I SAB/Wa 137/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Skiba, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, , po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi U. K. na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania 1. stwierdza, że bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Ministra Inwestycji i Rozwoju do wydania aktu; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz skarżącej kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z [...] lutego 2019 r. U. K. (dalej jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju (dalej jako organ/minister) w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania. W skardze podniesiono, że postanowieniem z [...] lipca 2018 r. Minister Inwestycji i Rozwoju wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] czerwca 2012 r. Pismem z [...] lutego skarżąca złożyła ponaglenie. Pomimo to minister dotychczas nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 30 dni, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od organu sumy pieniężnej oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest częściowo uzasadniona. Zgodnie z art. 35 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako kpa) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Organ administracji publicznej pozostaje zatem w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. W sprawie ze skargi na bezczynność organu sąd zobowiązany jest nie tylko do ustalenia, że organ nie podjął w terminie przewidzianym dla załatwienia sprawy czynności, do których był zobowiązany, lecz także do ustalenia i wyjaśnienia przyczyn, z powodu których ich nie wykonał. Należy przy tym wziąć pod uwagę zarówno charakter sprawy, jak i specyfikę stosowanej procedury. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. W niniejszej sprawie postanowieniem z [...] lipca 2018 r. znak: [...] Minister Inwestycji i Rozwoju na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 1 kpa wznowił na wniosek skarżącej postępowanie zakończone ostateczną decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] czerwca 2012 r., zaś decyzją z [...] marca 2019 r. umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. Wobec wydania przez ministra decyzji orzeczenie o zobowiązaniu organu do jej wydania jest bezprzedmiotowe i postępowanie w tym zakresie należało umorzyć. Nie zwalnia to jednak Sądu od rozpoznania skargi w zakresie wystąpienia bezczynności organu. W ocenie Sądu organ w niniejszej sprawie dopuścił się bezczynności, która jednak nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1181/13, LEX nr 1612000). W przedmiotowej sprawie organ przekroczył termin na załatwienie sprawy jak również nie dopełnił obowiązku z art. 36 kpa, zaś z akt sprawy wynika, że w okresie od [...] lipca 2018 r. do [...] marca 2019 r. nie były podejmowane żadne czynności. Przekroczenie terminu może być częściowo wytłumaczone dużą ilością spraw odszkodowawczych jakie wpływają do organu, oraz znacznym stopniem ich skomplikowania, stąd też w ocenie Sądu nie należy go kwalifikować jako rażące naruszenie prawa. Jednocześnie Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej od organu i w tej części skargę oddalił. W ocenie Sądu, ten dodatkowy środek może być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, to jest wówczas, gdy brak jest okoliczności, które ten stan rzeczy mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi, jako że organ wydał już decyzję. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a ppsa stwierdził, że bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1 sentencji), na podstawie art art. 161 § 1 pkt 3 ppsa umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania ministra do wydania aktu (pkt 2 sentencji) oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3 sentencji). O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 ppsa w zw. z art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) (pkt 4 sentencji). Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ppsa który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania.