I SAB/Wa 109/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz - Kluj po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. O., T. B., M. B., W. W., E. W. i K. O. na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącym J. O., T. B., M. B., W. W., E. W. i K. O. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem wpisu od skargi.

J. O., T. B., M. B., W. W., E. W. i K. O. (dalej: jako "skarżący"), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 23 lutego 2026 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...]. Z akt administracyjnych wynika, że postępowanie prowadzone przed Prezydentem m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] hip. [...] – było już przedmiotem rozpoznania przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SAB/Wa 91/25 zobowiązał Prezydenta m. st. Warszawy do rozpoznania ww. wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, oraz przyznano od Prezydenta m. st. Warszawy na rzecz skarżących sumę pieniężną w kwocie po 3000 (trzy tysiące) złotych. W odpowiedzi na kolejną skargę wniesioną przez skarżących pismem z 23 lutego 2026r., dotyczącą bezczynności Prezydenta m.st. Warszawy w postępowaniu dotyczącym rozpoznania ww. wniosku o przyznanie prawa własności czasowej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] hip. [...], organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sytuacja, o której stanowi powołany przepis zachodzi wówczas, gdy nastąpiło już wcześniejsze merytoryczne prawomocne rozpoznanie skargi (res iudicata), w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami. Z treści prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SAB/Wa 91/25 wynika, że przedmiotem kontroli Sądu - w wyniku skargi skarżących – była bezczynność i przewlekłość Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] hip. [...] Przedmiotem kolejnej skargi skarżących (z 23 lutego 2026 r.) zarejestrowanej pod sygn. akt I SAB/Wa 109/26 jest także bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w zakresie wyżej wskazanym. Stwierdzić zatem należy, że zarówno ta sprawa, jak i zakończona wyrokiem z 12 sierpnia 2025r. dotyczy tego samego przedmiotu. Inicjowanie kolejnego postępowania na skutek skargi na bezczynność w tej samej podmiotowo i przedmiotowo sprawie jest niedopuszczalne, a skarga w tym zakresie musi zostać przez Sąd odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., z uwagi na powagę rzeczy osądzonej (res iudicata) (takie stanowisko trafnie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 19 października 2018 r., I OZ 965/18, z 5 października 2018 r., I OZ 896/18 oraz z 28 lipca 2017r., I OZ 1133/17). Powyższe dowodzi, że wniesiona w tej sprawie skarga na bezczynność (przewlekłość) postępowania jest tożsama zarówno pod względem podmiotu, jak i przedmiotu ze skargą rozpoznaną powyżej wskazanym prawomocnym wyrokiem. Stwierdzić zatem należy, że sprawa objęta skargą z 23 lutego 2026 r. została już prawomocnie osądzona. Wskazać przy tym należy, że w razie niewykonania przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność (przewlekłość), strona może wnieść skargę żądając wymierzenia temu organowi grzywny (art. 154 § 1 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę w tym przedmiocie ocenia czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ po wydaniu wyroku miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. To właśnie w tym postępowaniu Sąd jest władny ocenić czy po wydaniu wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organ załatwił sprawę, czy też wciąż pozostaje bezczynny. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.