p.a. Powinien kierować się interesem strony, a przede wszystkim brać pod uwagę specyfikę danej sprawy. Wobec powyższego Sąd uznał, że - biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy - termin czterech miesięcy na rozpatrzenie wniosku dekretowego z [...] maja 1948 r. w zakresie działki nr [...], z obrębu [...], będzie adekwatny i realny. Sąd zasądził też na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 §1 pkt 1 i § 1a, art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) (100 zł tytułem wpisu od skargi, 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, 17 zł tytułem uiszczone opłaty skarbowej).