I SAB/Wa 146/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 146/13 wydanego w sprawie ze skargi J. G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość [...] postanawia: odrzucić wniosek J. G. o przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 146/13.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 146/13, w pkt 1) zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] w rejonie [...] i ul. [...], ozn. jako tabela likwidacyjna wsi [...] zwana "[...]" o pow. [...] m2 – w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; pkt 2) stwierdził, że bezczynność Prezydenta [...] w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3) zasądził od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej kwotę 340 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W piśmie z dnia 12 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uzupełnienie ww. wyroku, gdyż wyrok pomimo stwierdzenia w jego uzasadnieniu, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje na całkowitą zasadność skargi, nie zawierał orzeczenia o wymierzeniu Prezydentowi [...] grzywny. W piśmie pełnomocnik wniósł również o przywrócenie terminu do złożenia wniosku, wskazując, że w dniu otrzymania wyroku zagubił się od skarżącej, która ma 102 lata (czasowo przebywa w domu opieki i z uwagi na wiek oraz na chorobę kontakt jest z nią bardzo ograniczony), a dopiero w dniu 5 czerwca 2014 r. oryginał tego wyroku odnalazł się. Podniósł, że wniosek mieści się w terminie 7 dni od ustania przyczyny, która uniemożliwiła złożenie go w pierwotnym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn:. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "Ppsa") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie do treści art. 87 § 5 Ppsa po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Przepis ten zaostrza przesłanki przywrócenia terminu, uzależniając możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku od wypadków wyjątkowych. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że odpis nieprawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 4 czerwca 2013 r. Natomiast termin do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku, stosownie do treści art. 157 § 1 Ppsa, minął z upływem czternastu dniu od dnia doręczenia wyroku z urzędu tj. z dniem 20 czerwca 2013 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia skarżąca wniosła ponad rok później, bowiem w dniu 13 czerwca 2014 r. W takiej sytuacji w sprawie niniejszej musiałby zachodzić wyjątkowy przypadek, o którym mowa w art. 87 § 5 Ppsa, aby przywrócenie terminu było możliwe. Jako przyczynę uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia pełnomocnik skarżącej wskazał, że w dniu otrzymania wyroku zagubił się on skarżącej, która ma 102 lata, a dopiero w dniu 5 czerwca 2014 r. oryginał tego wyroku odnalazł się. Wskazać należy, w niniejszej sprawie odpis wyroku został doręczony pełnomocnikowi skarżącej, który po zapoznaniu się wydanym wyrokiem mógł w terminie czternastu dni wystąpić z wnioskiem o uzupełnienie wyroku, ewentualnie mógł wnieść stosowny środek odwoławczy w tym zakresie. W ocenie Sądu, okoliczność, iż skarżąca ma 102 lata nie stanowi wyjątkowej okoliczności, gdyż skarżąca w trakcie całego postępowania sądowego reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Powyższe wskazuje, iż w sprawie niniejszej nie zachodzą okoliczności o charakterze wyjątkowym, które uzasadniałyby przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu złożony w niniejszej sprawie należy uznać za niedopuszczalny, a taki wniosek zgodnie z art. 88 Ppsa. podlega odrzuceniu. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 87 § 5 Ppsa w zw. z art. 88 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.