I SAB/Wa 101/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa (spr.), sędzia WSA Łukasz Trochym, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2023 r. sprawy ze skargi K. B. na bezczynność Prezydenta m. st. W. w przedmiocie postępowania o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierzyć Prezydentowi m.st. W. grzywnę w wysokości 1000 (tysiąc) złotych; 4. oddala skargę w pozostałej części; 5. zasądza od Prezydenta m. st. W. na rzecz K. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego;

Pismem z 17 marca 2023 r. K. B. (dalej również jako skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] (dalej również jako organ/Prezydent) w sprawie o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy ul. [...][...], zapisane w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...]w.[...] Skarżący podał, że 23 grudnia 2002 r. został złożony przez ówczesnego użytkownika wieczystego do organu wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej, który do dnia sporządzenia skargi nie został rozpatrzony. Skarżący wskazał, że ostatnia czynność w sprawie miała miejsce w dniu 24 września 2021 r., kiedy to organ pierwszej instancji skierował do skarżącego pismo informujące o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Od tamtego czasu, czyli już ponad 17 miesięcy, organ pozostaje bezczynny. Skarżący podniósł, że bezczynność organu trwa co najmniej od listopada 2019 r., kiedy to wnioskodawca złożył wniosek dowodowy o dokonanie wyceny wartości prawa użytkowania wieczystego. Wniosek ten został złożony ponownie w piśmie z dnia 4 października 2021 r., jednak do dziś organ nie podjął żadnych działań w sprawie. Skarżący zaznaczył, że skarga została poprzedzona zażaleniem skarżącego na bezczynność organu złożonym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Zażalenie zostało uwzględnione i SKO wyznaczyło Prezydentowi [...] termin do załatwienia sprawy, lecz mimo to organ pierwszej instancji nadal pozostaje bezczynny. Zdaniem skarżącego z uwagi na powyższe okoliczności usprawiedliwione jest twierdzenie, że bezczynność organu ma rażący charakter. Skarżący podniósł także, że powinien otrzymać odszkodowanie pieniężne gdyż w podobnej co do zasadniczych faktów sprawie, wniosek o przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności został uwzględniony (wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r I SA/Wa 1800/16). Wysokość kwoty, jaką skarżący zapłaci za przekształcenie użytkowania we własność jest wyliczana m.in. w oparciu o czas, jaki pozostał do końca okresu użytkowania wieczystego. Każdy miesiąc opóźnienia prowadzi do istotnego wzrostu wspomnianej kwoty. W konsekwencji skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie, o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o nałożenie na organ grzywny w maksymalnej wysokości przewidzianej przepisami, 4. o przyznanie od organu na rzecz skarżącego, sumy pieniężnej w wysokości 30000 (trzydzieści tysięcy) zł, 5. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie wskazując, że decyzją nr 195/2018 z 31 sierpnia 2018 r. umorzył postępowanie ze względu na fakt, że wnioskodawcy, J. i M. W., zbyli nieruchomość, a następcy prawni nie wystąpili z wnioskiem o przekształcenie. K. B. odwołał się od powyższej decyzji zarzucając, że postępowanie zostało bezpodstawnie umorzone, ponieważ następcy prawni z chwilą nabycia praw do nieruchomości stali się stroną postępowania, a organ nie zapewnił im czynnego udziału w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Organ wskazał, że w świetle obecnie obowiązujących przepisów K. i A. B. nie przysługuje uprawnienie do przekształcenia z uwagi na charakter zabudowy nieruchomości. Według zapisów umowy ustanowienia użytkowania wieczystego nieruchomość została przeznaczona na budowę zakładu ślusarskiego. Z dokumentacji architektoniczno-budowlanej wynika, że do chwili obecnej, jak i w dniu 13 października 2005 r., nieruchomość była zabudowana pawilonem rzemieślniczym, a więc nie spełnia warunku art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu z dnia 25 lipca 2005 r. Prezydent podał, że 24 września 2021 r. poinformował obecnych współużytkowników