I SAB/Wa 77/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich, Sędziowie sędzia WSA Monika Sawa (spr.), sędzia WSA Anna Milicka-Stojek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w sprawie rozpoznania zażalenia postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić J. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

J. P. (dalej jako "skarżący") pismem z 18 lutego 2026 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w sprawie zarejestrowanej pod znakiem sprawy KOC/7573/EG/24 w przedmiocie zażalenia na postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy nr 810/SD/2024 z dnia 8 listopada 2024 r. oddalające zarzut J. P. z dnia 7 października 2024 r. w sprawie egzekucyjnej prowadzonej z wniosku wierzyciela Prezydenta m.st. Warszawy na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 11 września 2024 r. nr 6/BSD/2024 (dalej: "Tytuł wykonawczy"). Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu zarzucił naruszenie przepisu art. 36 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. polegające na braku podejmowania działań bezpośrednio zmierzających do rozpoznania zażalenia na postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy nr 810/SD/2024 z dnia 8 listopada 2024 r. oddalające zarzut J. P. z dnia 7 października 2024 r. w sprawie egzekucyjnej prowadzonej z wniosku wierzyciela Prezydenta m.st. Warszawy na podstawie Tytułu wykonawczego Wniósł o: - wyznaczenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Warszawie maksymalnie miesięcznego terminu do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy nr 810/SD/2024 z dnia 8 listopada 2024 r. oddalające zarzut J. P. z dnia 7 października 2024 r. w sprawie, - stwierdzenie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie dopuściło się bezczynności w rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy nr 810/SD/2024 z dnia 8 listopada 2024 r. oddalające zarzut J. P. z dnia 7 października 2024 r. w sprawie egzekucyjnej prowadzonej z wniosku wierzyciela Prezydenta m.st. Warszawy na podstawie Tytułu wykonawczego, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - stwierdzenie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie dopuściło się przewlekłego prowadzenia postępowania w rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy nr 810/SD/2024 z dnia 8 listopada 2024 r. oddalające zarzut J. P. z dnia 7 października 2024 r. w sprawie egzekucyjnej prowadzonej z wniosku wierzyciela Prezydenta m.st. Warszawy na podstawie Tytułu wykonawczego, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; Skarżący wniósł o rozpoznanie niniejszej skargi w postępowaniu uproszczonym z uwagi na charakter sprawy dotyczący rozpoznania sprawy o bezczynność organu oraz przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 5000,00 zł a także zasądzanie od organu zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącego według norm przepisanych prawem. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 28 listopada 2024 r. zobowiązany J. P. złożył zażalenie na postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy nr 810/SD/2024 z dnia 8 listopada 2024 r. oddalające zarzut J. P. z dnia 7 października 2024 r. w sprawie egzekucyjnej prowadzonej z wniosku wierzyciela Prezydenta m.st. Warszawy na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 11 września 2024 r. nr 6/BSD/2024. W dniu 5 lutego 2026 r. Skarżący złożył ponaglenie na bezczynność i przewlekłość postępowania, jednak do dnia złożenia skargi w sprawie nie zapadło rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że w dniu 26.02.2026r. SKO wydało postanowienie znak: KOC/7573/Eg/24 uchylające w całości przedmiotowe postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy i przekazujące sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia Mając powyższe na uwadze, SKO wniosło o oddalenie skargi w związku z wydaniem orzeczenia i niepozostawaniem w bezczynności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W judykaturze i piśmiennictwie przyjmuje się, że z przewlekłością działania organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności – a zaniechanie to nie znajduje racjonalnego i przede wszystkim prawnego uzasadnienia (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Celem skargi na bezczynność lub przewlekłość organu administracji publicznej, jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżący w dniu 28 listopada 2024 r. złożył zażalenie na postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy nr 810/SD/2024 z dnia 8 listopada 2024 r. oddalające zarzut J. P. z dnia 7 października 2024 r. w sprawie egzekucyjnej prowadzonej z wniosku wierzyciela Prezydenta m.st. Warszawy na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 11 września 2024 r. nr 6/BSD/2024. W dniu 5 lutego 2026 r. Skarżący złożył ponaglenie na bezczynność i przewlekłość postępowania. W dniu 26.02.2026r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało postanowienie znak: KOC/7573/Eg/24 o uchyleniu w całości postanowienia Prezydenta m. st. Warszawy i przekazaniu sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Postanowienie to zostało doręczone Prezydentowi m.st. Warszawy w dniu 27 lutego 2026 r. zaś pełnomocnikowi skarżącego w dniu 10 marca 2026 r., oba za pomocą elektronicznego systemu doręczeń W dniu 9 marca 2026 r. (data stempla pocztowego k. 5 akt) skarżący złożył do tutejszego sądu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Opisany powyżej stan faktyczny, jak też akta nadesłane przez organ, wskazują że skarga na bezczynność organu z 18 lutego 2026 r. została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego – 6 marca 2026 r., bowiem organ w dniu 26 lutego 2026 r. wydał orzeczenie kasatoryjne w sprawie. Kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność i skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania po zakończeniu przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19 (ONSAiWSA 2020/6/79), stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia ww. uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Także w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21 (ONSAiWSA 2022/3/34) wskazano, że normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia do uznania uchwały w sprawie II OPS 5/19 jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. W uchwale z 7 marca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność po wydaniu przez organ orzeczenia tj. po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia