I SAB/Wa 102/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 22 września 20223 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o ściganie funkcjonariuszy policji postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 8 lutego 2023 r. Z. S. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o ściganie funkcjonariuszy z uwagi na zarzucane im przestępstwo wymuszenia zeznań (jak można domniemywać wobec przywołania we wniosku art. 246 k.k.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako niepodlegającej kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpatrzenie skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym uwarunkowane jest stwierdzeniem jej dopuszczalności. Skarga jest zaś dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości tego sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Skarżący bowiem przedmiotem zaskarżenia uczynił opieszałość jaka miała zaistnieć w załatwieniu zgłoszonego przez niego zawiadomienia o przestępstwie jakiego mieli dopuścić się funkcjonariusze policji. Chodzi zatem w tym przypadku o opieszałość mającą mieć miejsce w sprawie karnej. Rozpatrywanie spraw zainicjowanych wnioskiem o pociągnięcie do odpowiedzialności karnej, czy zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia przestępstw regulują przepisy kodeksu postepowania karnego, a nie procedury administracyjnej. W konsekwencji czego także na gruncie procedury karnej, a nie administracyjnej podejmowane są akty procesowe w takich postępowaniach. W oparciu o tę procedurą może być również wniesione zażalenie na bezczynność organu powołanego do prowadzenia śledztwa, w zakresie rozpoznania wniesionego zawiadomienia o przestępstwie (por. art. 306 § 3 k.p.k.) Sądy administracyjne natomiast - jak wynika z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) - sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Wobec tego, aby mogły się zając daną sprawą musi mieć ona charakter administracyjnopubliczny i mieścić się w katalogu ujętym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634) dalej: "p.p.s.a." lub być taką, o której mowa w § 3 tego artykułu (przewidzianą do kontroli przez przepisy szczególne i na zasadach w nich przewidzianych). Taką zaś sprawa rzekomego popełnienia przestępstwa przez funkcjonariuszy publicznych nie jest. A skoro tak, to skarga na bezczynność organu w tej sprawie – jako nie związanej z działalnością administracji publicznej i niedotyczącej opieszałości przy podejmowaniu aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 -4a p.p.s.a. – jest z przyczyn przedmiotowych niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.