wieczystych o powyższych ustaleniach. W piśmie z 4 października 2021 r. użytkownicy wieczyści przedstawili swoje stanowisko, w którym wskazali, że charakter zabudowy nieruchomości nie ma istotnego znaczenia. Uzasadniali, że wniosek o przekształcenie został złożony przez uprawnione osoby w trybie ustawy o przekształceniu z dnia 4 września 1997 r., w ustawowym terminie, tj. do 31 grudnia 2002 r. Zatem poprzednim użytkownikom wieczystym, jak i ich następcom prawnym przysługiwało prawo do nabycia prawa własności bez względu na sposób zabudowy. Organ wskazał, że skarżący powołali się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego, w którym stwierdzono, że art. 8 ustawy o przekształceniu z dnia 25 lipca 2005 r. w zakresie, w jakim nakazuje stosowanie tej ustawy w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw do spraw wszczętych na podstawie ustawy o przekształceniu z dnia 4 września 1997 r. dotyczących nieruchomości zabudowanej budynkiem biurowo-warsztatowym, niewymienionej w art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu z dnia 29 lipca 2005 r. w pierwotnym brzmieniu i zakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał Konstytucyjny uznał, że na gruncie ustawy o przekształceniu z 4 września 1997 r. użytkownikom wieczystym, którzy prawidłowo złożyli wnioski o przekształcenie w terminie do 31 grudnia 2002 r., przysługiwała maksymalnie ukształtowana ekspektatywa nabycia własności podlegająca ochronie z punktu widzenia konstytucyjnych zasad ochrony praw nabytych oraz gwarancji ochrony praw majątkowych, w tym prawa własności. Dotyczyło to wszystkich użytkowników wieczystych bez względu na przedmiotowe cechy nieruchomości. Organ wskazał następnie, że po otrzymaniu stanowiska strony dokonał analizy orzecznictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w tożsamych sprawach, powołując się na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, uznał, że osobom fizycznym, których wniosek nie został rozpoznany pod rządami ustawy o przekształceniu z dnia 4 września 1997 r., przysługuje prawo do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Ponadto z takim żądaniem mogą wystąpić osoby fizyczne będące następcami prawnymi tych osób. Organ wskazał, że w związku z tym orzeczeniem uznał, że następcom prawnym, K. i A. B., przysługuje prawo przekształcenia i przeprowadził analizę sprawy w zakresie ewentualnego obowiązku wnoszenia opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego. Ostatecznie ustalił, że stronie przysługuje prawo do odpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Organ podał, że opłata przekształceniowa stanowi różnicę pomiędzy wartością prawa własności a wartością prawa użytkowania wieczystego. Wartość prawa użytkowania wieczystego jest pochodną wartości nieruchomości, stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, okresu trwania użytkowania wieczystego oraz stopy kapitalizacji. Dla nieruchomości gruntowej nie ma ustalonej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która stanowi niezbędny element do wyliczenia opłaty za przekształcenie. Następnie organ podał, że postanowieniem z 17 kwietnia 2023 r. zawiesił z urzędu postępowanie o przekształcenie do czasu ustalenia stawki procentowej. Podał, że po ustaniu przesłanek zawieszenia i po potwierdzeniu, że nie ma przeszkód w zakresie wydania decyzji, zleci sporządzenie operatu szacunkowego w celu określenia opłaty przekształceniowej. Organ wyjaśnił także, że po wejściu w życie ustawy o przekształceniu z dnia 20 lipca 2018 r. priorytetem w działaniach dzielnicy było wydawanie zaświadczeń potwierdzających przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Do wydania było ponad 75 tysięcy zaświadczeń o przekształceniu, a nie były to jedyne dokumenty, które organ był zobowiązany przygotować realizując zapisy ww. ustawy. Z uwagi na skalę zadań związanych z realizacją ustawy przekształceniowej dzielnica borykała się z niedoborami kadrowymi. Procedowanie odbywało się w warunkach pandemii COVID-19, co też obiektywnie utrudniło terminową realizację zadań. Organ podkreślił, że przedłużający się termin załatwienia sprawy nie wynika ze złej woli organu ani