II SAB/Lu 59/22

1 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu 1 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. Z., M. K. i M. B. na przewlekłość postępowania Starosty w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę M. K. i M. B..

I. Z., M. K. i M. B. wnieśli skargę na przewlekłość postępowania Starosty w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Do skargi załączono ponaglenie skierowane do Wojewody L. na niezałatwienie przez Starostę sprawy w terminie, złożone przez profesjonalnego pełnomocnika jedynie w imieniu I. Z.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga M. K. i M. B. podlega odrzuceniu. W myśl art. 52 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy tym, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W świetle art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Ponaglenie takie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie bądź do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przed wniesieniem skargi skarżący M. K. i M. B. nie złożyli ponaglenia do Wojewody L.. W tej sytuacji, wobec niewyczerpania trybu przewidzianego w przepisach, wniesiona przez M. K. i M. B. skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.