I SAB/Wa 102/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.), sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, , po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpatrzenia odwołania 1. stwierdza, że bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe co do zobowiązania organu do wydania aktu; 3. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz J. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 18 stycznia 2022 r. J. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody Wojewoda Lubelskiego z dnia 20 marca 2018 r. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 19 marca 2007 r. nr GN/Z/11/7724/14/07. Skarga ta została wniesiona w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 28 marca 2018 r., J. S., wniosła odwołanie od ww. decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 20 marca 2018 r., nr GN-Z.7534.7.2018.EG, które wpłynęło do Ministra 9 kwietnia 2018 r. Następnie pismem z dnia 31 grudnia 2021 r. J. S. wniosła ponaglenie do Ministra Rozwoju i Technologii z powodu nierozpatrzenia w terminie odwołania od ww. decyzji Wojewody. Pismem z dnia 18 stycznia 2022 r. (data wpływu: 24 stycznia 2022 r.), J. S. złożyła skargę na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 20 marca 2018 r. W złożonej do Sądu skardze na bezczynność skarżąca wniosła o zobowiązanie Ministra do rozpatrzenia odwołania w terminie jednego miesiąca, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że pismem z dnia 10 stycznia 2022 r. poinformował strony, że ze względu na skomplikowany charakter sprawy, wymagający szczegółowej analizy akt sprawy oraz wnikliwej oceny prawnej materiału dowodowego, nie mógł zakończyć postępowania w terminie przewidzianym w art. 35 k.p.a., jednocześnie wskazał termin załatwienia sprawy tj. do dnia 28 lutego 2022 r., który jeszcze nie upłynął. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), przywoływanej dalej jako "P.p.s.a." sprawa mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym. Stosownie do art. 149 § 1 tej ustawy, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. W niniejszej sprawie wydanie przez Ministra Rozwoju i Technologii decyzji z dnia 7 marca 2022 r. - którą rozpatrzone zostało odwołanie od Wojewody Lubelskiego z dnia 18 marca 2018 r. - powoduje, iż brak jest podstaw do zobowiązania przez Sąd organu odwoławczego do załatwienia sprawy, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu stało się bezprzedmiotowe. Powyższa konstatacja wynika z tego, że w przypadku wydania postanowienia przez organ II instancji, na skutek wniesionego środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - brak jest podstaw do zobowiązania organu przez Sąd do wydania rozstrzygnięcia, bowiem postępowanie to zostało już zakończone we właściwej instancji. W tej sytuacji, mając na uwadze wydane w sprawie orzeczenie kończące postępowanie odwoławcze Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego, w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu. Oceniając zaś prowadzenie postępowania przez organ stwierdzić należy, że nie wywiązał się on z ustawowych obowiązków, wynikających z przepisów k.p.a. i przekroczył termin załatwienia sprawy. Oceniając przesłanki wynikające z art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność organu w rozpoznaniu odwołania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie odwołanie na decyzję organu I instancji wpłynęło do organu II instancji w dniu 9 kwietnia 2018 r., a dopiero po wniesieniu przez skarżącą skargi Minister w dniu 7 marca 2022 r. wydał decyzję uchylającą decyzję Wojewody. Tak znaczne przekroczenie ustawowego terminu załatwienia sprawy (miesiąc od otrzymania zażalenia – art. 35 § 3 k.p.a.) stanowi zdaniem Sądu rażące naruszenie prawa. W ocenie Sądu nie stanowi usprawiedliwienia dla organu skomplikowany charakter sprawy. Rzeczą organu jest bowiem zorganizować swoją pracę tak, aby załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, z zachowaniem ustawowych terminów. Powyższe okoliczności powodują, iż nierozpoznanie przez organ odwołania w terminie określonym w k.p.a., a także sposób działania organu w sprawie, niewątpliwie godzi w zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) oraz zasadę zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Przy czym o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wtedy, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. Powyższe powoduje, że naruszenie wskazanych uprzednio przepisów postępowania uznać należy za mający charakter kwalifikowany (rażący). Przy czym podkreślić należy, że okoliczności powołane przez organ w odpowiedzi na skargę nie stanowią żadnego wytłumaczenia dla tak długotrwałego prowadzenia postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a i art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 sentencji, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 200 tej ustawy.