nie nosi oznak celowego ignorowania lub lekceważenia obowiązków nałożonych na organ. Brak jest jednocześnie podstaw, by działaniu organu przypisać charakter rażący. Wskazano, że orzecznictwie znany jest pogląd, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia, co w tym przypadku, zdaniem organu, nie ma miejsca. Organ zwrócił się o niestwierdzanie, iż bezczynność organu i/lub przewlekłość postępowania nastąpiły z rażącym naruszeniem prawa oraz o nieprzyznanie od organu na rzecz strony wymienionej w skardze sumy pieniężnej w razie uznania przez Sąd, że skarga jest zasadna w zakresie bezczynności i/lub przewlekłości. Organ odwołał się do treści art. 149 § 2 p.p.s.a, zgodnie z którym w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd może wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Zdaniem organu przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu czasownikiem "może". Organ odwołał się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uznał, że "środki wskazane w art. 149 § 2 p.p.s.a. są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa." (wyrok NSA z dnia 28 lipca 2020 r., sygn. II GSK 127/20). W ocenie organu żądanie przyznania sumy pieniężnej w wysokości określonej w skardze byłoby nazbyt wygórowane, zwłaszcza, że na gruncie art. 149 § 2 p.p.s.a. nie można wyprowadzić zasady, że suma pieniężna ma walor odszkodowania, tak jak rozumiane jest ono na gruncie prawa cywilnego. Sądy, rozstrzygając o wymierzeniu grzywny, zwracają szczególną uwagę na dyscyplinującą rolę tego instrumentu. W ocenie organu w obecnej sytuacji nie ma potrzeby dyscyplinowania organu, który podjął niezbędne działania w celu zebrania materiału dowodowego w sprawie. Wcześniejszy brak działań nie wynikał ze złej woli organu, lecz z nałożenia przez ustawodawcę nowych obowiązków na jednostki samorządu terytorialnego bez odpowiedniego vacatio legis, co dałoby samorządom niezbędny czas na przygotowania organizacyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm. powoływana jako ppsa), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Skargę na bezczynność organu administracji dopuszczają przepisy ppsa. Art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, które powinno być zakończone decyzją administracyjną. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 ppsa). Z akt sprawy wynika, iż skarżący wyczerpał wymóg ustawowy warunkujący wniesienie przedmiotowej skargi, wnosząc uprzednio środek przewidziany w art. 37 kpa. Należy wskazać, że pojęcie bezczynności organu do czasu nowelizacji kpa, która weszła w życie 1 czerwca 2017 r., nie było zdefiniowane ustawowo. Pojęcie to w orzecznictwie sądowym ograniczone zostało przede wszystkim do niewydania w terminie decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2012 r. II OSK 1031/12). Przy czym zgodnie z obecnym brzmieniem art. 37 § 1 pkt 1 kpa bezczynność organu ma miejsce jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Stosownie do art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub faktów i dowodów powszechnie znanych albo znanych z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 kpa). Natomiast zgodnie z art. 35 § 3 kpa załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Powyższe oznacza, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku nie załatwia w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2114/13). Bezczynność ma miejsce zarówno wtedy, gdy w określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, jak i również gdy prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana okolicznościami zawinionymi przez organ. Okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania bądź zaniechania w toku rozpoznania sprawy mają natomiast znaczenie przy ocenie, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a ppsa. W myśl art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 kpa, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa). Instytucja skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu ma na celu sprawdzenie, czy istotnie organ administracji publicznej pozostawał w stanie bezczynności lub prowadził postępowanie w sposób przewlekły. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania sądowego w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu. Jak wynika bowiem z akt sprawy Prezydent [...] postanowieniem z 17 kwietnia 2023 r. zawiesił z urzędu postępowanie o przekształcenie do czasu ustalenia stawki procentowej. Postanowienie to nie jest przedmiotem niniejszego postępowania a jego wydanie powoduje, że brak jest obecnie podstaw do zobowiązania przez Sąd organu do rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na przeszkodę do jej rozpoznania wskazaną w wyżej wymienionym postanowieniu. Jednocześnie, oceniając prowadzenie postępowania przez organ do czasu wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Sytuacja taka wystąpiła w niniejszej sprawie. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Sytuacja taka wystąpiła w niniejszej sprawie. Z nadesłanych do Sądu akt sprawy wynika bowiem, że organ procedował opieszale, niesprawnie i nieskutecznie, a podejmowane przez niego czynności nie cechowała płynność działania, lecz były one podejmowane w bardzo dużych odstępach czasu, co w sposób nieuzasadniony przedłużyło termin załatwienia sprawy. W szczególności na uwagę zasługuje okoliczność, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wydanym w wyniku rozpatrzenia ponaglenia skarżącego, postanowieniem z 22 lipca 2021 r. nr KOC/4129/Go/21, zobowiązało Prezydenta do rozpoznania opisanego na wstępie wniosku w terminie dwóch miesięcy od otrzymania postanowienia . Postanowienie to wpłynęło do organu I instancji 27 lipca 2021 r., a zatem termin upłynął 27 września 2021 r. W tym okresie i po tej dacie brak jest dalszych czynności organu mających odzwierciedlenie w materiale dowodowym a zmierzających do zakończenia sprawy poza gromadzeniem kserokopii orzeczeń oraz notatek służbowych do 17 kwietnia 2023 r. kiedy Prezydent wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania zainicjowanego opisanym na wstępie wnioskiem do czasu ustalenia stawki procentowej. Działanie organu godzi zatem niewątpliwie w zasadę szybkości postępowania (art. 12 kpa), co z kolei prowadzić musi do podważenia zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 kpa). Tymczasem, stanie na straży praworządności wymaga od organu prowadzenia postępowania w taki sposób, aby nie było wątpliwości, że podejmuje on wszelkie niezbędne działania zmierzające do załatwienia sprawy. Sąd wskazuje również iż elementy składające się na skomplikowany charakter sprawy wynikający chociażby ze zmiany stanu prawnego nie uwalniają organu od powinności zakończenia jej w ustawowym terminie. Słusznie bowiem podnosi się w orzecznictwie i doktrynie, że organ winien tak procedować, by zapewnić prawo stron do sprawnego załatwienia sprawy. Z tych względów, w ocenie Sądu, zaistniała w sprawie bezczynność Prezydenta nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Jednocześnie Sąd uwzględnił w sprawie okoliczność okresowego zawieszenia terminów procesowych spowodowanych wydaniem postanowień o zawieszeniu z 16 marca 2023 r. jak również spowodowanych przez COVID-19. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uwzględnił wniosek o wymierzenie organowi grzywny, która stanowi dodatkowy środek i może być stosowana w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, to jest wówczas, gdy brak jest okoliczności, które ten stan rzeczy mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał za zasadne wymierzenie Ministrowi grzywny w kwocie 1000 (tysiąc)zł. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały natomiast podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącego o przyznanie na jego rzecz od organu sumy pieniężnej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jak również treść skargi nie pozwalają na przyjęcie, by skarżący na skutek nierozpoznania w ustawowym terminie przez organ przedmiotowego wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości, doznał uciążliwości, które wymagałyby zadośćuczynienia poprzez przyznanie mu sumy pieniężnej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a i 3 ppsa (pkt 2 i 3) oraz art. 161 § 1 pkt 3 ppsa (pkt 1) i art. 151 ppsa (pkt 4) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ppsa.